aşk yerine her zaman arkadaşlarımı seçeceğim çünkü arkadaşlarım cenazede bile onları aradığımda açar ve benimle konuşurlar gözlerimin hassaslığını ve ışıktan yandığını bildikleri için toplu oyuna girip ekran açtığımızda odalarını komple karanlık yaparlar ki gözlerim yanmasın
bacılarımla görüntüle bir şeyler anlatırken üçünün de beni acayip sessiz ve odaklı bir şekilde dinleyişine o kadar sevinmiştim ki kafamı bi kaldırdım üçü de beni dinlemek yerine memelerimi dikizliyormuş amk
hayatımın aralıksız en güzel ve huzurlu evresini yaşıyorum çevremde 4-5 insan var hiçbiri de orospu çocuğu alıngan tiplemeler değil hepsi kafamı rahatlatan insanlar şu an rahatça ölebilirim ya
aşk sizi ne kadar aptallaştırabilir bilmiyorum ama ben bana kan kusturup bütün yaşama hevesimi siken bir aşk uğruna canımdan öte can dediğim en yakın arkadaşımı kaybetmiştim