Acayip bir kast sistemi oluştu. İnsanlar farkında değil.
Bir zümre var. Onlara her şey serbest. Çalma, çırpma, yolsuzluk, rüşvet, kaçakçılık, uyuşturucu, tecavüz, cinayet… Her şey serbest. Çocukları çifte vatandaş. Hepsi yurtdışında okuyor zaten. Ama bir ayakları hep burada. Yarın öbür gün gelip devlet örgütüne üst dereceden katılacaklar.
Kalanlar da alt tabaka işte. Can güvenliği yok, mal güvenliği yok, hukuki güvenlik yok, başına bir iş gelse kimsesi yok. Her an düne kadar suç sayılmayan bir şeyden dolayı suçlanabilir, işlemediği bir suç üstüne kalabilir, üst zümreyi kızdırırsa başına kötü bir şeyler gelebilir. Diploması iptal olabilir. Malına el koyulabilir. Çocuğunun katilini aradı diye akıl hastanesine kapatılabilir. Her şey mümkün.
Böyle keskin bir kast sisteminde hayatta kalabiliyor olmanız biraz tesadüf, biraz da radara girmemiş olmanızla alakalı.
Başınızı eğin, kimsenin işine karışmayın, şansınız da yaver giderse çok açlık çekmeden, çocuklarınıza da bir şey bırakamadan ölür gidersiniz. Karnınızı doyurmaktan fazlasında gözünüz olmasın.
Osmanlı olma sevdası boşuna değil. Osmanlı’da da böyleydi. Belli bir zümre birbiriyle köşk yarıştırır, çocuklarını Viyana’ya, Paris’e gönderirken alt kast mayasız ekmek yemekten zeka geriliğine, bakımsızlık ve kötü beslenmeden dolayı çeşit çeşit sakatlığa, bite pireye mahkumdu.
Öyle bir düzendi ki açın sırtında tok vardı. Yeni Osmanlı da aynı. Dönemin koşulları bir tık daha fazla lükse izin veriyor sadece.
Sıvasız evlerin aç çocukları köşklerin, sarayların toramanlarını canıyla, kanıyla yaşatıyor.
Bunlar daha iyi günler. Hele radara girin bak o zaman ne oluyor…
Köylünün çocuğu aç kalmasın, çolak kalmasın diye canını ortaya koyanları yeni Osmanlıcılarla beraber tahkir ettiniz. Yenisi de gelmez. Siz uşaklığı, el pençe divan durmayı öğrenin ufaktan.
Boş vakitlerinizde pratik yapın. Çocuklarınıza da erken yaştan öğretin. Lazım olacak.
Ülkede hiçbir gerçek sorun konuşulamıyor, her gün sabahtan akşama mahkeme-dava konuşulmak durumunda kalınıyor. Dünyanın hiçbir yerinde böyle bir ülke olamaz. Biz ve bizden önceki nesil böyle bişey görmedik. 10 senede toplasan 3-5 dava gündem olurdu.
Şimdilerde Konuşulanların Hemen hepsi de insanların çoğunun vicdanına ters düşen davalar.
Bu ülke bitti. Bir zümre yönetimde kalsın diye bu hale geldi.