Louis has reached out to Liam’s family to have their permission for “Dark to light” 😭. Liam, I wish you could see how much you’re loved and missed, my boy.

Vertaling Noors artikel in Steigan.no; naar mijn gevoel één op één vertaalbaar naar Nederland: "Historische uitspraak in Noorwegen: Staat beslist in vaccinzaak Door Arnt Remy Åvik-Langstrand Een historische uitspraak van de rechtbank van Trøndelag stelt nu dat Marianne Torp Foss ziek is geworden door het coronavaccin. De rechtbank concludeert met een overwicht aan waarschijnlijkheid dat het Pfizer-vaccin haar CVS/ME mogelijk heeft veroorzaakt. Voor het eerst in Noorwegen – en waarschijnlijk in heel Europa – heeft een rechtbank geoordeeld dat mRNA-injecties mogelijk tot ME hebben geleid. Dit gebeurt op hetzelfde moment dat interne FDA-documenten kindersterfte na vaccinatie aantonen, en Pfizer zelf toegeeft dat de vaccins nooit zijn getest om infectie of het verloop van de ziekte te voorkomen. Het verhaal dat werd gebruikt om coronapaspoorten, dwang, sociale druk en strafmaatregelen te introduceren, valt nu op alle niveaus uiteen: juridisch, regelgevend en wetenschappelijk. ME staat voor myalgische encefalopathie/encefalomyelitis en verwijst naar een ernstige, complexe en chronische ziekte, ook wel CVS/ME (Chronisch Vermoeidheidssyndroom/Myalgische Encefalopathie) genoemd. De aandoening wordt gekenmerkt door aanhoudende en invaliderende vermoeidheid die verergert door inspanning (post-exertionele malaise, PEM), en kan ook gepaard gaan met symptomen zoals pijn, cognitieve problemen en slaapproblemen. Red.) De rechtbank van Trøndelag heeft de deskundigenverklaringen, het beloop van de ziekte en de tijdlijn overwogen en vond dat Marianne Torp Foss erin gelijk had dat het vaccin de ziekte waarschijnlijk heeft getriggerd. Dit is een dramatische breuk met de Patient Injury Board (NPE), die eerder elk verband tussen mRNA-vaccins en ME had ontkend. Tegelijkertijd onthult FDA-lek kindersterfte Terwijl het vonnis in Noorwegen werd uitgesproken, kwam een ​​van de ernstigste lekken in de geschiedenis van de FDA aan het licht. STAT News – over het gelekte FDA-memo: statnews.com/2024/11/12/fda-… In het memo erkent het senior FDA-management dat: • ten minste 10 kinderen zijn overleden na mRNA-vaccinatie, • verschillende sterfgevallen te wijten zijn aan myocarditis, • het geval intern wordt omschreven als "buitengewoon zorgwekkend" en • er discussie is over de vraag of de gegevens "achtergehouden" moeten worden om paniek onder de bevolking te voorkomen. Children's Health Defense meldde ook: CHD over FDA-lek: childrenshealthdefense.org/d… Dit is geen mening, dit zijn geen beweringen van Facebook – maar gelekte interne documenten van 's werelds machtigste medicijnregulator. Pfizer geeft toe: vaccin is nooit getest om infectie of ziekte te voorkomen Toen Pfizer-vertegenwoordiger Janine Small getuigde in het Europees Parlement, werd voor het eerst publiekelijk verklaard: Het vaccin is nooit getest om de verspreiding van infectie te voorkomen. Hoorzitting Europees Parlement – ​​Pfizer geeft toe geen transmissietesten te hebben uitgevoerd: youtube.com/watch?v=4O4Cv0xV… Reuters bevestigde later de verklaring: reuters.com/world/europe/pfi… Dit ondermijnt de hele basis voor: • coronapaspoorten, • segregatie van ongevaccineerden, • mediadruk over "solidariteit", • politieke eisen voor verplichte vaccinaties en • het verhaal dat men "gevaccineerd is voor anderen". Wanneer de basis wegvalt, valt ook de legitimiteit weg. Drie parallelle ineenstortingen 1. Juridische ineenstorting Een Noorse rechtbank heeft nu geoordeeld dat de staat ongelijk had. Dat letsel door vaccinatie kan worden veroorzaakt, zelfs wanneer de autoriteiten de wetenschappelijke basis ontkennen. 2. Regelgeving ineenstorting Het lek van de FDA onthult dat sterfgevallen bekend waren – maar niet openbaar werden gemaakt. De CDC heeft eerder toegegeven dat er sprake is van onderrapportage: cdc.gov/mmwr/volumes/70/wr/m… 3. Ineenstorting van het verhaal Pfizer, EMA en verschillende westerse beroepsgroepen geven nu toe dat: • het vaccin infectie niet voorkomt, • het effect op ernstige ziekten bij jongeren onzeker is, • de langetermijneffecten onbekend zijn en • er onvoldoende melding is gemaakt van bijwerkingen. Zelfs de Europese Commissie probeerde contracten te blokkeren: politico.eu/article/eu-ombud… Wat betekent de uitspraak voor Noorwegen? De juridische deur staat nu wagenwijd open. 1. Honderden ME-gevallen kunnen nu worden heropend. NPE heeft in het verleden consequent ME-gevallen afgewezen. Nu moet de praktijk veranderen. 2. De staat kan in een aantal vergelijkbare gevallen aansprakelijk worden gesteld. Vooral bij auto-immuunziekten en neurologische aandoeningen. 3. Het Noorse Instituut voor Volksgezondheid en het Noorse Directoraat voor Volksgezondheid verkeren in een legitimiteitscrisis. Ze kunnen zich niet langer verschuilen achter de bewering: "de mRNA-vaccins zijn grondig getest en veilig". 4. Een politieke confrontatie nadert. Vooral wanneer: FDA-documenten sterfgevallen aantonen, Pfizer toegeeft dat er onvoldoende is getest, de Noorse wet schadevergoedingen vaststelt en verschillende landen een onderzoek naar de mRNA-programma's openen. Noorwegen bleef vasthouden aan een verhaal dat nu gedocumenteerd onjuist is. De autoriteiten: • hebben coronapaspoorten ingevoerd op basis van een onjuiste aanname, • hebben de bevolking onder druk gezet om injecties te krijgen die infectie niet voorkwamen, • hebben schadevergoedingen afgedaan als "verbeelding", • hebben geweigerd ruwe data vrij te geven, • bagatelliseerde myocarditis bij jongeren en • verklaarde nul sterfgevallen bij pediatrische groepen, terwijl de FDA het tegenovergestelde meldde. De historische uitspraak is de eerste barst in de muur – een muur die nu wereldwijd aan het afbrokkelen is. Conclusie: De combinatie van de uitspraak, het FDA-lek en de bekentenissen van Pfizer markeert de ineenstorting van het narratief. Het was voorheen mogelijk om verbanden te verbergen. Dat is niet langer mogelijk. De districtsrechtbank van Trøndelag heeft iets gedaan wat politici, gezondheidsambtenaren en de media weigerden te doen: Bekijk de documentatie, beoordeel het bewijs en trek een conclusie. Dit is nog maar het begin."

Brett feat. the wedding planner - "the fall" On October 18th, Brett said "I was in my hotel room, and saw the body fall through, looking out the window." Someone asked him if he knew it was Liam right away and he responded "No, so I did suspicion just based on the state of mind and condition he was in earlier." In the TMZ documentary, on December 16th, he said "I was meeting our wedding planner. We had gone up to the room, we happened to be looking out of the window of our hotel at the pool area just to show her the view from the hotel. And we saw Liam fall. (...) So we immediately rushed out on the balcony to see what it was and when we looked down you could see that it was Liam, laying on the ground. He landed face up so we could tell right away that it was Liam." Meanwhile, in November, the wedding planner said "Brett was looking at me and I was looking up to the window, and I literally saw somebody fall. (...) I saw it perfectly; it was a person. (...) I then look at Brett and said "Brett, someone falls. This wasn’t an object." (...) So, then we open the window, we open the balcony and then we literally see him lying there.” Recap First, Brett said he saw "the body fall" (saying he didn't know it was Liam) - quite a weird way to say it, isn't it? Then, he said he was with the wedding planner, both looking at the window and they both saw "Liam fall". So first it was "a body" and then it was "Liam". Okay, moving forward. The wedding planner said Brett was looking at her and she was looking up the window and saw a person fall, she turned around and told Brett that "someone fell" - which would imply her being the first one who saw Liam fall, not Brett. A fall happens in seconds - definitely not enough time to tell somebody else "someone falls" and think that the other person can still see it. Which brings us to the question - who is lying and who is telling the truth? What IS the truth? What actually happened there? #JusticeForLiam #LiamPayneAppeal

MY REBUTTAL TO SIMON COWELL’S ROLLING STONE STATEMENT I am writing in response to Simon Cowell’s recent remarks in Rolling Stone, in which he references the tragic loss of my friend and fellow 2010 XFactor contestant Liam Payne and reflects on his time overseeing the management of One Direction. While he expresses personal sadness and regret, his statements present a distorted and incomplete account of the reality experienced by many of us who were held via contract under his structures. It is important, ethically, legally, and journalistically — that a fuller picture is acknowledged. When Liam passed away, the entire world saw my public reaction. It was not a reaction to fame, or grief alone, or the pressures of the music industry in general; it was a reaction rooted in first-hand experience of the duty-of-care failures, coercive pressures, and systemic harms that were present during our time under Cowell’s management umbrella. In 2010 none of us were in a position to speak out. We were young, isolated, tightly contracted, bound by NDAs, and operating in what can only be described as survival mode. The power imbalance was absolute. The conditions were psychologically suffocating. We lacked the language, the support, and the legal understanding to identify, let alone challenge, what we now know were serious safeguarding and ethical breaches. For Cowell to publicly present himself today as reflective, concerned, and wounded — while omitting the systemic pressures, relentless work schedules, emotional manipulation, public shaming structures, and unregulated high-stress environments that defined our experiences — is not merely selective storytelling. It is an erasure of the very conditions that contributed to the mental health struggles of multiple artists, including Liam, myself, and many others. In the Rolling Stone interview, Cowell asks: “Could I have done anything more?” This question only holds weight when paired with genuine acknowledgement of what was done — or not done — at the time. What happened to us was structural, patterned, and deeply harmful. To suggest otherwise is to reframe tragedy as unexpected, when in truth many of us were shouting — privately, then publicly — about the same mechanisms of harm long before the world lost Liam. Cowell also states: “Music is not everything. Don’t let it run your life… Find something else you are passionate about.” A sentiment that would have been meaningful had the environment he controlled not been one where music, ratings, public humiliation, and pressure were weaponised in ways that eroded our mental health. During our contracted years, none of us were ever given the space to “find something else.” We were given one option: obey, perform, survive. To invoke hindsight wisdom now — without acknowledging the realities we were subjected to — further entrenches the myth that these tragedies occurred in a vacuum rather than within systems he built, profited from, and continues to control. For any outlet quoting Cowell’s remarks, I respectfully ask that you include: - the perspective of those who lived the consequences of his production culture, - the context of documented duty-of-care concerns, - and the fact that multiple participants — including myself — have suffered long-term psychological harm and have raised legal challenges regarding these very issues. This is not about blame for the sake of blame. This is about accuracy, responsibility, and the urgent need for accountability and safeguarding reform in an industry that continues to reshape itself publicly while leaving its internal harms untouched. If Cowell wishes to have public conversations about loss, duty, and the “what ifs,” then it is vital those conversations include the full truth, not the curated fragments currently being offered. I am available for comment, clarification, or interview should you require further insight. Sincerely, Katie