Al je WhatsApp berichten worden straks gelezen. Niet door je vrienden, maar… door Europa.
We zijn beland op een kruispunt in de geschiedenis, een mijlpaal voor de vrijheid, voor de democratie, voor alles waar Europa oorspronkelijk voor stond.
Het Europees Parlement staat nl. op het punt goed te keuren dat jouw privéberichten – jawel, ál je WhatsApp-gesprekken – automatisch kunnen worden meegelezen.
Voor je eigen veiligheid. Uiteraard...
Onder het mom van de strijd tegen kinderporno, een gruwel die vreselijk is -maar gelukkig slechts zeer uitzonderlijk voorkomt- wordt een maatregel voorgesteld die in de realiteit niets, maar dan ook niets met dat probleem te maken heeft.
Het controleren van álle privéberichten zal geen kind redden, noch zieke mensen tegenhouden in hun wandaden.
Wat het wél zal doen? De totale ontmanteling van je recht op privacy normaliseren.
Stel je voor dat de EU straks huishoudelijk geweld wil bestrijden, ook een ernstig probleem, ook een nobel motief. En dat ze dan beslissen om voortaan in élke huiskamer een camera te hangen. Voor de veiligheid. Beelden die dan permanent gemonitord worden door een stuk AI software of een of andere Europese ambtenaar, die met zijn headsetje en zijn vier koffiepauzes per dag mag meekijken of iemand zijn of haar partner een snauw geeft.
Dát is de ‘logica’ waar we naartoe gaan. Als een vanzelfsprekendheid, want wie kan nu iets tegen de bestrijding van kinderporno of huishoudelijk geweld hebben?
We glijden gestaag af richting een Europese versie van een digitaal Noord-Korea.
In een wetgevend harnas gegoten door mensen die wij niet verkozen hebben, die niet ter verantwoording geroepen worden, en die u en mij zien als een potentieel risico dat onder controle moet worden gehouden.
En intussen?
De politici die deze beslissingen doorduwen? Die wissen hun berichten. Die schermen hun inboxen af. Die deleten bewijs van communicatie die wel degelijk relevant is, omdat zij publieke beslissingen nemen in onze naam.
Zíj krijgen privacy. Jij en ik niet.
Er wordt ons verteld dat dit is “voor onze bescherming”, “voor de toekomst van onze kinderen”, of “tegen de georganiseerde misdaad”.
Maar het is geen bescherming. Het is bewaking. Het is geen toekomst. Het is dystopie. En het heeft niets met gruwel en misdaad te maken, maar alles met georganiseerde controle.
En het echte probleem? De totale apathie van een groot deel van de bevolking, die er of geen weet van heeft of -misschien nog erger- er geen graten in ziet. Tot het te laat is.
Want we zijn murw geslagen. We zijn gewend geraakt aan QR-codes, aan censuur, DSA, kliklijnen, anonieme rapportering, ANPR-camera’s en permanente surveillance.
En dus halen we onze schouders op. “Ach ja, ik heb toch niks te verbergen.”
En dat is exact wat elke totalitaire macht hoopt dat men denkt. Ik gebruik die woorden weloverwogen, want het is niet meer of minder dan dat.
Het is niet alleen onbegrijpelijk dat dit voorstel überhaupt op tafel ligt, het is volledig aberrant.
Een frontale aanval op de fundamentele vrijheden die Europa ooit tot een lichtend voorbeeld maakten.
En het gebeurt zonder protest, zonder breed publiek debat, zonder het minste gevoel voor proportie.
Je privacy sterft met een gefaseerde reeks goedgekeurde wetten, telkens zogezegd met de beste bedoelingen, altijd onder het mom van een nobel motief.
Zo werkt dystopie anno 2025: in het begin klinkt het als veiligheid en tegen dat het opvalt, is het te laat en zijn we onze privacy, onze vrijheid en onze autonomie kwijt.