Bugünkü blokzincir uygulamaları aslında tek başına çalışmıyor. Çoğu, zincirin dışında çalışan botlara ve otomasyon sistemlerine ihtiyaç duyuyor. Çünkü blokzincirler kendi başına otomatik hareket edemez. Sadece biri bir işlem gönderdiğinde çalışırlar.
Ama gerçek hayatta birçok işlem anında değil; belirli bir zaman gelince, bir şart gerçekleşince ya da düzenli aralıklarla yapılmalıdır. Mesela
Bir kredi teminatı düşerse otomatik likidasyon yapılması
Fiyat değişince bir işlemin tetiklenmesi
Abonelik ücretinin her ay otomatik çekilmesi
Blokzincirler bunu kendi içinde yapamadığı için geliştiriciler botlar, zamanlayıcılar, keeper ağları gibi dış sistemler kurmak zorunda kalıyor.
Bu da bazı sorunlar yaratıyor:
Ek maliyet çıkarıyor.
Sistemi daha karmaşık hale getiriyor.
Güvenlik riskleri oluşturuyor (çünkü bazı bilgiler zincir dışına açılıyor).
Yeni bağımlılıklar yaratıyor.
Yani blokzincir merkeziyetsiz ve güvenli olsun istiyoruz ama onu ayakta tutan otomasyon sistemleri zincir dışında ve aynı güvenceyi sunamıyor. Bu da çelişki yaratıyor.
Eğer blokzincirler gerçekten modern bir altyapı gibi çalışacaksa, dışarıdaki yamalarla değil, kendi içinde otomatik karar verebilmelidir. Bir şart gerçekleştiğinde ya da bir zaman geldiğinde, zincirin kendisi işlemi başlatabilmelidir.
İşte reaktif işlemler tam olarak bunu sağlar:
Zincirin, belirli koşullar gerçekleştiğinde işlemleri otomatik olarak çalıştırmasını mümkün kılar.