Nou breekt mij de klomp. Wederom worden we belazerd
nos.nl/artikel/2617277-kabin…! Ik kan er alleen maar cynisch naar kijken. Statushouders opleiden, klinkt goed – maar vooral niet voor het reguliere bedrijfsleven.EDNIKO: een project van VluchtelingenWerk in samenwerking met de Hanzehogeschool GroningenIn de glimmende Marie Kamphuisborg van de Hanzehogeschool Groningen, waar de koffie lauw en de idealen gloeiend heet zijn, begon het EDNIKO-traject. Hoofdpersoon: Ahmad, vier jaar in Nederland, nog steeds schrikkerig van harde deuren en ambtenaren met klemmende dossiers. Dag één. Twaalf nieuwkomers in een kring. De trainer klapt enthousiast in haar handen. “Welkom bij jullie transformatie! Vandaag delen we ons verhaal. Methodisch. Met reflectie. En een flip-over. Dit alles mede mogelijk gemaakt door ZonMW, het Oranjefonds, het Kansfonds, de Hanzehogeschool… en natuurlijk het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW), onze trouwe partner in de Taskforce VIA en het Plan van aanpak Statushouders aan het werk!”Voorin staat Lies Korevaar, de grote architect van EDNIKO. Naast hem Ellis Merkelijn met haar PowerPoints vol herstelcurves. Ahmad denkt: SZW? Die van Werk en Participatie? Eindelijk een directe lijn naar een echte baan misschien?Toch doet hij mee. Want na twaalf bijeenkomsten van 4 uur en 6 intervisies (evidence-based natuurlijk) krijg je een certificaat. En zijn gemeente betaalt €1.450 per plek — factuur naar VluchtelingenWerk Noord-Nederland, dé officiële partner van SZW in pilots Veranderopgave Inburgering, RefugeeWork en de Werkagenda VIA. Week drie. Iedereen moet zijn “herstelverhaal” in twee delen vertellen. De Eritrese vrouw eindigt met: “Ik ben een veerkrachtige bruggenbouwer, volledig in lijn met de structurele samenwerking tussen SZW, VluchtelingenWerk, UWV en VNG.” Ahmad noemt zijn verhaal: “Van bootje naar bijstandsuitkering: een intersectorale transitie, cofinanciering SZW.” Ellen Poortenga van VluchtelingenWerk loopt rond met haar klembord. “Goed zo, Ahmad, dit is perfect voor de impactmeting die we aan het ministerie mogen rapporteren!”Halverwege de cursus de grote opdracht: “Kies drie kwaliteiten uit je vlucht.” Ahmad schrijft: 1. Extreem geduldig zijn (1.847 dagen wachtlijst). 2. Meerdere talen spreken onder stress. 3. Weten hoe je een formulier van 47 pagina’s invult terwijl je eigenlijk wilt schreeuwen. Lies Korevaar knikt goedkeurend. Ellis Merkelijn zegt: “Prachtig! Dit kun je inzetten als cultuurcoach in de WMO-trajecten — helemaal volgens de beleidsagenda van SZW voor snellere participatie.” Na twaalf sessies, zes intervisies, oneindig veel post-its en één bijna-huilbui tijdens het rollenspel “Grenzen stellen aan een SZW-ambtenaar”, is het zover. Diploma-uitreiking. Ellen Poortenga reikt de certificaten uit, Lies Korevaar houdt een inspirerend slotwoord, en Sabah Hamad staat trots te glimlachen als levend bewijs van het succes. Ahmad krijgt zijn certificaat. “Gefeliciteerd! Je bent nu officieel ervaringsdeskundig, mede mogelijk gemaakt door het volledige ecosysteem inclusief het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.” Buiten wacht zijn stageplek (minimaal 8 uur per week). En daarna? Dan stroomt hij keurig door naar een betaalde of deeltijd-functie bij… VluchtelingenWerk zelf, een gemeentelijk sociaal wijkteam, een WMO-aanbieder, een inburgeringsorganisatie, de GGZ of een ander welzijnsproject.Want dát is de echte genius van EDNIKO én de warme samenwerking met SZW: vluchtelingen worden opgeleid om daarna werkzaam te zijn in het sociale domein. Geen banen in de bouw, techniek, logistiek of een gewoon bedrijf. Nee, ze blijven keurig binnen de gesubsidieerde kringloop van hulpverlening aan andere vluchtelingen. Het ministerie van Werk en Participatie financiert en promoot het, VluchtelingenWerk voert het uit, en iedereen is blij met de “participatie” — zolang het maar binnen het sociale veld blijft. Tot slot heeft het bedrijfsleven (de belastingbetaler) het nakijken. Want juist daar zitten ze wanhopig te springen om arbeidskrachten, terwijl de goed opgeleide ervaringsdeskundigen keurig binnen de subsidiekarrousel blijven draaien.Ahmad kijkt naar de volgende lichting twaalf paar bange ogen. Hij glimlacht professioneel en zegt: “Welkom bij jullie transformatie, gefinancierd door ZonMW, het Oranjefonds, het Kansfonds, professor Lies Korevaar én het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid! Over een jaartje help jij weer de volgende lichting. En zo blijft alles lekker draaien — in perfecte harmonie met de Werkagenda VIA.” En ergens in een beleidsnotitie van VluchtelingenWerk (met SZW-logo prominent in de header) staat trots: “EDNIKO draagt bij aan zelfredzaamheid en participatie.”Daaronder, in onzichtbare inkt: En vooral aan het feit dat wij twaalf mensen van de lijst ‘probleemgevallen’ naar de lijst ‘gesubsidieerde oplossing binnen het sociale domein’ hebben verplaatst. Volgende ronde graag — het ministerie heeft nog budget over.Einde. Applaus voor de veerkracht. En voor de uitstekende, zichzelf voedende fondsen- en partnerschapswerving. Volgende groep, volgende factuur. Peter Siebelt-Zozzaro Loosdrecht 6 juni 2026