Beste
@overlistener,
Je stuk prikkelt, dat zeker. Maar prikkelen alleen volstaat niet als de bedoeling is om bij te dragen aan een oplossing voor de spanningen in onze samenleving. Sterker nog, je column lijkt meer olie op het vuur te gooien dan een pad naar verzoening te banen. Laten we eerlijk zijn: wat je schrijft, is geen pleidooi voor inclusiviteit. Het is een aanval, verpakt als kritiek, gericht op een groep mensen die je reduceert tot een karikatuur van angst en conservatisme.
Er schuilt een ironie in je woorden. Terwijl je oproept tot gelijkwaardigheid en inclusiviteit, sluit je zelf een groep uit die juist worstelt met wat die termen in deze tijd betekenen. De oudere witte mannen die jij beschrijft, hebben een leven lang bijgedragen aan een land dat nu in hoog tempo verandert. Ze zien tradities verdwijnen en horen hun geschiedenis omschreven als uitbuiting en uitsluiting. Wat jij afdoet als nostalgie is voor hen een pijnlijk verlies van betekenis. Is dat zo moeilijk te begrijpen?
Je spreekt over de verlichting, wetenschap en vooruitgang, alsof deze waarden enkel door de huidige generatie worden gedragen. Maar juist die oudere mannen die jij beschimpt, hebben aan die vooruitgang gebouwd – in een tijd waarin inclusiviteit misschien een ander gezicht had, maar waarin toch de basis werd gelegd voor de vrijheid die wij nu genieten. Het is onrechtvaardig om hen in retrospectief verantwoordelijk te houden voor alle fouten van een samenleving waarin zij zelf ook gevangen zaten.
Werkelijke inclusiviteit vraagt om meer dan scherp taalgebruik en het aanwijzen van zondebokken. Het vraagt om nieuwsgierigheid: naar de pijn, de angst, maar ook de waarde van hen die zich nu buitengesloten voelen. Het vraagt om erkennen dat tradities – hoe imperfect ook – voor veel mensen de schakel vormen tussen verleden en toekomst. En het vraagt om ruimte te maken voor een gesprek waarin iedereen zich gehoord voelt, ook zij die worstelen met verandering.
De vraag die overblijft, Emine, is deze: wil je werkelijk bijdragen aan een inclusieve samenleving? Of blijft het bij het afschieten van scherpe woorden, gericht op het versterken van de loopgraven waarin wij ons allemaal te vaak bevinden?