فکت: چپ از کشتار دی‌ماه خوشحال شد

هیچ چیز خطی در مبارزه با رژیم وجود ندارد. جایی که لازم شد باید شلیک کرد. اگر یگان پهپادی لازم بود باید تشکیل داد. اگر نیاز به کمک قبایل آمازون بود باید فراخواند، اگر به کارتل‌های امریکای جنوبی ‌استخدام ارتش خصوصی نیاز است باید به کار گرفت و اگر زمانش بود خیابان و اعتصاب را به دست گرفت. موضوع اساسی این است که محاسبه بقا در قدرت را باید هدف قرار داد و به گفته جناب الیور تامبو، کشور را غیر قابل حکمرانی کنید! جمهوری اسلامی به هر قیمتی، باید نابود شود و هیچ قیمتی بالاتر از بقای رژیم نیست! حرف نهایی این است که آیا دو برابر رژیم اسلامی می‌توانید شرور و بی‌رحم باشید یا خیر؟ باقی حرف‌ها اصلاح‌طلبی بسته‌بندی شده، کادو پیچ و جاکشی اصلاحات نوین است؛ تمام!

پلن آمریکا همیشه تضعیف و دگردیسی رژیم بود. این چیزی نبود که ما ندونیم. اما مسئله اینه که ج.ا اینقدر منفوره که ورژن ضعیفش سرنوشتی جز سقوط نداره. حالا آیا آمریکا به موازات دگردیسی روند تضعیف اپوزیسیون (مثل چند ماه گذشته) رو هم ادامه میده؟ این چیزیه که میتونه ناگهانی عوض بشه.

راهنمای حضور ایرانیان در جام جهانی ۲۰۲۶ جام جهانی فرصتی جهانی است تا نشان دهیم ایران جمهوری اسلامی نیست و تیم واقعی ایران، مردم ایران هستند. حضور ما باید آرام، منظم، پرشمار و اثرگذار باشد. از ایرانیان میهن‌دوست و آزادی‌خواه، به‌ویژه هم‌میهنان ساکن آمریکای شمالی، دعوت می‌کنیم در روزهای مسابقات، درون و بیرون ورزشگاه‌ها، با حضوری منظم، پرشمار و ملی، صدای ملت ایران باشند. حضور شما در ورزشگاه اهمیت دارد. هر پرچم، هر تصویر و هر صدا می‌تواند به جهان یادآوری کند که ایران در اشغال جمهوری اسلامی است و ملت ایران برای بازپس‌گیری کشور خود ایستاده است. پرچم ملی شیر و خورشید را در ورزشگاه‌ها و تجمعات بیرون استادیوم‌ها برافرازید. هنگام پخش سرود جمهوری اسلامی، با پشت کردن و سر دادن شعار، اعتراض مسالمت‌آمیز خود را نشان دهید و یادآوری کنید که این سرود، سرود ملت ایران نیست. تصاویر جاویدنامان، زندانیان سیاسی، ورزشکاران و هوادارانی را که به دست جمهوری اسلامی کشته، اعدام، زندانی یا سرکوب شدند، همراه داشته باشید. در پوشش خود از نمادهای ملی و میهنی استفاده کنید: پرچم شیر و خورشید و تصاویر جاویدنامان. در طول بازی و در تجمعات بیرون از ورزشگاه، شعارهای ملی و میهنی سر دهید و پیام روشن ملت ایران را به گوش جهان برسانید. در این جام جهانی، جهان به فوتبال نگاه می‌کند. ما باید اقدامی کنیم که جهان، ایران واقعی را ببیند. پرچم شیر و خورشید را برافرازیم. نام جاویدنامان را زنده نگه داریم. صدای ملت ایران باشیم.

این جام جهانی، برای ما یادآور تیم واقعی ایران است. از شما دعوت می‌کنیم تی‌شرت‌های سفید را با نام و شماره نمادینِ فوتبالیست‌ها، ورزشکاران و جوانانی که به دست رژیم جمهوری اسلامی کشته، اعدام یا تحت آزار و سرکوب قرار گرفتند بر تن کنید. روی هر تی‌شرت، یک کیوآرکد قرار دارد که دریچه‌ای است به داستان زندگی هر یک از این قهرمانان ایران. از شما می‌خواهیم پیراهنی با نام آنان بر تن کنید. داستانشان را بازگو کنید. به جهان نشان دهید که تیم واقعی ایران، مردم ایران هستند. iranopasmigirim.com/fa/real-…

ما در تلخ‌ترین بزنگاه‌ها، به ایران به چشمِ خاکی از دست رفته نگاه نمی‌کنیم. در نگاهِ ما، ایران همیشه نجات خواهد یافت. این یک امید واهی نیست. این نگاه، ریشه در آنجا دارد که ایران هم هیچگاه نگذاشته ما از دست برویم و همیشه ما را نجات داده. ایران تمام آن چیزی است که اگر دنیا را هزار تکه کنند، به ما می‌رسد. ما را مادرمان با شیری پرورده که گندمِ نانَش روی خونِ پیشینیان‌مان رُسته. روی شانهٔ کسانی نشسته‌ایم که پیش از ما و قبل از اینکه پیشانی بر خاک وطن بگذارند، بلندتر فریاد زده‌اند: «جانم فدای ایران!» مایی که شجاعت مجیدرضا را درک می‌کنیم، جان‌فشانیِ حمید مهدوی را می‌فهمیم، ما روزی وظیفه خود را در حق وطن ایفا میکنیم. ما با کمری زخمی ایران را از پیچاپیچِ این کوره‌راه خارج میکنیم و دوباره با ایران و در ایران بالنده خواهیم شد. حتی اگر آن روز خود بخشی از خاکِ ایران باشیم.

۲- ترامپ حالا در انتهای این مسیر قرار دارد. نزدیک به ۸ هفته از آتش‌بس می‌گذرد و آ‌نچه او به آن نیاز دارد هنوز بدست نیامده است. جمهوری‌اسلامی به پاییز امسال به چشم خط پایانی نگاه می‌کند که هر جور شده باید تا آنجا دوام بیاورد. ما تا انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا تنها ۲۲ هفته فاصله داریم. زمان به ضرر ترامپ است. به همین خاطر هم جمهوری‌اسلامی از هیچ وقت‌کشی‌ای صرف‌نظر نمی‌کند. در این فضا چند احتمال در برابر ما قرار دارد. اولی این است که جمهوری‌اسلامی حاضر شود چیزی به ترامپ بدهد که او بتواند با آن دور افتخار بزند. اینجا درباره تمدید آتش‌بس صحبت نمی‌کنم، بطور مشخص منظورم این است که جمهوری‌اسلامی حاضر شود در مورد مسئله هسته‌ای بیش از آنچه در توافق با اوباما کوتاه آمد در برابر ترامپ نرمش نشان دهد. به‌عنوان یک نظر شخصی بعید می‌دانم جمهوری‌اسلامی چنین امتیازی را به ترامپ بدهد. مجتبی خامنه‌ای اگر زنده باشد نیازمند کسب مشروعیت در میان بدنه هواداران جمهوری‌اسلامی است و در این شرایط، کسب مشروعیت جز با تندروی و آمریکاستیزی امکان‌پذیر نیست. علاوه بر این هیچ دلیلی هم وجود ندارد که جمهوری اسلامی به ترامپ کمک کند که از بزنگاه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا جان سالم به‌در ببرد. احتمال دوم این است که ترامپ بدون بدست آوردن توافق به همین مسیر فعلی ادامه دهد و تلاش کند تمرکزها در داخل آمریکا را به نقطه‌ای دیگر معطوف گرداند. این انتخاب برای آمریکا فاجعه‌بار است. نتایج بسیار هولناکی برای آمریکا در صحنه جهانی در پی خواهد داشت. تعلل آمریکا تا همین‌جا هم به اعتبار آمریکا ضربه سنگینی وارد کرده است. علاوه بر این، جمهوری اسلامی هم بیکار نخواهد نشست؛ در ماه‌های منتهی به انتخابات دست به هر کاری خواهد زد تا دموکرات‌ها را به پیروز انتخابات بدل کند. بعید می‌دانم دستگاه سیاسی آمریکا متوجه تبعات این گزینه نباشد. آنچه باقی می‌ماند بازگشت به گزینه نظامی است. به همین خاطر جنگ یکبار دیگر اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد. اما آغاز این جنگ جدید نیازمند دو پیش‌شرط است. نخست باید آن فرصت مناسب پیش بیاید. پنجره زمانی مناسبی که بشود در آن وارد جنگ شد. و دوم این‌که آمریکا باید به پاسخ این سؤال برسد که قرار است در این جنگ جدید به چه شکل متفاوتی بجنگد که به نتایجی متفاوت از جنگ قبل برسد. در اینجا آنچه من می‌بینم این است که گزینه مردم ایران اساساً روی میز ترامپ قرار ندارد. به نظر می‌رسد گزینه مردم ایران از روی میز ترامپ برداشته شده است. صدای غالب در آمریکا، متوسل شدن به شدت عمل بیشتر است. آنچه در مقابل ترامپ قرار داده می‌شود همان زدن زیرساخت‌هاست تا شاید جمهوری اسلامی تسلیم شود. این گزینه تبعات بسیار زیادی برای ما مردم ایران دارد. علاوه بر این، ما مردم ایران می‌دانیم که به تسلیم جمهوری‌اسلامی هم منتهی نخواهد شد. واقعیت این است که جنگ برای ما مردم ایران هزینه بسیار زیادی دارد. آنچه تحمل این هزینه را ممکن می‌کند میل شدید ما مردم به نابودی جمهوری‌اسلامی است. با همین نگاه هم اصلاً بخش بزرگی از جامعه در نیمه اول این جنگ، هزینه‌های هنگفت آن را تحمل کردند. اما اگر هدف جنگ صرفاً تغییر رفتار جمهوری اسلامی باشد، جنگ به چیزی تبدیل می‌شود مثل تحریم‌ها. خیلی زود جمهوری‌اسلامی یاد خواهد گرفت که چگونه از آن سود ببرد و زیانش را بر دوش ملت ایران بیندازد. در نتیجه برعکس بسیاری، نگرانی من این نیست که همه‌چیز در این نقطه فعلی متوقف گردد، نگرانی من این است جنگ آغاز شود، اما نه جنگی که به نابودی جمهوری‌اسلامی بینجامد. قصدم از نوشتن این متن حمله به ترامپ و ترویج نفرت از او و آمریکا نیست. برعکس، این متن تلاشی‌ست برای عبور از دوگانه نفرت و شیدایی. متوجه اهمیت آمریکا باشیم و به‌جای اینکه با هر حرف یا عمل ترامپ دچار این احساس شویم که مورد خیانت قرار گرفته‌ایم، به این فکر کنیم که چگونه می‌شود آنچه می‌خواهیم را به او تحمیل کنیم. چگونه می‌توانیم گزینه براندازی را مجدداً به میز او بازگردانیم. گزینه براندازی انتخاب طبیعی آمریکا نیست، چیزی‌ست که باید به آمریکا تحمیل کرد. مردمی که در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه به خیابان آمدند گزینه براندازی را به او تحمیل کردند. خروجی آن تحمیل، تکه‌تکه شدن خامنه‌ای‌ بود. مردم ایران امسال دوباره به خیابان خواهند آمد. وضع اقتصادی آن‌چنان فاجعه‌بار است که بسیاری در میان آمدن به خیابان و خودکشی در حال انتخاب‌اند. عاقلانه‌تر این است که این حضور زمانی رخ دهد که هنوز نیروهای نظامی آمریکا در منطقه هستند و یکی از سه گزینه نخست محقق نشده است. آنجا می‌شود تصور کرد جنگ به هدف حمایت از مردم ایران آغاز گردد. وگرنه خیابان دوباره به قربانگاه این مردم بدل خواهد شد بی‌آن‌که نتیجه‌ای از آن به‌دست بیاید.