#عبدالرحیم_دورزاده، غزال تیزپای بلوچستان! ۳۵ مدال کشوری و ۴ مدال آسیایی دوی ۸۰۰ متر داره، مدال برنز فرانسه رو داره...الان با دستای پینه‌بسته، روزی چند ساعت خاک می‌خوره تا شکمش سیر بشه.قهرمانی که #ایران باید بهش افتخار کنه، امروز فقط برای زنده موندن کلنگ به دست گرفته! #بلوچستان

سازمان حقوق بشر هانا مطلع شدە، روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ ، یک جوان ١٨ سالە با هویت #مهنا_دوکوشکانی ، اهل استان #کرمانشاە ، در جریان اعتراضات مردمی این استان، بر اثر شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی ایران جان خود را از دست داده است. hanahr.org/fa/اخ%D…

مرجان ساتراپی و داستان ما و دیگران از دیروز چند نقد درباره مرجان ساتراپی و آثارش خواندم که این نوشته واکنش به آن است. قبل از هر چیز بگویم که من ماشین تبلیغاتی جمهوری اسلامی را در فضای خارج از ایران بسیار موفق می‌دانم. اتفاقا برخلاف تصور ناقدان یکی از دشواری‌های کسانی مثل مرجان ساتراپی در جهان بیرون از ایران، همیشه این بوده است که با این انگاره بجنگند که آنچه «ما» می‌خواهیم چیزی است که «ما» می‌خواهیم، نه چیزی که «غرب لیبرالیست امپریالیست» به ما حقنه کرده است. در جبهه مقابل ساتراپی‌ها، لشکر عظیمی از آکادمیسین‌ها و فعالان مدنی ضدامپریالیسم چنان صف کشیده‌اند که حتی کلاه جمهوری اسلامی هم از آن پشت پیدا نیست! یکی از مهم‌ترین مشکلات این نقدها این است که چرا داستان آن دیگران را نگفتی. پرسپولیس تاریخ‌نگاری و پژوهش مردم‌شناسی و جامعه‌شناسی انقلاب نیست. این اثر یک اتوبیوگرافی مصور است. روایت زندگی دختری از یک خانواده مشخص در یک موقعیت تاریخی مشخص. وظیفه خودزندگینامه، روایت پیچیدگی‌های جامعه ایران نیست. ایران برای اغلب مخاطبان غیرایرانی هم یک جعبه دربسته است. این مخاطب فقط انسان سفیدپوست غربی نیست، روزنامه‌نگار ترک، نویسنده عرب، کاسب آفریقایی، دانشجوی پاکستانی و بقیه و بقیه هم هستند. از درون این جعبه صداهای مختلفی به بیرون درز می‌کند، یکی از این صداها ویدئوهای لگویی است، یکی پرسپولیس، یکی لولیتاخوانی، یکی مقالات آکادمیسین‌های ایرانی‌تبار در رسانه‌های غربی و صداهای دیگر. اشکال از جایی آغاز می‌شود که فکر کنیم هر کدام از این صداها «تنها روایت ایران»‌اند. اگر با سلاح ایده‌های ادوارد سعید بالای سر راویان جوامع شرقی بایستیم و فکر کنیم هر ایرانی که تجربه سرکوب، تبعید یا اجبار حجاب را روایت کرده یا هر سوری که تجربه استبداد اسد را روایت کرده یا هر فعال مدنی که برای حقی ساده مثل رانندگی در عربستان تلاش کرده است به «مخبر بومی» غرب تبدیل شده، عملاً امکان روایت انتقادی از درون جوامع غیرغربی از بین می‌رود. به جز این درست است که تصویرگری‌های ساتراپی در پرسپولیس سیاه و سفیدند ولی او واقعیت را سیاه (ایران) و سفید (غرب) روایت نکرده است. اتفاقا در روایت مهاجرتش اصلا و ابدا غرب را بهشت تصویر نمی‌کند. بنابراین تصویر «ایران تاریک در برابر غرب روشن» نقد درستی به کارهای او نیست. در یکی از نقدها خواندم که دهه شصت فقط زندان، جنگ و سرکوب نبوده و ما در این دهه شاهد ایثار، ایمان، همبستگی و امید هم بوده‌ایم. اول اینکه درباره آن ایثار و مقاومت، میلیون‌ها نسخه اثر منتشر شده است. ادبیات، گزارش روزنامه‌نگارانه نیست که نویسنده آن موظف باشد محتوایی متوازن بسازد. دوم اینکه آیا در آن هزاران اثری که با فرم‌های مختلف در جمهوری اسلامی منتشر شده هرگز رنج این بخش جامعه، حتی در حد اشاره، به رسمیت شناخته شده است چه برسد به روایت بلند و عمیق؟ در کدام آثار منتشرشده در جمهوری اسلامی رنج خانواده‌های قربانی زندان، سرکوب سیاسی یا محدودیت‌های اجتماعی روایت شده است؟ یکی از نقدها ادعا می‌کند که ساتراپی مانند یک «توریست اروپایی» در ایران زندگی می‌کرد. این نقد از این جهت جالب است که نویسنده وجود آن «دیگری» را که ساتراپی یک نمونه آن است چنان بیگانه می‌بیند که حتی در «ایرانی» بودنش هم تردید می‌کند. ساتراپی در تهران متولد شده، سال‌های کودکی و نوجوانی‌اش را در ایران گذرانده، انقلاب و جنگ را تجربه کرده و آن طور که خودش می‌گوید به‌شدت از آنها تاثیر گرفته و بخش مهمی از هویت آثارش دقیقاً حول همین تعلق شکل گرفته است اما بخشی از جامعه، از جمله نقدنویسان، چنان به حوزه زندگی و رنج‌های او نزدیک نشده و آن را نشناخته‌اند که آن جهان به اندازه جهان یک «توریست اروپایی» برایشان بیگانه است. طرح انسان ایرانی را از روی یک شابلون نزده‌اند که بگوییم هر کس به این تصور ما نزدیک نبود اصلا ایرانی نیست و توریست اروپایی است! بین اختلاف طبقاتی با تفاوت هویتی فرق است. حرف آخر هم این‌که مرجان ساتراپی‌ها در همه دهه‌های حاکمیت جمهوری اسلامی، حتی اگر نمی‌خواستند هم ناچار بودند روایت آن بخش دیگر جامعه را بخوانند، ببینند و حتی در مدرسه درباره‌اش سخنرانی کنند و امتحان بدهند. آن بخش دیگر جامعه برای درک رنج جهان ساتراپی چه کرده است؟

کژال و دانیال رحمانی از خانواده‌های دادخواه کردستان هستند. برادر آنان، جمال رحمانی، عضو شورای رهبری جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان (کودار)، در سال ۱۳۹۷ توسط نیروهای سپاه پاسداران کشته شد. برادر دیگر آنان، ریبین رحمانی، زندانی سیاسی سابق و از مدیران شبکه حقوق بشر کردستان است.

روز دوشنبه در حین ملاقات على يونسى با خانواده اش در زندان قزلحصار، ابلاغيه اى به وى تحويل داده شد. در پى اين ابلاغيه، على يونسى يادداشتى نوشته است كه متن آن در ذيل آمده است. #على_يونسى و #اميرحسين_مرادى در دادگاه انقلاب ابتدا به ۱۶ سال حبس، شامل ۱۰ سال حبس اجرایی، محکوم شدند. با اعتراض وکلای آن‌ها و پس از پذیرش اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، این حکم در اسفند ۱۴۰۳ به شش سال و هشت ماه کاهش یافت. على و اميرحسين اکنون بیش از شش سال و یک ماه است که بدون یک روز مرخصی در حبس هستند. متن نامه علی یونسی: روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ابلاغیه‌ای با تاریخ صدور ۴ اسفند ۱۴۰۴ تحت عنوان عفو ۲۲ بهمن به من تحويل داده شد، مبنى بر اينكه باقیمانده‌ی حبس من (٧ ماه) شامل عفو گردیده است. اولاً - من هرگز تقاضای عفو نکرده و نخواهم کرد‌. آزادی حقی است به سرقت رفته؛ حق دزدیده شده را گدایی نمیکنیم، برای بدست آوردنش مبارزه میکنیم. دوماً - من الگوهایی دارم: ۶ همبندی سربلند سر‌به‌دار، هر روز و هر لحظه یادشان برایم زنده و صدایشان در گوشم است. آن‌ها برای جانشان چانه نزدند ننگ بر من اگر برای آزادی ام چانه بزنم. سوماً - وحید بنی عامریان در دفاعیه اش گفت: "این ما هستیم که باید دفاع کنیم یا شما؟" من نیز میگویم: "این ما هستیم که باید ببخشیم یا شما؟!" بخشش و عفو بیش از هر کس حق مادران و پدران داغدار است. پس اى شما مادران و پدران داغدار، امیدوارم هر آن کوتاهی‌ای کردم را بر من ببخشید كه شما تنها مرجع طلب بخشش من هستيد و باقی هر چه از رنج و شکنجه و زندان تا کنون بوده و هر چه حبس و تبعید و سختی باقیمانده، چیزی جز وظیفه نیست. ما به پشتوانه فداکاری فرزندان شماست که میجنگیم و بر این جنگیدن استوار خواهیم ماند. جنگیدن برای آزادی مردم ایران نه مایه حسرت و رنج که بزرگترین مایه افتخار است. على يونسى زندان قزلحصار، ٢٢ ارديبهشت ١٤٠٥ #بیانیه

هموطنان عزیز و داغدار در پی اعتراضات گسترده، کشتار بی‌سابقه در ایران و موج نگران‌کننده بازداشت‌ها، کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان تصمیم گرفته است فعالیت خود را از سر بگیرد. 🛑 لیست به روز شده اسامی بازداشت‌شدگان تا این لحظه: docs.google.com/spreadsheets…

مهدی بازداشت شد! #مهدی_شفاخواه فقط همسر خواهرم نیست. سالها کنار هم برای بچه‌هایی کار کردیم که به لطف فساد رژیم ملایی، از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود بی‌بهره بودند. مهدی مربی است و به بچه‌های خردسال مناطق حاشیه کمک می‌کند با ورزش زندگی‌شان را از شر اعتیاد و بزهکاری حفظ کنند.

من محبوبه شعبانی و محکوم به محاربه هستم. جانم در خطرست. صدایم باشید!

RT @BaharAtish: زنی که پدر و مادرش را از دست داده، مجروحان قیام را با موتور به بیمارستان رسانده، و حالا با حکم محاربه روبه‌روست؛ #از_بازداش…

کالبدشکافی ژئوپلیتیک یک تهمت: چرا واشنگتن برای توجیه ناکامی‌هایش، کوردهای ایران را قربانی می‌کند؟ اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر اینکه «سلاح‌های ارسالی برای معترضان ایرانی توسط کوردها مصادره شد»، از منظر تحلیلگران استراتژیک یک دروغ تصادفی نیست. این اظهارات، پرده‌برداری از یک الگوی تکراری و کثیف در سیاست خارجی آمریکاست که در مواجهه با بحران‌های خاورمیانه، ملت کورد را به عنوان «سپر بلای شکست‌های اطلاعاتی» خود انتخاب می‌کند. برای درک چرایی این رفتار، باید ۴ لایه پنهان این ماجرا را بررسی کرد: ۱. سرپوش بر شکست‌های اطلاعاتی و عملیاتی سیا (CIA) اگر فرض کنیم که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا قصد تسلیح معترضان در داخل ایران را داشته‌اند، عدم موفقیت این پروژه نشان‌دهنده یک شکست فاحش در لجستیک، ارزیابی میدانی و نفوذ عملیاتی واشنگتن است. در ساختار قدرت آمریکا، هیچ دولتی حاضر به پذیرش این سطح از بی‌کفایتی اطلاعاتی نیست. در نتیجه، تاکتیک کلاسیک سازمان‌های جاسوسی فعال می‌شود: «پیدا کردن یک مقصر محلی». ترامپ با مقصر جلوه دادن کوردها به عنوان «حلقه واسط»، در واقع در حال پاک کردن افتضاح عملیاتی تیم امنیت ملی خود است. ۲. بازتولید «دکترین کیسینجر»؛ کوردها به مثابه ابزار یک‌بارمصرف این رفتار در سیاست خارجی آمریکا بی‌سابقه نیست. در دهه ۱۹۷۰ میلادی، آمریکا با همکاری شاه ایران، کردهای عراق را مسلح کرد تا به حکومت بعث فشار بیاورد، اما به محض امضای قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر، کمک‌ها قطع شد و کوردها قتل‌عام شدند. وقتی از هنری کیسینجر (وزیر خارجه وقت) در این باره سوال شد، او جمله معروفی گفت: "عملیات مخفیانه را نباید با کارهای خیریه و مذهبی اشتباه گرفت!" [۱] ترامپ نیز دقیقا با همان عینک تقلیل‌گرایانه به کوردهای روژهلات نگاه می‌کند؛ آن‌ها در واشنگتن نه به عنوان یک «ملت دارای حقوق دموکراتیک»، بلکه صرفا به عنوان «یک اهرم فشار تاکتیکی» دیده می‌شوند که هر زمان پروژه شکست خورد، به راحتی زیر گرفته می‌شوند. ۳. تضاد ماهیت احزاب کورد با ذهنیت کاسب‌کارانه ترامپ ترامپ سیاست را یک معامله تجاری (Transactional) می‌بیند و تصور می‌کند احزاب کوردی، باندهای قاچاق یا مزدوران جنگی (Mercenaries) هستند که در ازای پول یا سلاح کار می‌کنند. او نمی‌تواند درک کند که احزاب کوردی در ایران (با بیش از ۷ دهه سابقه مبارزه تشکیلاتی)، نهادهایی سیاسی با ایدئولوژی، ساختار حزبی و پایگاه مردمی هستند. این احزاب برای رسیدن به یک ایران فدرال و دموکراتیک می‌جنگند و هرگز خود را به ابزار قاچاق سلاح برای سیاست‌های بی‌ثبات و فاقد استراتژی آمریکا تبدیل نمی‌کنند. ۴. خطرناک‌ترین هم‌سویی با پروپاگاندای سپاه پاسداران فارغ از نیت ترامپ، خروجی این صحبت‌ها یک پاس گل طلایی به دو جریان مخرب است: اول، ماشین پروپاگاندای رژیم جمهوری اسلامی که سال‌هاست تلاش می‌کند کوردهای مرزنشین را تجزیه‌طلب و قاچاقچی سلاح معرفی کند تا کشتار کولبران و میلیتاریزه کردن زاگرس را توجیه کند. دوم، اپوزیسیون مرکزگرای افراطی که با استناد به این حرف‌ها، پروژه ایران‌هراسی و کوردستیزی را تشدید می‌کنند تا مانع از همگرایی ملیت‌ها برای سرنگونی استبداد شوند. نتیجه‌گیری: صحبت‌های ترامپ اعتراف به دزدی کوردها نیست، بلکه اعتراف غیرمستقیم به درماندگی و شکست سیاست‌های واشنگتن در قبال ایران است. ملت کورد که ۴۵ سال است با دستان خالی در برابر ماشین سرکوب ایستاده، نیازی به اثبات شرافت خود به سیاستمداران کاسب‌کار ندارد. هوشیاری سیاسی حکم می‌کند که در دام این عملیات فریب نیفتیم و اجازه ندهیم شکست‌های کاخ سفید، به ابزاری برای تفرقه در داخل ایران تبدیل شود. منابع و مستندات تاریخی: [1] Pike Committee Report (1976). CIA leak on covert action in Iraq. (گزارش کمیته پایک در کنگره آمریکا که صراحتا استراتژی استفاده ابزاری و رها کردن کوردها توسط سیا را مستند کرد). [2] Asatrian, G. (2009). Prolegomena to the Study of the Kurds. Iran and the Caucasus. (برای درک ساختار اصیل سیاسی احزاب کورد برخلاف نگاه مزدورپندارانه). [3] Walt, S. M. (2018). The Hell of Good Intentions: America's Foreign Policy Elite and the Decline of U.S. Primacy. (تحلیل رویکرد فرافکنانه و مقصریابی واشنگتن در شکست‌های خاورمیانه). #کورد #روژهلات #ایران #ترامپ

هنوز نا‌م‌های کشتار دی‌ماه تمام نشده بود که جنگ از راه رسید و دوباره نام پشت نام… وقتی هنوز رخت عزای عزیزی بر تن داری و کس دیگری می‌میرد، می‌گویند: سیاه روی سیاه می‌آید… #میکائیل_میردورقی #مدرسه_میناب

فاشیسم از جایی شروع می‌شه که مخالفت با جنگ می‌شه «خیانت»، فکر کردن می‌شه «ضعف» و سؤال پرسیدن می‌شه «همدستی با دشمن». جنگ نه آزادی می‌آره نه پیروزی، جنگ همیشه به ضرر مردمه. ما ایستاده‌ایم: علیه جنگ، علیه حذف فکر و علیه خشونت. این نه ساده‌لوحی‌ست نه خیانت؛ این موضع زندگی و انسانیته

پناهگاه بچه‌هاتون باشین بغل‌شون کنید دست‌شون رو بگیرید اونها تنها مقامی رو که توی دنیا به رسمیت می‌شناسن شمایین کاش بلد بودم یک نسخه بنویسم تا همه سوالها رو جواب بده ولی من جواب سوالها رو نمی‌دونم فقط می‌‌دونم بچه‌ها سیاسی نیستند لطفا بهشون گلوله نزنید لطفا رو سرشون بمب نریزید

اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد فقط این را به یاد داشته باشید: ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آن‌که در داخل، نفس را تنگ می‌کند و چه آن‌که از بیرون، با بمب و تحریم و تهدید بر سر مردم آوار می‌شود. دل ما برای مردم ایران می‌تپید. برای کودکی که باید آینده داشته باشد، برای زنی که باید بی‌ترس زندگی کند، برای مردی که نباید زیر بار تحقیر خم شود. ما زندگی بهتر می‌خواستیم. برای همه. بی‌استثنا. شاید آرمان‌گرایانه بود. اما آرمانِ ما، زندگی بود نه ویرانی. اگر صدایمان قطع شد، بدانید که تا آخر سمت زندگی ایستاده بودیم.

اینجا رقە است. داعش‌دوباره پرچم خود را در رقه‌ بالا برد. وحشت دوباره برگشت. کوردها را فروختند، هزاران شهید دادیم تا دنیا را از شر این زامبیها نجات دهیم غافل از آنکه دولت‌های مردسالار فاشیست خواب‌های بدتری برای این خاورمیانه بدبخت کشیده اند. حیف آنهمه زن و جوان رعنای کورد که جانشان را فدا کردند! #DefendRojava #KobanêUnderAttack

We were the last witnesses! و‌ ما آخرین شاهدان بودیم In Rasht, Iran, regime trapped people in the bazaar, burned down bazaar and gunned down, those who were trying to get out! Jan 2026 #بازار_رشت #IranMassacre

A must-read analytical testimony by a feminist participant in #Iran_Protests. "A report from December–January 2025 (Dey 1404), Tehran—days of turmoil, anxiety, and disbelief As we are mourning those who were brutally murdered by the Islamic Republic in their fight for freedom, justice, and a better life, it is necessary to resist the reactionary forces that are trying to co-opt years of popular resistance to their benefit. The following text is a report by a comrade who has recently left Iran. It is based on their direct observations in a (limited) number of neighborhoods in Tehran through Friday, January 9th. The text is written at a time when images and reports of the government’s widespread and horrific killings, both in other parts of Tehran and in other cities, had not yet been released. Grounded in the terrain of struggle inside the country, it emphasises the urgent need for collective organising and direct intervention to prevent reactionary discourses from becoming hegemonic. The author argues that, despite the prevailing atmosphere of shock and disbelief, it is possible to influence the current trajectory through concrete, organised action and by asserting our own narrative and demands. This necessity is especially urgent in the diaspora, where reactionary opposition forces have their primary base and where there is also space to confront interventionist states." For full text visit: feminists4jina.net/archives/… #IranRevolution2026 #IranMassacre #Iran

این ویدیو لحظه تیراندازی ماموران انتظامی-امنیتی به معترضان حاضر در منطقه آریاشهر تهران در شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه را به‌تصویر می‌کشد. بر اساس این تصاویر، معترضان در زمان وقوع تیراندازی صرفا در محل حضور داشته و نشانه‌ای از درگیری، تخریب یا حتی سر دادن شعار در ویدیو مشاهده نمی‌شود. در ادامه، صدای شلیک ممتد گلوله شنیده می‌شود و حاضران برای حفظ جان خود اقدام به ترک محل و فرار می‌کنند. #اعتراضات_بازار #اعتراضات۱۴۰۴

Syrian Government troops tear down a Women’s Protection Units (YPJ) (Kurdish women forces) statue in the NE of #Syria. This is the end of the autonomous Kurdish led region in Syria, which has existed for a decade. The US withdrew its support from the SDF and Kurds.

شهر بوی خون می‌دهد.