توصیهم اینه که وسط این فرهنگِ تا بن دندان زنستیز نگران کنسل شدن مردان معروف/محبوب/ثروتمند نباشید. به تجربیات قبلی رجوع کنید تا بببنید هرگز کنسل نمیشن، اتفاقا حامیانشون رو میندازن وسط گود قدارهکشی.
بههرحال در وضعیت فعلیْ جنگ، با جیم بزرگ، آخرین چیزی بود که ممکن بود برای تلاشهای دموکراسیخواهانهٔ مردمان ایران سودمند باشه.
اصولاً #نه_به_جنگ
همیشه #نه_به_سرکوب
و همواره #زن_زندگى_آزادى
یه پونز تو اتاق گم شده. هر چهقدر گشتم پیدا نکردم. گوشم رو به زمین چسبوندم و گردش خورشیدی کردم ببینم برآمدگی یا چیز اضافهای میبینم؟ هیچی نبود، صاف صاف. جارو هم ۱۱ به بعد ممنوعه. تا پیدا شه مجبورم رو پنجه راه برم که درصد آسیب و برخورد احتمالی پونز با پا رو بیارم پایین. کاش پرواز
تنها تار موی نیمهسفیدم که از بالا قهوهایه و در ادامه سفید شده رو اومدم با ذوق به دوستم نشون بدم. پیدا نکردم. آخرم شبیه کولیهای دیوانه هی میگفتم تو بگرد، واقعا نیست؟ صبح بود باور کن.
موبایلم دستمه. گوگلمپ دیگه کار میکنه. مقصد رو بزنی و لوکیشنت رو روشن کنی بهت نشون میده قدم بعدیت رو باید کجا بذاری ولی من همچنان خوشم میاد از آدمها آدرس بپرسم. گوگلمپ از بین جمع دوستاش بلند نمیشه بیاد بیرون بهت آدرس بده و بعد بهت آب خنک تعارف کنه و بگه مراقب خودت باش دخترم.
اومدم بنویسم خیلی برام عجیبه که طبق مشاهداتم انگار فقط مردها تو خیابون با سر و صدا خلط به زمین پرتاب میکنن ولی گفتم ممکنه بگن شماها همش با مردها بدید و ال و بل و جیمبل، دیگه پشیمون شدم. قضاوتم نمیخواستم کنم صرفا برام سوالبرانگیز بود.
اشرف مخلوقات چرا وقتی یه جاییش زخم میشه و در پروسهی خوب شدنه، جای زخمش میخاره؟ بعد ترغیب میشی دست بزنی، انگولی میکنی، ریده میشه تو زحمتی که کشیده و باز روز از نو روزی از نو؟ باگهای بدن آدمی.
ریتم حرف زدن آدمها جدا از محتوای حرفشون هم برام جالبه. این که کجای جمله رو بیشتر کش میدن یا کجا سکوت میکنن برای شروع جملهی بعدی. هر کسی یه آوای متفاوت داره انگار.