Es gibt keinen Ewigkeitsanspruch für Kulturen. Verschwindet ein Volk, verschwindet auch die aus diesem Volk hervorgegangene Kultur. Verschwinden die Franzosen, die Deutschen oder die Italiener, da demographisch die Zuwanderer die Mehrheit bilden und sich deswegen nicht mehr in die Kultur des Gastvolkes integrieren, verschwindet das Abendland, wie es über Jahrhunderte hinweg gewachsen ist. Dies heißt, dass auch das Verständnis für die Architektur, die Literatur und die Musik des Abendlandes verschwindet, da kein Volk mehr da ist, das diese Tradition fortleben. Jean Raspail beschreibt dies im „Heerlager der Heiligen“: „Sie werden müde sein, Hunger haben und mit Ihrer schönen Eichentür Feuer machen. Sie werden auf Ihre Terrasse kacken und sich mit den Büchern Ihrer Bibliothek die Hände reinigen. [...] Das Schöne wird nicht mehr schön sein, das Nützliche wird lächerlich und das Unnütze absurd werden.“ Es wird also das, was Europa einstmals war, hinweggefegt werden und einem Vielvölkergemisch weichen, das nicht in der Lage sein wird, eine nennenswerte eigene kulturelle Tradition zu entwickeln, da es außer dem islamischen Dominanzanspruch über keinen eigenen Impuls verfügt, der über die Vernutzung der alten Strukturen hinausgeht. Video: Paris, Mai 2026

In Migratiemagneet Nederland geef ik een scenario* voor ‘‘Snelle Migratie-gedreven Populatieverandering’’👇 In 2100 zijn: — 6% autochtonen (alleen autochtone (over)(groot)ouders) — 34% gemengde groep (zowel autochtone als migranten(over)(groot)ouders — 60% migranten en mensen met alleen migranten(over)(groot)ouders Zegt op zich nog niets over wie zich nu en in de toekomst ‘identificeert als autochtoon’, maar ingrijpend is het nu al en de impact gaat sowieso nog groter worden. *Bij ongewijzigd beleid, geïnterpreteerd als gemiddeld jaarlijks migratiesaldo 150.000. NB: Uiteraard heb ik geen kristallen bol. Dit is dan ook GEEN voorspelling, maar een scenario, gebaseerd op waargenomen en geschatte toekomstige migratie en vruchtbaarheid, gebaseerd op (aanpassingen) van de CBS-bevolkingsprognose, schattingen van verdeling over herkomstlanden, schattingen van de mate van gemengde relaties op basis van huidige waarnemingen, enzovoort; zie voor details mijn boek: — bol.com/nl/nl/p/de-migratiem… — bruna.nl/boeken/migratiemagn… Steun mij: dr-janvandebeek.backme.org/

#moslim partij lijsttrekker keert zich bij #wk2026 tegen #Nederland: ‘We zijn tegen #nederlandselftal Ozan Turkdogan, lijsttrekker van de Anti-Racistische Moslimpartij in Amsterdam, heeft zich in een nieuwe TikTok-video opnieuw fel tegen Nederland uitgesproken. Hij zegt rond het WK voetbal openlijk: ‘We zijn tegen Nederland, tegen Amerika, tegen het Westen.’ Ook zegt hij dat hij juist achter andere landen staat: ‘En ja, we zijn voor de Islamitische Republiek Iran, voor Marokko en we zijn voor Curaçao.’ Daarna koppelt hij zijn afkeer van Nederland aan racisme en discriminatie: ‘Waarom zouden wij voor Nederland moeten zijn als zij ons institutioneel discrimineren? Als we slachtoffer zijn van #racisme? We zijn tegen Nederland.’ De uitspraken passen in een langere reeks omstreden video’s van Turkdogan. De Amsterdamse politicus kwam eerder al in opspraak door harde uitspraken over Nederland, werk en het sociale stelsel. Ook zei hij in een andere video dat moslims volgens hem 'geen vrienden kunnen zijn met witte mensen'. Zijn nieuwe video zorgt daardoor opnieuw voor discussie over loyaliteit, integratie en de verhouding tot Nederland. Tegen Oranje en tegen het Westen Turkdogan richt zich in zijn nieuwe video op het WK voetbal. Hij maakt duidelijk dat hij niet voor het Nederlands elftal is. Daarbij noemt hij niet alleen Nederland, maar ook Amerika en het Westen als tegenstanders. Ook spreekt hij over Curaçao en de Antillen. Volgens hem ligt de oorzaak van aparte elftallen bij Nederland. ‘Heb je dat wel eens afgevraagd? Omdat Nederland niet wilt dat ze succesvol zijn. Daarom heb je al die kleine eilandjes ieder zijn eigen nationale team. Terwijl het één team moet worden.’ Daarna trekt Turkdogan de discussie breder. Hij stelt dat Nederland mensen institutioneel discrimineert. Zijn conclusie is kort en duidelijk: ‘We zijn tegen Nederland.’ Eerdere oproep om sociaal stelsel leeg te plunderen Turkdogan kwam eerder in opspraak door een video waarin hij zijn volgers opriep om niet loyaal te zijn aan Nederland. ‘Tegen iedereen wil ik zeggen: neuk Nederland zoals Nederland jou neukt. Plunder het sociale stelsel maar leeg.’ Daarmee viel hij het land en het sociale systeem rechtstreeks aan. In dezelfde video zei hij dat hij zelf al langere tijd niet meer werkt. Ook solliciteert hij naar eigen zeggen niet. ‘Waarom zou je werken voor dit land? Voor dit kutland?’ zei Turkdogan. Daarna voegde hij toe: ‘Ik slaap elke dag tot 10.00 uur. Ik heb al twee jaar niet gesolliciteerd.’ Zijn afkeer van werken voor Nederland kwam nog scherper naar voren in een andere passage. ‘Twee jaar niet gesolliciteerd. Fuck off. Ik ga nooit meer solliciteren. Nooit meer werken voor een baas. Ik heb het überhaupt niet lang gedaan.’ Ook zei hij: ‘Fuck Nederland, want we gaan Nederland leegroven mensen. Laat die racisten maar gek worden. We gaan ze leegroven.’ Ook uitspraken over witte mensen De lijsttrekker zorgde eerder ook voor ophef met uitspraken over witte mensen. Hij zei toen dat hij niet gelooft in vriendschap tussen blanke mensen en moslims of zwarte mensen. Daarbij verwees hij naar de Koran en naar actuele kwesties. ‘Persoonlijk geloof ik niet dat een wit mens bevriend kan zijn met een moslim of met een zwart mens. En het staat niet voor niks in de Koran dat christenen niet je vrienden kunnen zijn. En vertaald naar de dag van vandaag zijn dat witte mensen en het toeslagenschandaal en de Gaza-genocide hebben nogmaals aangetoond dat ze geen empathie en sympathie tonen. Ze kunnen wel vriendelijk zijn of een goed mens, maar ze kunnen niet je vrienden zijn.’ JA21-fractievoorzitter Sytze Rijpkema reageerde eerder fel op Turkdogans uitspraken over Nederland en het sociale stelsel. Volgens hem tonen die woorden aan wat er misgaat. ‘Wie zo openlijk zegt Nederland te haten en het sociale stelsel te willen leegroven, laat precies zien wat er misgaat.’ Ook zei hij: ‘Dit is ook de uitkomst van jarenlang naïef wegkijkbeleid. Als je zó’n hekel hebt aan Nederland, zou ik zeggen: vertrek.’

De digitale muilkorf van Keir Starmer Laten we eerlijk zijn: het verbod op het gebruik van sociale media in het VK voor kinderen onder de zestien draait niet primair om de veiligheid van de Britse jeugd. Dat is een goed verpakte en, voor minder kritische burgers, aannemelijke reden om paal en perk te stellen aan het gebruik van sociale media. De achterliggende reden is echter veel grimmiger: het voorgoed de nek omdraaien van anoniem internetgebruik in het Verenigd Koninkrijk. Als dit succesvol blijkt te zijn is dit direct een blauwdruk voor digitale controle die ook elders navolging zal vinden. Ook binnen de EU bestaan immers al langer discussies over strengere digitale identificatie en online regulering. Want zeg eerlijk, hoe handhaaf je een verbod voor onder-16-jarigen zonder dat elke gebruiker zich verplicht moet legitimeren? Dat kan niet. Je kunt een platform niet ‘kindveiliger’ maken zonder dat iedere gebruiker zich moet identificeren, denk daarbij aan het moeten overleggen van een paspoort of identiteitskaart in combinatie met een gezichtsscan, of biometrische gegevens, waardoor anonimiteit iets van het verleden is, en ja, da’s exact de bedoeling. Australië heeft het al geprobeerd. Kinderen omzeilen daar de voor hun ‘welzijn’ opgestelde regels moeiteloos met VPN’s en gedeelde accounts, maar de opgetuigde infrastructuur voor massale online verificatie blijft gewoon aanwezig. En dat is precies wat Starmer en zijn regering ook in het Verenigd Koninkrijk willen. Laat u niet wijsmaken dat het gaat over schadelijke algoritmes of over aan sociale media verslaafde tieners. Waar het om draait is dat de Britse overheid precies wil weten wie wat zegt, wie wat leest en wie kritiek durft te uiten op gevoerd beleid, massamigratie, grooming gangs, etc., etc. Dit is het cameratoezicht, het ‘telescreen’ in ieder huis, waar George Orwell over schrijft in zijn beklemmende boek ‘1984’. Anonimiteit is namelijk de laatste lijn der verdediging tegen een surveillancestaat. Een burger die vrijuit kan posten zonder dat zijn naam, adres en gedachtegoed in een database belanden, laat zich moeilijk intimideren. Een burger met een paspoort of identiteitskaart gekoppeld aan zijn online identiteit is als een mak schaap in een strak omheinde weide, zeker als je voor ieder geluid wat tegen de gevestigde orde ingaat flinke straffen tegemoet mag zien. Terwijl Starmer als Director of Public Prosecutions toekeek hoe duizenden Britse meisjes, vaak nog kinderen, systematisch werden verkracht, getraumatiseerd en verhandeld door islamitische grooming gangs (vaak van Pakistaanse afkomst), zweeg hij. Uit angst voor 'racisme'. Uit angst voor de kiezer. Uit angst voor de waarheid. De door Starmer geslachtofferde meisjes verloren hun onschuld niet aan een smartphone en sociale media, maar aan de lafheid van precies de elite die nu de moraalridder uithangt over sociale media. En nu komt diezelfde Starmer met deze maatregel, in een verkapte poging om kritische, en vaak anonieme, stemmen het zwijgen op te leggen. Bluesky, de linkse speeltuin, waar pedofilie oogluikend wordt toegestaan, en er brede steun is voor het gevoerde beleid, blijft natuurlijk buiten schot. Selectieve handhaving? Uiteraard. Dit draait niet primair om de veiligheid van kinderen, da’s slechts het excuus, de spreekwoordelijke stok achter de deur, waar dit uiteindelijk om draait, is machtsconsolidatie. Dit is de Britse overheid die openlijk toegeeft dat ze informatiecontrole nodig heeft om haar falen te verhullen, informatiecontrole nodig heeft om dissidenten het zwijgen op te leggen. Echte veiligheid voor Britse kinderen, grenzen sluiten, grooming gangs aanpakken, kordaat optreden tegen ongebreidelde migratie en islamisatie strookt niet met de wensen van Starmer en de elite, sterker nog, eenieder die daar bezwaar tegen maakt wordt als dissident aangemerkt. Nederlanders, Britten, Europeanen: wees gewaarschuwd, trap er niet in. Dit draait niet om veiligheid. Dit is een poging om sociale media onder autoritair toezicht te plaatsen. Het is hoog tijd dat u dit inziet, het is tijd om wakker te worden, voordat u permanent digitaal gemuilkorfd bent en uw democratische recht van het bekritiseren van de overheid tot het verleden behoort.

In Denmark, the immigrant groups costing taxpayers the most in welfare are the same ones dramatically overrepresented in rape convictions. From a purely economic standpoint, it would seem like the Danes are paying immigrants to rape them.

Op TikTok: “Neem onze broeders aub mee in jullie gebed 🙏” Een gebed voor “broeders” die explosieven aan het maken waren voor een plofkraak in Duitsland en zichzelf opbliezen. En ook: “Stelen van niet-moslims is niet haram.” Ik wil dit tyfusvolk uit dit land! Uit dit continent!

Jo @youness85ou En dan nu even de feiten: Arabische moslims deden aan de grootste en langste slavenhandel. 1300 jaar, 10-18 miljoen Afrikanen. Zwarte mannen massaal gecastreerd (eunuchen) zodat ze zich niet konden voortplanten, operaties zonder verdoving, penis én testikels verwijderd. Seksslavinnen in harems. Kinderen, vrouwen, gruwel zonder einde. Het Westen schafte als eerste de slavernij af, jouw moslimbroeders gingen lekker door tot diep in de 20e eeuw, Saoedi-Arabië 1962, Mauritanië 1981, en nog steeds zijn er problemen met slavernij en kindersekslavinnen tot de dag van vandaag. En dan nog even over de Marokkanen tijdens de Afrika Cup: na de finale tegen Senegal racistische scheldpartijen, apengeluiden, haat tegen sub-Sahara Afrikanen op straat en social media. Koning Mohammed moest zelfs "broederschap" smeken. Het diepe racisme van je eigen ummah doet gewoon pijn aan de ogen! De donkere spelers van het Nederlands elftal voelen zich wél Nederlands en zijn bovendien christelijk. Dat laat meteen het verschil zien met de denkwijze van veel moslims. Bedankt dat je dit weer zo helder laat zien.

Starmers world

De bewoners van het nieuwe AZC in de wijk de Maten zijn er net een week. Nu al valt er 1 meisjes lastig en wordt overgeplaatst. Maar wij zouden hier toch geen last van hebben burgemeester Heerts en @raadapeldoorn????? ad.nl/apeldoorn/twee-mannen-…

Veel Nederlanders kennen Javier Milei vooral als die razend gekke Argentijn met de kettingzaag. Wat hier zelden of nooit wordt uitgelegd, is waar die kettingzaag eigenlijk voor bedoeld is. Neem het Garrahan ziekenhuis in Buenos Aires. Stel dat iemand het Prinses Máxima Centrum, het Sophia Kinderziekenhuis en een nationaal transplantatiecentrum zou samenvoegen tot één instelling. Dat is ongeveer de positie die het Garrahan in Argentinië inneemt. De moeilijkste kinderkankers, transplantaties en operaties van het land komen daar terecht. Jaarlijks behandelt het ziekenhuis honderdduizenden patiënten en verricht het duizenden complexe ingrepen. Voor veel Argentijnen is het een nationale trots. Toen Milei audits en hervormingen aankondigde, verschenen onmiddellijk verhalen over een president die zou bezuinigen op zieke kinderen met kanker. Veel normale Argentijnen stelden een andere vraag. Hoe kan een topkinderarts in het belangrijkste kinderziekenhuis van Argentinië slechts €1.300 tot €1.500 per maand verdienen? Hoe kan een arts-assistent die werkt in een van de beste kinderziekenhuizen van Latijns-Amerika rond de €600 per maand verdienen? Hoe kan een instelling met meer dan 4.500 werknemers voortdurend geld tekortkomen? En waarom bestaat bijna een derde van het personeel uit administratieve functies terwijl artsen en verpleegkundigen blijven klagen over salarissen, personeelstekorten en werkdruk? Om die vragen te begrijpen moet je een paar Argentijnse woorden kennen. - Een “ñoqui” is iemand die op de loonlijst van de overheid staat zonder een duidelijke productieve functie te vervullen. - Een “empleo militante” is een baan die wordt verkregen dankzij politieke loyaliteit, vakbondsactiviteiten of partijactivisme. - Een “kiosco” is een publieke instelling die door politieke groepen wordt gebruikt als bron van banen, contracten, invloed en inkomsten. Vrijwel iedere Argentijn begrijpt onmiddellijk waarover je het hebt. Gedurende tientallen jaren bouwden opeenvolgende regeringen, vooral peronistische regeringen, een systeem op waarin publieke instellingen niet alleen een publieke functie hadden, maar ook een politieke functie. Ministeries, staatsbedrijven, universiteiten, ziekenhuizen en agentschappen werden plekken waar politieke macht werd verdeeld, beloond en gereproduceerd. De discussie rond het Garrahan ging daardoor over veel meer dan gezondheidszorg. Ze ging over de vraag hoeveel geld daadwerkelijk terechtkomt bij artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en patiënten. En hoeveel geld terechtkomt bij bureaucratische structuren, vakbondsapparaten, politieke benoemingen en cliëntelistische criminele netwerken. Dat is ook waarom zoveel Argentijnen het conflict anders zagen dan veel Europese media. Zij zagen geen strijd tussen Milei en artsen of verpleegkundigen. Zij zagen artsen van wereldniveau die minder verdienen dan veel Nederlandse vakkenvullers bij Albert Heijn. Zij zagen een ziekenhuis dat behoort tot de beste van Latijns-Amerika. En zij zagen een politieke klasse die onmiddellijk fanatiek begon te schreeuwen zodra iemand vroeg waar het geld eigenlijk bleef. Interessant genoeg eindigde het verhaal niet met de ineenstorting die door veel critici werd voorspeld. Het Garrahan bestaat nog steeds. De operaties gaan door. De transplantaties gaan door. De patiënten worden nog steeds behandeld. De salarissen van echte medewerkers werden stevig verhoogd. De audits gingen door. En miljoenen Argentijnen kregen voor het eerst inzicht in de schandalige manier waarop publieke instellingen werden beheerd. Dat is misschien wel de grootste politieke overwinning van Milei in dit dossier. Hij slaagde het debat te verschuiven van “hoeveel geld geven we uit?” naar “waar gaat het geld eigenlijk naartoe?” Dat is een vraag waar niet alleen Argentinië iets van kan leren. Ook in Den Haag hebben we dit nodig. Een kettingzaag tegen de maffia.

#stokstaartjes #estherouwehand #pvdd @delimburger

Hoe het voelt om Nederlander te zijn? Het voelt alsof je een tweederangsburger bent in je eigen land, die mag betalen voor buitenlanders, die hier komen om je te bestelen en de vrouwen te verkrachten. En als je er wat van zegt ben je een fascist.

Tante Mien heeft weer eens vakantie en is meteen naar huis gevlogen. Naar haar geboorteplaats in Turkije. Want Emine is Turks en is graag in een Turkse omgeving, omringd door Turkse mensen, Turks eten, Turkse taal en Turkse cultuur. Is haar goed recht maar dezelfde Mien neemt de Nederlander kwalijk als zij het prettig vinden als ze omringd zijn met Nederlanders, de Nederlandse taal, Nederlandse cultuur en Nederlands eten. Dan beweert Emine dat dit sentiment en gedrag shitstalgia is. De Nederlander mag niet trots zijn of genieten van zijn land maar een Turk of welke andere afkomst dan ook, natuurlijk wel. En daarom vliegt Mien, zodra ze vrij heeft, naar haar echte thuis. Turkije, het land dat tot de dag van vandaag nog mensenrechten schendt, vrije pers niet mogelijk is, vvmu aan een zijden draad hangt, lhbtiq mensen niet in volledige vrijheid kunnen leven, vluchtelingen mishandeld en uitgebuit worden, deelname aan oorlogen dagelijkse kost is, de genocide op Armenen nog steeds ontkent wordt, antisemitisme normaal is en uitbuiting van kinderen in haar geboorteplaats nog plaatsvindt. Ik wens haar een heerlijke, lange vakantie toe in dit dictatoriale land.

Over hoeveel jaar zal dat schattige meisje er ook zo bijlopen? #psg

A Kurdish migrant in Germany was asked if he would fight for the country in case of war. He laughed in the interviewer’s face. His answer: “Never. I came here to marry a German woman, get German citizenship, and make German money. That’s it. I have no connection to Germany.” He then mocked the Germans who let him in, calling them fools. This is the open attitude of many migrants toward the countries that welcomed them: no loyalty, no gratitude — just exploitation. This is what happens when a nation opens its doors without demanding real integration or allegiance.

En 1984, un homme assis face à une caméra a décrit notre époque avec une précision qui glace. Yuri Bezmenov n'était pas un espion de roman. Journaliste soviétique, homme de l'agence Novosti et du KGB, il avait passé sa carrière à fabriquer de l'influence avant de faire défection en 1970. Ce qu'il est venu dire à l'Ouest tient en une phrase : la vraie guerre que menait l'URSS n'avait presque rien à voir avec les missiles ou les espions. C'était une guerre psychologique, lente, patiente — la « subversion idéologique ». Selon lui, l'essentiel de l'effort des services y était consacré. Pas pour voler des secrets. Pour modifier la perception du réel de tout un peuple, au point qu'il ne puisse plus, même face aux faits, défendre sa propre survie. Il décrivait quatre phases. 1️⃣ La démoralisation. La plus longue : 15 à 20 ans, le temps d'éduquer une génération. On ne détruit pas un pays par la force, on le retourne contre lui-même. On travaille l'école, l'université, les médias, la culture, jusqu'à ce qu'une génération entière grandisse en méprisant son histoire, sa nation, son héritage, ses pères. Le détail terrifiant : une fois la chose accomplie, elle est irréversible. Ces gens sont « programmés ». Exposez-les à des faits authentiques, des preuves : ils refuseront de les voir. Ils continueront à se croire vertueux en démontant ce qui les protège. 2️⃣ La déstabilisation. 2 à 5 ans. On attaque les fondations : l'économie, l'autorité, les rapports sociaux, la défense. Tout ce qui tenait devient « négociable ». 3️⃣ La crise. Quelques semaines. Un choc, un point de bascule, et une société désorientée réclame elle-même qu'on la « sauve ». 4️⃣ La normalisation. On installe un nouvel ordre, présenté comme une libération. Le mot est emprunté, avec ironie, à la « normalisation » de la Tchécoslovaquie écrasée après 1968. Puis 1991 est arrivé. L'URSS s'est effondrée, l'Occident a fêté sa victoire, et on a rangé tout ça au rayon des vieilles peurs. Mais on confond le lanceur et la charge. Ce qui est tombé en 1991, c'est l'État soviétique — la fusée. L'arme idéologique, elle, avait déjà été tirée des décennies plus tôt. Et une arme de démoralisation a cette propriété diabolique : une fois la première génération retournée, elle n'a plus besoin de Moscou. Elle s'auto-réplique. Le commanditaire peut mourir, le programme tourne tout seul. Regardez où nous en sommes. Le wokisme n'est pas une lubie d'étudiants. C'est la phase terminale du processus que Bezmenov décrivait. Une civilisation qui enseigne à ses propres enfants que son héritage est une honte. Qui transforme ses universités en tribunaux permanents contre elle-même. Qui réécrit son histoire en réquisitoire et culpabilise jusqu'à sa propre existence. La démoralisation devenue religion d'État. Le réflexe de survie d'un peuple — sa fierté, sa continuité, son droit à se transmettre — requalifié en crime. C'est exactement le symptôme qu'il annonçait : des sociétés incapables d'évaluer un fait évident dès qu'il contredit le dogme. Montrez-leur les chiffres, les conséquences, le mur qui approche : elles applaudiront leur propre dissolution en la prenant pour du progrès. Or une civilisation qui se déteste ne se défend plus. Elle s'excuse d'exister. Et un organisme qui a désappris à vouloir vivre est déjà à moitié mort. Voilà pourquoi ce combat n'est pas « culturel » au sens décoratif. Il est vital, au sens propre. Réapprendre à aimer ce qu'on est, transmettre sans honte, défendre une continuité plutôt qu'organiser son repentir perpétuel — ce n'est pas de la nostalgie, c'est une condition de survie. Une civilisation vivante est une civilisation qui ne se hait pas. Le reste, c'est la mort, en version rassurante. Bezmenov terminait sur un avertissement simple : il reste très peu de temps avant que le processus ne devienne irréversible.

Bakkes, pedofiel.

Volgens mij wordt het tijd om te stoppen, ouwe zemelaar!

Justitie in België 🇧🇪 Download deze afbeelding en verspreid massaal, want mijn X-account is shadowbanned.

Geeft niks @trouw , plaats ik het gewoon even hier: Hoofdredacteuren Wendelmoet Boersema en Karel Smouter schreven onlangs, naar aanleiding van het vertrek van Sylvain Ephimenco, dat Trouw erop toeziet dat columnisten bij het geven van hun mening de feiten respecteren. Juist in een tijd waarin een gedeelde waarheid onder druk staat, moeten lezers daarop kunnen vertrouwen. Mooie woorden. Des te opvallender wat Trouw op 23 mei publiceerde.   Op die dag verscheen een uitgebreid interview van Arnon Grunberg met Omer Bartov, gepresenteerd als genocidewetenschapper. Grunberg reist naar Cambridge, drinkt espresso en laat Bartov vrijuit spreken over de Holocaust, het zionisme en de “genocide” in Gaza. Literair verzorgd. Journalistiek onvoldoende. Want wie is deze man precies, en op welk gezag spreekt hij eigenlijk?   Bartov verdiende zijn reputatie met serieus werk over de Wehrmacht. Maar dat maakt hem niet automatisch tot autoriteit op de vraag of een lopend militair conflict juridisch als genocide kwalificeert. Zeker niet zonder te vermelden dat Bartov in 2010 zelf nog stelde dat de genocide-beschuldiging richting Israël een historische vertekening was die antisemitisme in de hand werkte, en dat hij in 2004 nog schreef dat Hamas een ideologie vertegenwoordigde die met geweld bestreden moest worden. Die ommezwaai is het echte verhaal. Grunberg liet het volledig onbesproken.   Op 1 september 2025 kopten de BBC, Reuters en de NOS dat de International Association of Genocide Scholars had vastgesteld dat Israël genocide pleegt. Wetenschappelijke consensus, zo klonk het wereldwijd. Niemand had op de IAGS-website gekeken, waar je lid wordt voor dertig dollar. Geen enkel diploma vereist, geen academische toetsing, geen flinter controle. Anderen testten het systeem door zich in te schrijven als “Adolf Hitler” en “Cookie Monster”. Niemand werd geweigerd. Zelfs honden kregen een ledenprofiel. De website bezweek onder de aanmeldingen.   De stemuitslag was 86 procent voor. Indrukwekkend, totdat je de rekensom maakt: van de 500 leden stemde slechts 28 procent. Dat zijn ongeveer 120 mensen. Wat grote spelers in de media presenteerden als het oordeel van de wereld’s vooraanstaande genocideexperts was in werkelijkheid de mening van een vijfde van een club waarvan het lidmaatschap minder kost dan twee bioscoopkaartjes.   De procedure was navenant: De stemming verliep anoniem. De namen van de opstellers werden nooit bekendgemaakt. Een geplande ledenvergadering om de controverse te bespreken werd afgelast. Dissidenten werden geblokkeerd op de interne mailinglijst. Toen onderzoeker Salo Aizenberg de ledenlijst analyseerde en constateerde dat minstens 80 leden uit Irak kwamen, een land met, laten we zeggen, nauwelijks een traditie van genocide-wetenschap, verdween de publieke ledenlijst stilletjes van de website. De inschrijfknop staat er tot op heden nog. De transparantie is definitief weg.   Die resolutie wordt nu geciteerd bij het Internationaal Gerechtshof, in VN-rapporten en in parlementaire debatten. Bartov en IAGS-voorzitter Melanie O’Brien versterkten in de media elkaars positie als twee onafhankelijke wetenschappelijke stemmen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar naar elkaar verwezen.   Trouw had dit kunnen weten. Wie tien minuten op de IAGS-website doorbracht, zag de inschrijfknop. Een krant die een man presenteert als wetenschappelijke autoriteit op een van de meest beladen vragen van dit moment, heeft de plicht te controleren op welk fundament dat gezag rust. Die controle heeft Trouw nagelaten.   Grunberg mocht dit onbesproken laten. Hij is schrijver en maakte een portret. Trouw zei zelf dat feiten gerespecteerd moeten worden en dat lezers daarop moeten kunnen vertrouwen. Die belofte hield hier geen stand.