De werkelijke bedreiging heet Thom de Graaf Daar zat hij weer. Thom “Achterhuis” de Graaf. De man die al decennia lang door de Haagse wandelgangen schuifelt alsof hij persoonlijk door God is aangesteld als conciërge van de democratie. En natuurlijk ziet hij “bedreigingen”. Dat doen dit soort bestuurders altijd zodra burgers anders beginnen te stemmen dan de bestuurslaag had besteld. Volgens De Graaf zijn de grote gevaren voor de democratie: * buitenlandse beïnvloeding, * sociale media, * en partijen als de PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie. Joe! Geen woord over: * een politiek-bestuurlijk kartel dat elkaar al twintig jaar baantjes toespeelt, * lobbyclubs die wetten dicteren, * zichzelfbevredigende mediaconcentratie, * ongekozen Brusselse macht, * adviesorganen vol partijvrienden, * of rechters, bestuurders en omroepen die ideologisch bijna uit één mal lijken te komen. Nee hoor. Het echte gevaar zit blijkbaar bij Henk op Facebook met een meme en een boze reactie onder een nieuwsbericht. De moderne bestuurder lijkt op een aristocraat uit 1788 die vanaf zijn balkon roept: “Het volk vormt een gevaar voor de stabiliteit!” Ja Thom… dat irritante volk ook altijd met hun verkiezingen, meningen en afwijkende gedachten. Wat De Graaf werkelijk bedoelt, is veel eenvoudiger: Democratie is prachtig… zolang de uitslag correct blijft. En zodra miljoenen burgers beginnen te stemmen op partijen buiten het goedgekeurde menukaartje van D66, VVD, CDA, GroenLinks of PvdA, ontstaat plotseling “zorg over de rechtsstaat”. Wonderlijk mechanisme. Toen burgers jarenlang massaal tegen immigratie, EU-centralisatie, corona-avondklokken of stikstofbeleid stemden, gebeurde er namelijk exact niets. Maar zodra burgers zich daarvan bewust worden, heet dat ineens “ondermijning”. Niet de macht die burgers negeert is het probleem. De burger die dat begint dóór te krijgen, dát is volgens deze bestuursklasse de crisis. En daarin zit precies de ironie van Thom de Graaf. Hij presenteert zichzelf als beschermer van de democratie, terwijl hij in werkelijkheid symbool staat voor het Nederlandse achterkamermodel: * bestuurlijke incest, * permanente netwerkpolitiek, * moralistische zelfverheffing, * en diepe angst voor echte democratische onvoorspelbaarheid. Want mensen als De Graaf houden van inspraak zoals hotels van kinderfeestjes houden: zolang het niet te luidruchtig wordt en alles op tijd weer vertrekt. De grootste bedreiging voor de democratie is daarom de bestuurlijke elite rond De Graaf, die democratie alleen nog vertrouwt wanneer de bevolking exact doet wat zij wenselijk acht. Alsof de Nederlandse democratie beschermd moet worden tégen de bevolking zelf. Hoe zal deze Thom de geschiedenisboekjes in gaan? 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org

"Women's rights in Islam."

RT @HamasAtrocities: Hamas kneecapped a few Gazans and filmed it. This is standard practice. Punish a few - send a message to many! No orga…

Het TikTok-niveau van dit Tell Sell-kabinet kon niet treffender verbeeld worden. De totale leegheid, de gespeelde interesse. De oppervlakkigheid. De reclame van een nepdokter die je een nepmedicijn aansmeert. Het totale gebrek aan urgentie en het gebrek aan weten wat er daadwerkelijk speelt, het totaal wegdromen in een ander wereldvreemd universum: het is hallucinant.

Japan speelt gelijk, wint niet altijd en verliest soms ook. Maar één ding winnen hun fans bijna elke keer: respect. 🇯🇵🧹👏 Terwijl anderen naar de uitgang lopen, maken zij eerst de tribune schoon. Klasse blijft klasse. #Japan #NEDJAP #WK2026 #Respect #Football 🏟️🧡🤝🇯🇵

De Nederlandse “welvaartsstaat” dreigt steeds verder vast te lopen. Ik zet welvaartsstaat tussen aanhalingstekens, omdat het woord steeds minder de lading dekt. Beter zou zijn te spreken van “afhankelijkheidsstaat” of “onvrijheidsstaat”. Steeds meer mensen zijn afhankelijk van de staat, van politieke beslissingen in Den Haag en Brussel en er is steeds minder ruimte voor mensen/ondernemers om regie over hun eigen leven te leiden.

Alstjeblieft, D66.

Laat het Nederlands Elftal met rust

De massa-executies van onschuldige mensen is afschuwelijk, en gaat maar door. De hele internationale gemeenschap zou maximale druk moeten uitoefenen om dit te stoppen.

De hele dag (en nacht) wordt het noorden van Israël bestookt met drones en raketten. De @NOS maakt hier nooit melding van. Wat ze wél melden is: Israël bestookt Libanon. Ze zijn kwaadaardig op die redactie.

Hup Curaçao 💥🏃

Er is geen verband tussen #geiten en #longontsteking. Universiteit Gent sloopt de conclusie van de @Gezondheidsraad naar aanleiding VGO onderzoek. @BoerBurgerB @rivm @WUR @RensenEdwin @terugindepolder @NUnl @MaritNube @FemkeMarijeW @LNVTweedeKamer platformmelkgeitenhouderij.n…

Tja, wie is er nu in het pak genaaid?

Krankzinnig: een Tweede Kamerlid verdient meer dan 95% van de Nederlandse beroepsbevolking.

Hoe @jpaternotte voor 66-seconden kletspraat bijna 3 minuten nodig heeft. Zelfs de tijdnotatie is bij die partij onbetrouwbaar.

Wie kan zich nog de hijgende media herinneren toen Israël in 2023 zogenaamd een Gazaans ziekenhuis gebombardeerd zou hebben? Binnen enkele minuten namen de MSM gretig en met het kwijl uit de mondhoeken keiharde Hamaspropaganda over. Gevolg: talloze protesten en laster die niet meer uit de hoofden van de ontvangers weg te slaan was. Inmiddels hebben we te maken met bijna drie jaar van onophoudelijke bloedbias tegen de Joodse staat en weten we eigenlijk niet meer beter. Een nieuw dieptepunt werd bereikt toen een gerenommeerde Amerikaanse journalist onlangs in een al even gerenommeerde Amerikaanse krant het bizarre bloedsprookje verkondigde over de verkrachting van Palestijnse gevangenen door honden. Zet dit tegenover de scepsis van diezelfde media wanneer het gaat om zo ongeveer de meest uitgebreid gedocumenteerde pogrom ooit, namelijk de gruwelijke massaslachting op Joden door Hamas op 7 oktober 2023, en ieder weldenkend mens begint zich achter de oren te krabben. Dat redacties in het Westen worden bevolkt door een progressief-postmoderne elite vormt een deel van de verklaring, maar er speelt meer. Politicoloog Eliyahu Sapir beschrijft het verschijnsel als het verdwijnen van ‘epistemische latentie’: het vermogen van instituties om onzekerheid te verdragen en tijd te nemen voor verificatie voordat zij morele conclusies trekken. Volgens Sapir ontleende de klassieke journalistiek het gezag juist aan die terughoudendheid. Eerst de feiten, daarna de duiding. Eerst gedegen onderzoek, daarna de oordelen. Tegenwoordig voltrekt zich het omgekeerde. Morele verontwaardiging gaat vóór bewijs, want redacties ervaren terughoudendheid als een risico: deugdwang is belangrijker geworden dan waarheidsvinding. Daardoor ontstaat een opmerkelijke asymmetrie. Verhalen die passen binnen bestaande progressieve categorieën van onderdrukking, kolonialisme en slachtofferschap krijgen onmiddellijk het journalistieke stempel van morele geloofwaardigheid. Beschuldigingen hoeven nauwelijks te rijpen voordat zij worden verkocht als vaststaande werkelijkheid. Sapir benadrukt dat dit verschijnsel verder gaat dan gewone politieke vooringenomenheid: het raakt de manier waarop het begrip ‘waarheid’ zélf maatschappelijk wordt georganiseerd. Precies daar wordt het voor Joden extra gevaarlijk. De verkrachtingen, verminkingen en seksuele martelingen van Israëlische vrouwen op 7 oktober werden aanvankelijk met wantrouwen ontvangen. Ondanks bakken forensisch materiaal, getuigenissen van zowel daders als slachtoffers en onafhankelijk onderzoek bleef een groot deel van de media aarzelen. Ook VN-organisaties deden er maanden over voordat zij de omvang en gruwelijkheid van het seksuele geweld enigszins erkenden. Tegelijkertijd kunnen de meest krankzinnige beschuldigingen tegen Israël binnen enkele uren uitgroeien tot mondiale ‘waarheden’. We zien dus een ongelijke verdeling van scepsis en versnelling. Mede door dit mechanisme hebben we te maken met een contemporaine vorm van antisemitisme: antisemitisme dat kan floreren los van antisemieten. In de moderne westerse wereld is openlijke Jodenhaat sociaal onacceptabel geworden, maar de oude patronen kunnen desondanks via instituties en morele reflexen opnieuw worden geproduceerd. Paradoxaal genoeg zijn het opvallend vaak de figuren die zichzelf erop beroepen het naoorlogse morele kompas te hebben uitgevonden en verbeterd, die vooraan staan bij iedere herdenking van de Holocaust en die geen gelegenheid voorbij laten gaan om anderen de maat te nemen over fascisme, die bijdragen aan een systeem waarin Joodse getuigenissen structureel minder geloofwaardig worden geacht, Joodse kwetsbaarheid onvoldoende herkenbaar wordt en beschuldigingen tegen Joden of de Joodse staat sneller plausibel worden geacht dan vergelijkbare beschuldigingen tegen andere groepen, inclusief tegen de genocidale antisemitische doodscultus Hamas. Oude bloedlaster verschijnt daardoor in nieuwe gedaantes, maar de mechanismen blijven herkenbaar: Joodse ervaringen worden gewantrouwd, Joodse slachtoffers verdwijnen naar de achtergrond en Joden worden opnieuw gereduceerd tot objecten waarop bredere maatschappelijke frustraties worden geprojecteerd. Zodra instituties het onderscheid verliezen tussen snelle morele bevrediging en waarheidsvinding, verandert journalistiek van waakhond in producent en versterker van nieuwe antisemythes. *Link naar blog in onderstaande tweet.

Visboer onverwacht doelwit van een AZC-klant die op rooftocht was! Eén advies aan ondernemers: sluit uw deuren en beveilig uw terrein. Door de spreidingswet worden de gevolgen van het asielbeleid steeds zichtbaarder. 😡 #Asielstop #GrenzenDicht #AZCNee #AZC @geertwilderspvv

De Stilte Aan De Eettafel Er zijn momenten waarop je je afvraagt hoe het thuis gaat bij een Kamerlid. Niet in de plenaire zaal. Niet voor de camera van de NOS. Niet tijdens het ingestudeerde debat met zorgvuldig geoefende verontwaardiging. Nee, gewoon thuis. Aan de eettafel. Met aardappelen, een bakje sla en de hond die onder tafel ligt te snurken. “Hoe was je dag schat?” “Prima. Nog even vóór de lunch voor oorlogskredieten gestemd, een motie gesteund die boeren sloopt, daarna een wet behandeld die de privacy verder afbreekt en vanmiddag ouderen financieel uitgeknepen. Geef je de jus even aan?” Je zou toch denken dat ergens aan tafel een kind voorzichtig vraagt: “Papa… waarom stemmen jullie eigenlijk altijd tegen de mensen die jullie gekozen hebben?” Maar blijkbaar gebeurt dat niet. Of misschien wel — en kijkt iedereen daarna snel weer naar de quinoa. Want dat is het wonderlijke van de moderne politiek: vrijwel niemand lijkt nog persoonlijk verantwoordelijk voor iets. De minister wijst naar Europa. Europa wijst naar internationale verdragen. De coalitie wijst naar “de situatie”. En het Kamerlid? Dat wijst naar de fractiediscipline. Altijd die heerlijke fractiediscipline. De politieke variant van: “Ik kon er niets aan doen agent, iedereen reed 180.” Het Nederlandse parlementaire systeem lijkt inmiddels op een groot bedrijf waar niemand meer weet waarvoor het ooit is opgericht, maar waar wel eindeloos vergaderd wordt over “maatschappelijke uitdagingen”. Ondertussen stijgen belastingen, verdwijnen vrijheden, implodeert de woningmarkt en mogen burgers alles betalen behalve kritiek leveren. En de families? Die zwijgen mee. Dat blijft misschien nog het fascinerendst. Want achter ieder Kamerlid staat een kring van partners, vrienden, kinderen, kennissen. Mensen die alles van dichtbij zien. Die zien hoe iemand langzaam verandert van volksvertegenwoordiger in een wandelende talking point van een communicatieteam. Ze zien het jargon ontstaan. Niet meer: “Dit schaadt mensen.” Maar: “Er liggen complexe afwegingen.” Niet meer: “Dit beleid mislukt.” Maar: “Het narratief behoeft bijsturing.” Niet meer: “We hebben gelogen.” Maar: “De communicatie was ongelukkig.” En niemand grijpt in. Niemand zegt: “Joh Kees… luister eens naar jezelf. Je klinkt als een defecte koffieautomaat van het ministerie.” Nee, integendeel. Ze gaan naar netwerkborrels in Den Haag waar iedereen elkaar feliciteert met hun “moedige keuzes”, terwijl buiten de gewone Nederlander zijn energierekening probeert te begrijpen alsof het een cryptische belastingbrief uit Noord-Korea is. Want macht heeft een merkwaardig bijeffect: het creëert morele geluidsisolatie. Hoe dichter men bij het Binnenhof leeft, hoe zachter het geluid van de samenleving doordringt. Uiteindelijk hoort men alleen nog elkaar. Journalisten die met politici dineren. Politici die met lobbyisten praten. Lobbyisten die subsidies ontvangen van ministeries die gecontroleerd zouden moeten worden door… juist ja… dezelfde politici. Een gesloten ecosysteem van wederzijdse geruststelling. En dan kijkt men verbaasd op wanneer burgers afhaken. Wanneer vertrouwen instort. Wanneer mensen niet meer geloven dat de Tweede Kamer der Staten-Generaal nog namens hen spreekt. Misschien is dat uiteindelijk de kern van de crisis: niet de leugen zelf, maar het totale ontbreken van schaamte eromheen. Want systemen ontsporen pas echt wanneer niemand thuis nog zegt: “Dit klopt niet.”

De scherpzinnige en intellectuele Martin Bosma (#PVV) houdt moeiteloos stand tegenover zijn simplistische, woke-ambtsgenoot Erik van der Maas (#VVD). Een genot om naar te luisteren en te kijken.

Niets aan de hand mensen ..... doorlopen.