Relatie met Moskou op dieptepunt, maar Rusland heeft als enige nog wél contact met FvD: ’Ik was uitgenodigd’ telegraaf.nl/politiek/relati…

Paternotte (D66) niet bang voor aangifte van Markuszower na uitspraken over schuld van oorlog: 'Hij zegt wel vaker wat' wnl.tv/2026/06/12/paternotte… #WNL

"Je moet uiteindelijk wel zo'n partij uit het spel halen. Zorgen dat zij niet mee kunnen doen." -Bas Erlings, 10 juni 2026 #pauwendewit #FvD #FvD #pauwendewit

Vanavond op de NPO een PowNed-docu over de duistere kant van Forum voor Democratie. Er zijn ontzettend veel mensen die tegen het bestaan van deze partij zijn, en die principieel niet willen samenwerken met FVD'ers in de Tweede Kamer. Ik heb nog nooit de standpunten uitgedragen van deze partij maar ik verdedig wel hun bestaansrecht. Onlangs noemde iemand mij dan ook een 'radicaalrechtsfluisteraar'. Prima joh. Whatever. Ik zou me ook inzetten voor DENK of PvdD als zij actief gecanceld zouden worden, maar dát gebeurt natuurlijk nooit. Mij gaat het om de democratie, niet om de 'goedheid' van politici. Want op dat vlak kunnen we over de álle partijen wel een smerig boekje opentrekken. Jullie mogen me naïef noemen maar voor mij betekenen uitspraken van politici pas iets zodra ze omgezet (kunnen) worden in wetgeving. Het cancelen van uitspraken vind ik betutteling van de bovenste plank. (Schelden vind ik dan wel weer een ander verhaal, dat tolereer ik ook niet op mijn tl) Een Kamerlid kan nog zulke radicale woorden gebruiken of zelfs dito denkwijzen hebben, zolang niets van die overtuigingen kan worden omgezet in een wet, waar dus een meerderheid voor nodig is, voel ik me op geen enkele manier bedreigd. Maar Suus, wat dan als ze de grootste worden? Nou, als je dat wil voorkomen, moet je ze vooral niet cancelen en al helemaal niet framen. Behandel elke partij gelijkwaardig, dan gaan mensen zich op de inhoud richten. Behandel ze als minderwaardig en ze krijgen steun van mensen die zich zelf ook minderwaardig behandeld voelen door de overheid. Zo simpel is het. Ik heb er persoonlijk veel meer moeite mee dat er NUL aandacht is voor de duistere kant van de zogenaamd 'deugende' partijen. Politici die vanuit hun misplaatst moreel superioriteitsgevoel partijen als de PVV en FVD voortdurend de maat nemen vanwege hun uitspraken, terwijl zij zelf achter de schermen de meest smerige machtsspelletjes spelen maar daarbij wel 'nette' woorden gebruiken. Of openlijk hun middelvinger opsteken naar de democratie door moties niet uit te voeren en hun partijbelang boven het landsbelang te stellen. Echt, daar walg ik van. En ik maak me ernstig zorgen over de VVD en D66 die met hun tentakels overal in medialand en bij de gevestigde journalistiek een voet tussen de deur hebben, waardoor de parlementaire journalistiek tegenwoordig steeds vaker een verlengstuk is van de zittende macht. Wanneer wordt dáár een keer een documentaire over gemaakt? #Journalistiek #Politiek

(1/3) De Duistere Kant van Forum voor Democratie: woensdag 20:30 op NPO 3 of vanaf 18:00 op YouTube-kanaal van Omroep PowNed #deduisterekantvanforumvoordemocratie #powned #npo3

Een enorme reeks EU-wetsvoorstellen is in de maak voor dit jaar. Hieronder treft u de eerste 14 van in totaal 64 EU-wetsvoorstellen aan met de appreciatie van het kabinet. En die beoordeling is altijd positief: “kabinet is voorstander, positief, kijkt uit naar, verwelkomt, etc.”

☎️ Zo werkt dat bij nu.nl ontkennen is niet toegestaan 👇👇

Om uw maandag goed te beginnen. In België en Duitsland is de benodigde wetgeving al geregeld. In Nederland wachten we op @MinisterAenM, voor wie het migratiepact kennelijk als een verrassing kwam. 🙈 telegraaf.nl/binnenland/mobi…

🔎Hier ben ik dan met mijn zeer uitgebreide analyse van twee uitzendingen van Nieuwsuur (in 2 tweets want te lang😌). Het blijft nog steeds mijn persoonlijke analyse en het is dus 'slechts' mijn mening, maar wellicht moedigt het een aantal mensen aan om voortaan met een kritischere blik naar dit programma te kijken.... Hoe Nieuwsuur zijn eigen principes verraadt ‘Onafhankelijk, onpartijdig en ongebonden achtergronden bij het nieuws.’ Op de eigen website stelt Nieuwsuur, dat gemaakt wordt door de NOS en de NRT, prioriteit te geven aan onderzoeksjournalistiek, ‘de vinger achter de macht’ te willen krijgen en ‘uit te zoeken wat anders verborgen zou blijven.’ Maar wat blijft er van deze principes over als we de waakhond zélf aan een onderzoek onderwerpen? De uitzending over 100 dagen kabinet Jetten triggerde bij mij de behoefte om een vergelijking te maken met de uitzending over 100 dagen premier Schoof. Twee keer hetzelfde evaluatieformat voor twee fundamenteel verschillende regeringen. De eerste is de 100-dagen balans van premier Schoof en zijn extraparlementair kabinet (8 oktober 2024), de tweede die van het minderheidskabinet-Jetten (31 mei 2026). Ondanks de tijd die tussen beide uitzendingen verstreek, zou de journalistieke meetlat identiek moeten zijn. Maar ik stelde toch echt een dubbele standaard vast… 1. De regie over de stemmen: een ongelijke gastenselectie De redactie van Nieuwsuur hanteert in beide uitzendingen een totaal ander format als het gaat om wíe er in beeld verschijnt en in welke redactionele setting. Deze fundamentele keuze in de casting stuurt de perceptie van de kijker onmiddellijk in een specifieke richting: In de studio met Noorlander: In de uitzending over 100 dagen kabinet Jetten is de studio gevuld: naast presentator Jeroen Wollaers en politiek duider Arjan Noorlander schuift prof. dr. Claes de Vreese aan (hoogleraar politieke communicatie). De kijker wordt live bij de hand genomen door een welwillende derde stem. Bij de uitzending over 100 dagen Schoof is de gastenstoel naast Noorlander en presentatrice Mariëlle Tweebeeke leeg; zij vellen louter met z'n tweeën het oordeel, zonder enige verzachtende of relativerende inbreng van buitenaf aan tafel. De verslaggever en straatinterviews: In de uitzending over Jetten wordt verslaggever Jan Eikelboom het land in gestuurd om uitvoerig de temperatuur te meten bij 'de gewone burger' op straat. In de uitzending over Schoof ontbreken zowel de verslaggever op locatie als het straatinterview volledig; de kijker blijft de volle 18 minuten ingekapseld in de politieke theorie van de Haagse bubbel. Aparte opgenomen fragmenten: In de uitzending over Schoof wordt veelvuldig gebruikgemaakt van losse, gemonteerde fragmenten met externe academici (Paul 't Hart, Janka Stoker) en felle oppositieleden in de vorm van Rob Jetten als fractieleider van D66, en in de debatfragmenten de senatoren Tineke Huizinga van ChristenUnie en Paul Rosenmöller van GL-PvdA. Zo wordt er een sturend koor van kritiek opgetuigd. In de 100 dagen kabinet Jetten-uitzending ontbreken dit soort opgenomen fragmenten van scherpe oppositieleden volledig. 2. De gemanipuleerde deskundigheid: Claes de Vreese De inzet van de studiogast bij het kabinet-Jetten is bijzonder. Nieuwsuur introduceert prof. dr. Claes de Vreese als ‘hoogleraar politieke communicatie’. Zijn oorspronkelijke betrokkenheid als adviseur tijdens de informatiefase na de verkiezingen wordt even aangestipt maar wat niet verteld wordt, is dat De Vreese het kabinet nog steeds adviseert, tot op de dag van vandaag. Dat maakt dat hij onmogelijk als buitenstaander beschouwd kan worden. Doordat geen nadruk wordt gelegd op zijn aanhoudende adviserende rol, mag de 'architect' in de studio ongehinderd zijn eigen, actieve politieke experiment evalueren, bekritiseren én verdedigen, bijna als een vader die zijn kind liefdevol bekritiseert. Zijn oordelen zijn pedagogisch, mild en eufemistisch; het mislukken van samenwerking op grote beleidslijnen wordt goedgepraat als een ‘moeizame start’ waarbij louter ‘nog wat punten te verbeteren’ zijn. Op die manier ga je als kijker zelfs begrip krijgen voor het proces, en dat is precies de bedoeling. 3. Het podium voor de oppositie Het podium dat politieke tegenstanders krijgen, bepaalt in hoge mate het conflictgehalte van de uitzending. Hierin is de tegenstelling opvallend. De megafoon bij Schoof: In de uitzending over premier Schoof krijgen oppositieleden ruim baan. Niet alleen laten ze fragmenten uit de Eerste Kamer zien waarin linkse senatoren vrij uithalen naar en stuntelende Schoof, D66-fractieleider Rob Jetten mag de coalitie ongehinderd declasseren als ‘wankel’ en Schoof afschilderen als een leider die de boel niet onder controle heeft. Nieuwsuur lijkt de oppositie hier te gebruiken als het politieke breekijzer om het redactionele frame te legitimeren. De stilte bij Jetten: Het contrast met Jettens eigen 100-dagen uitzending is bizar. Terwijl hij leidinggeeft aan een uiterst kwetsbaar minderheidskabinet, komt in de gehele uitzending geen enkele oppositieleider in beeld om zijn kabinet te bekritiseren. Er is geen enkele politieke tegenstander gevraagd voor deze uitzending, óf ze zijn vakkundig uit de montage gefilterd. Als ze dat wel hadden gedaan, was waarschijnlijk meteen duidelijk geworden dat dit minderheidskabinet zich gedraagt als meerderheidskabinet, wat natuurlijk niet past in het beeld dat Nieuwsuur wil schetsen. 4. De oppositie als co-host: De specifieke inzet van Rob Jetten Toen ik de gemonteerde fragmenten van Rob Jetten in de Schoof-uitzending analyseerde, viel me op dat hij niet simpelweg fungeert als een kritisch oppositielid. De redactie lijkt hem strategisch in te zetten als een ‘co-narrator’. Nieuwsuur besteedt de daadwerkelijke karaktermoord uit aan Jetten en verheft zijn subjectieve oppositieretoriek tot een schijnbaar objectieve, feitelijke analyse. De kwantiteit als redactioneel statement: In de tijd van kabinet Schoof waren er 11 oppostiepartijen in de Tweede Kamer. Van de elf, kreeg alleen Rob Jetten ‘exposure’ in de uitzending. Deze ene oppositieleider kwam in een uitzending van 18 minuten maar liefst vijf keer aan het woord, waarvan vier keer in een rustige, gecontroleerde studio-setting en 1 keer in de plenaire zaal. Dat lijkt een bewuste keuze te zijn. De kijker krijgt de indruk dat Jetten niet een partijdige tegenstander is, maar Nieuwsuur zet hem in als een betrouwbare, overkoepelende waarnemer. De karaktermoord in drie aktes: De fragmenten lijken minutieus te zijn geselecteerd om de redactionele frames te onderbouwen: 1: De onhandige amateur. Door Jetten te laten spreken over een premier die ‘even schrok’ van de spotlights en ‘met horten en stoten’ leert, wordt Schoof direct gedegradeerd tot een onzekere stagiair. 2: De visieloze klerk. Fragmenten waarin Schoof wordt gereduceerd tot iemand die in debatten louter ‘vragen en antwoorden voorleest van de voorbereide briefjes’ ontdoen hem van zijn premier-waardigheid. Jetten mag zichzelf verheffen (‘iedereen die wel eens in het kabinet heeft gezeten ook weet...’) om Schoof als starre, onervaren klerk weg te zetten. 3: De machteloze speelbal. Jettens bewering dat Geert Wilders ‘de hele dag via Twitter probeert de baas te spelen’ in een ‘wankele coalitie’ hoeft de voice-over zo niet zelf uit te spreken; het wordt via Jetten als een vaststaand feit gepresenteerd. Valse empathie als stilistisch wapen: De redactie lijkt bewust de uitsmijter te selecteren waarin Jetten stelt: ’Dat is ook absoluut geen gemakkelijke klus kan ik me voorstellen.’ Door dit vleugje valse empathie toe te laten, lijkt de oppositieleider plotseling heel redelijk en genuanceerd. De redactie weet dat de kijker harde kritiek sneller accepteert als deze verpakt is in schijnbare mildheid. Dit masker van medeleven maakt de onderliggende boodschap (Schoof is volstrekt incompetent voor deze rol) des te dodelijker. 5. De focus op de premier De rol en de verantwoordelijkheid van de minister-president worden per uitzending langs een totaal andere meetlat gelegd. De onzichtbare leider (Jetten): In zijn eigen 100-dagen uitzending wordt Jetten als individu grotendeels ontzien. Het politieke falen en de stroperige traagheid worden volledig toegeschreven aan het systeem, het bijkomen van de schadelijke impact van het vorige kabinet en de coalitie. Hij wordt hooguit psychologisch getypeerd als ‘te aardig voor deze baan’, maar nooit persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de impasses. Dat hij daadwerkelijk vaak onzichtbaar is voor en in Nederland oa vanwege zijn vele internationale reizen, blijft onvermeld. De karaktermoord (Schoof): In de uitzending over Schoof is de premier zélf het absolute middelpunt van de crisis . De uitzending is volledig gebouwd op het frame van ‘100 dagen eenzaamheid’. Hij wordt herhaaldelijk neergezet als ‘apolitiek’, ‘geïsoleerd’ en gereduceerd tot de hoogste ambtenaar van Nederland die ondergeschikt is aan de partijleiders. Elke politieke hapering wordt direct gekoppeld aan zijn persoonlijke onmacht. 6. De asiel-paradox bij Nieuwsuur: één dossier, twee frames In de uitzending over Schoof kreeg het asieldossier een prominente rol. In de uitzending over Jetten wordt er met geen woord over gerept. Het moedwillig weglaten van het asielhoofdstuk in de 100-dagen-evaluatie van Jetten lijkt geen redactioneel toeval te zijn, maar een strategische keuze die de dubbele standaard van Nieuwsuur blootlegt. Het asieldossier vormt in beide kabinetten een absolute splijtzwam, maar de redactie hanteert het conflictframe volledig asymmetrisch, afhankelijk van wie er ruzie maakt. Wanneer D66 in de Kamer tegen VVD-asielwetgeving van het eigen kabinet stemt, is dat objectief een bestuurlijke crisis: partijen drinken elkaars bloed, er is geen gedeelde visie en het kabinet-Jetten is geen ‘team’. Toch weigert Nieuwsuur termen als ‘chaos’ of ‘crisis’ te gebruiken. Bij Schoof werd asiel juist uitgemolken en direct gekoppeld aan het falen van de premier (‘Schoof heeft geen controle, de coalitie is wankel, asiel blaast de boel op’). Bij Jetten wordt de hele asielcrisis compleet weggemoffeld en wordt Jetten nergens afgeschilderd als machteloze premier. In deze journalistieke omissie kun je drie motieven herkennen: A. Bescherming van het constructieve polder-frame Nieuwsuur wil Jetten framen als ‘gewaagd democratisch experiment’ met brede akkoorden. Het asieldossier is te toxisch en gepolariseerd; door het te negeren en zich te beperken tot technocratische dossiers (sociale zekerheid, stikstof, hypotheekrenteaftrek, zorg) blijft het debat ‘schoon’ en bestuurlijk, en blijft het kabinet overeind als serieus, oplossingsgericht orgaan. B. Afschermen van de VVD-hypocrisie In kabinet Jetten zitten VVD-prominenten als Yesilgöz, Van der Burg en Hermans. De VVD liet Rutte IV ooit klappen op asiel, maar lijkt nu vreedzaam te regeren zonder harde eisen. Een dominante behandeling van het asieldossier zou de VVD dwingen tot pijnlijke vragen over hun draai. Door asiel te begraven, spaart Nieuwsuur de partij (en de coalitiestabiliteit) een destructief gesprek. C. Agenda-setting: wat telt als ‘echt’ probleem? Door asiel te schrappen in de uitzending over Jetten, bepaalt de redactie niet alleen wát de kijker denkt, maar vooral waarover. Onder Jetten zijn de échte problemen financieel en economisch. Daarmee ontneemt Nieuwsuur de rechtse oppositie (PVV) haar sterkste wapen en verschuift het speelveld naar dossiers waarop D66 en CDA comfortabeler opereren. Conclusie: Het weglaten van asiel bij Jetten is het spiegelbeeld van de hetze bij Schoof. Daar werd het dossier gebruikt als zwaard om het kabinet te onthoofden; hier wordt het vakkundig begraven om de fragiele, progressief-liberale coalitie te beschermen tegen haar eigen ideologische en historische tegenstrijdigheden. Eén dossier, twee frames – afhankelijk van wie er aan de macht is. 7. De sociologische sturing: analyse van de straatinterviews De inzet van 'de stem van de burger' lijkt een journalistiek sterke keuze voor het kritische geluid, maar in feite wordt de inzet van die stem in de uitzending strategisch gemanipuleerd om de acceptatie van een specifieke doelgroep te sturen. Loosduinen vs. Lange Voorhout: De straatreportage in de Jetten-uitzending toont een zorgvuldig geconstrueerde geografische en intellectuele tweedeling. Aan de ene kant staat de platte, rauwe woede op de volkse markt in Loosduinen (‘ramp’, ‘helemaal kut’, ‘kiesbedrog’). Aan de andere kant staat de beschaafde, intellectuele nuance op de biologische markt aan het Lange Voorhout (‘doen hun best’, ‘geen richting’, ‘pap en nat houden’). De strategische ‘reddingsboei’: Het cruciale kantelmoment in de montage is de tweede visboer in Loosduinen die reageert op zijn scheldende collega: ’Je moet iedereen toch een kans geven... regeren is compromissen sluiten, altijd.’ Hiermee framet de redactie de harde volkswoede direct als onredelijk en emotioneel, terwijl de nuance wordt gepresenteerd als het gezonde verstand. Cruciaal voor het beeld van de kijker is de manier waarop de interviews worden afgerond. De reportage lijkt doelbewust af te sluiten met relativerende, verzachtende woorden van een burger die stelt dat je het kabinet de ‘tijd moet geven’ en dat het ‘misschien nog wel goed komt’. Deze doelbewuste afronding beïnvloedt de visie van de kijker sterk. De specifieke kernkijker van Nieuwsuur (dat blijken hoogopgeleide 40-50 plussers te zijn) wordt zo onbewust aangestuurd om de eerdere, harde kritiek te relativeren en de bestuurlijke ineffectiviteit van het kabinet-Jetten te accepteren onder het mom van polderpolitiek en redelijkheid. Weglaten straatinterviews bij uitzending Schoof: In de uitzending over Schoof ontbreekt het straatinterview volledig. Op straat had Nieuwsuur onvermijdelijk kiezers moeten tonen die wél steun uitspraken voor het beleid van kabinet Schoof. Door de burger hier volledig te negeren, kon de suggestie van een ‘totale rotzooi’ zonder tegenspraak in stand blijven. 8. Bevraging van bewindspersonen: De sturende strikvraag De interviewtechniek verraadt de politieke nabijheid van de journalisten tot de bewindspersonen en de redactionele agenda. Fluwelen handschoenen (uitzending Jetten): Bewindspersonen zoals Hans Vijlbrief, Bart van den Brink en Sophie Hermans worden ontspannen bevraagd in de wandelgangen. Milde vragen zoals ’Bent u nederig genoeg?’ of ’Valt het tegen?’ resulteren in lachende ministers die grappen maken voor de camera. De journalisten lijken louter een platform voor PR-praatjes over dienstbaarheid en persoonlijke emotie te faciliteren. De delegitimerende wandelgangvraag (uitzending Schoof): In de uitzending over kabinet Schoof gaat het er ook schijnbaar onschuldig aan toe. Bewindspersonen Caspar Veldkamp, Mona Keijzer, Marjolein Faber, Eddy van Hijum en Femke Wiersma krijgen één specifieke, sterk sturende vraag: ’Is Schoof de baas?’ Maar zo onschuldig is dit niet. Dit is journalistiek gezien geen neutrale vraag naar beleidsinhoud, maar lijkt eerder een geraffineerde retorische valstrik. Door bewindspersonen herhaaldelijk te dwingen de autoriteit van hun eigen minister-president publiekelijk te verdedigen, voedt de verslaggever actief het vooraf geconstrueerde frame dat die autoriteit überhaupt ter discussie staat. Het plaatst de ministers in een lose-lose positie: een minister die voor een draaiende camera nadrukkelijk moet bevestigen dat de premier ‘echt de baas is’, klinkt per definitie defensief. De noodzaak om het te moeten uitspreken, ondermijnt paradoxaal genoeg direct het natuurlijke gezag van de premier. De vraag is dan ook uitsluitend bedoeld om het narratief van de geïsoleerde leider te legitimeren en de suggestie van een machtsvacuüm visueel te maken. 9. Framende uitspraken, aannames en feitelijke onjuistheden door Noorlander Politiek duider Arjan Noorlander hanteert bij het kabinet-Schoof diskwalificerende technieken en feitelijke onwaarheden die hij bij het kabinet-Jetten achterwege laat. Maar ook in de uitzending over Jetten doet hij aannames die geen recht doen aan het kabinet. De wetten van de Schoof-uitzending (Diskwalificatie): De Twitter-fabel: Noorlander beweert stellig: ‘Tot nu toe tweeten ze maar wat los over wat er aan elkaar niet deugt, maar zijn ze niet op zoek naar een oplossing, ook niet op dit hele belangrijke dossier. ’ Dit is feitelijk onjuist; enkel Geert Wilders vertoonde dit gedrag. Er werd in de eerste 100 dagen door Yesilgöz, Van der Plas en Omtzigt/Vroonhoven helemaal niet getwitterd over elkaar. Door het woord ‘ze’ te gebruiken, smeert Noorlander de digitale onrust van één man uit over de hele coalitie. De 'Beginners'-leugen: “.. het zijn allemaal beginnende politici, allemaal beginnende mensen, vooral in een kabinet, weten niet precies hoe ze daar nu mee moeten. (…) En ook al kunnen ze niet met elkaar door één deur, de vraag is: hebben ze belang om door te gaan?" De bewering van Noorlander dat het in het kabinet-Schoof gaat om ’allemaal beginnende politici’ is aantoonbaar onwaar. Er waren genoeg bewindspersonen met ervaring. Ook de zeer ervaren VVD’ers werden hiermee volledig weggevaagd. En ‘niet met elkaar door één deur’? Gebaseerd op… tweets? Populistische betogen en interrupties? Het is niet de schuld van de ministers en staatssecretarissen dat de pers vooral aandacht had voor ophef en daardoor niet zag dat er binnen deze 100 dagen bijvoorbeeld een akkoord werd geregeld over vroegpensioen voor zwaar werk en gezond doorwerken. De wetten van de Jetten-uitzending (Het medische alibi): Het PTSS-Frame: Noorlander stelt dat de politiek onder Jetten lijdt aan een ’politieke PTSS, een post-traumatisch Schoof-syndroom’. Dit vind ik zeer kwalijk. Het beledigt de voorgaande regering door het te associëren met iets traumatisch en schadelijks, het reduceert het kabinet (en daarmee indirect ook alle kiezers!) tot iets wat er eigenlijk nooit had mogen zijn en creëert een absolute verontschuldiging voor het kabinet-Jetten: een 'getraumatiseerde' patiënt kun je immers niet verantwoordelijk houden voor een gebrek aan daadkracht of schadelijk handelen. Hiermee wordt trouwens ook de rol van de VVD ontzien. De VVD zou door de deelname aan kabinet Schoof als aan kabinet Jetten zowel dader als slachtoffer zijn in deze vergelijking. Hoe is dat te rijmen? Aannames als feiten presenteren: In plaats van beleid te toetsen, speculeert hij over onzichtbare intenties. Hij veronderstelt passiviteit zonder bewijs (‘Iedereen zit diep ingegraven in zijn schuttersputje’ ‘Dat ze moeten wennen aan deze politiek’) en stelt dat politieke oplossingen louter een ’bijzaak’ en een ’risico’ zijn geworden. Falen framen als ‘behoefte aan rust': Dat het kabinet-Jetten geen snelheid kan maken, buigt Noorlander om naar een therapeutische voorspelling: ’denk ik dat je op veel meer onderwerpen gaat zien dat ze iets meer rust moeten inbouwen om uiteindelijk van dit kabinet (...) toch een succes te kunnen maken’. Wat een bestuurlijke mislukking is, wordt verkocht als een genezingsproces met een mooi vooruitzicht in het verschiet. Woordvoerder Klaver: Het is opvallend dat Noorlander spreekt namens Klaver, en dat er geen fragment van Klaver te zien is in deze Jetten-uitzending, terwijl Jetten in de uitzending over Schoof maar liefst 5 keer ‘zendtijd’ kreeg. Door een gesprek met Klaver wel te benoemen maar hem niet te laten spreken, houdt Nieuwsuur Klaver bewust uit de wind. “Ik heb even contact gezocht voor deze uitzending met GroenLinks-PvdA, met Jesse Klaver,... de leider van de grootste partij waar ze uiteindelijk zaken mee willen doen. Het is morgen 1 juni. In maart hebben ze voor het laatst op het allerhoogste niveau gesproken met GroenLinks-PvdA, dit kabinet. Dat is inmiddels behoorlijk lang geleden.” Eén bron. We moeten maar geloven dat dit zo is… Passiviteit ipv verantwoordelijkheid: Noorlander vervolgt: “Dus ze zijn voorlopig eerst nog even met zichzelf bezig: 'Wat is dit minderheidskabinet, waar zijn we het over eens?' Maar echt onderhandelen op hoog niveau, met de bereidheid om zaken te doen en dingen weg te geven met de oppositie, dat is er nu nog niet." Naast het feit dat ook een pure aanname is, wordt deze zin bewust passief gebracht. De zin ‘De VVD, D66 en CDA zijn niet bereid om zaken te doen en dingen weg te geven aan de oppositie’ zou de coalitie voor 100% verantwoordelijk maken, terwijl alleen taalkundig al het weglaten van het onderwerp in de zin een soort afstandelijke passiviteit creeërt, wat een veel zachter beeld schept. 10. De mythe van de journalistieke zelfreflectie In de uitzending over 100 dagen kabinet Jetten doet Arjan Noorlander een opvallende uitspraak over het handelen van de media: “Dus het is bijna een verantwoordelijkheid aan de kiezer ook, om... en misschien de media, laat ik ook even hand in eigen boezem steken (…) ...om, ja, daar ook wat meer geduld voor te hebben. Politiek is de laatste tijd crisis geweest, is ophef geweest onder de politici zelf, zeker ook de media die daar bovenop springen. Het conflict is uitvergroot.” Mijn broek zakte af toen ik dit hoorde, juist omdat dit exact is wat Noorlander structureel deed in de hele periode van kabinet Schoof. Maar dit zegt hij niet voor niets, dus daar heb ik verder over nagedacht en ben tot deze conclusie gekomen: Dit is helemaal geen echte mea culpa. Het lijkt eerder een strategische vorm van meta-journalistiek te zijn. Door te veinzen dat de media debet zijn aan het uitvergroten van conflicten, spreekt het kabinet Jetten vrij: de politieke spanningen liggen immers aan de waan van de ophefmedia, maar eigenlijk doen ze het gewoon goed. Dat lijkt de onderliggende boodschap te zijn. En zoals ik al aangaf: Wanneer je deze zogenaamde zelfreflectie legt naast de concrete journalistieke praktijk in de Schoof-uitzending, zie je dat Nieuwsuur exact de fouten maakt die Noorlander in de Jetten-uitzending bekritiseerde. De uitzending over Schoof is het bewijs van conflictgestuurde sensatiejournalistiek. Sociale media-relletjes van één man worden gebruikt als het primaire frame om de premier en daarmee het hele kabinet te devalueren. 11. Censuur door weglating Het krachtigste journalistieke wapen in beide evaluaties is het bewust weglaten van feiten die het redactionele narratief doorkruisen. Weggelaten bij Jetten (bescherming van de coalitie): Verzwegen integriteitsschandalen: Tijdens de eerste 100 dagen van Jetten vond er forse politieke ophef plaats: diplomafraude door een beoogd D66-staatssecretaris, een liegende minister van VRO, een minister van BHO die tegen de wil van de Kamer handelde en een minister SZW die een ‘onhandige’ post op sociale media plaatste. Niets hiervan werd genoemd, omdat het de belofte van 'nieuw leiderschap' direct zou doorprikken. De harde peilingen: Dat het kiezersvertrouwen in Jetten na drie maanden fors láger ligt dan bij de verguisde Schoof in diens eerste periode, werd simpelweg genegeerd in de uitzending. Weggelaten bij Schoof (Het negeren van prestaties): Terwijl de focus volledig op de ruziënde partijleiders lag, waarbij geen onderscheid werd gemaakt tussen de uitlokkingen door Wilders en het gedrag van de andere drie coalitieleiders, verzweeg de redactie de constructieve samenwerking binnen de ministerraad. Bovendien leverde het kabinet binnen de termijn een sterk regeerprogramma en een sluitende begroting af. Deze harde resultaten pasten simpelweg niet in het frame van een disfunctionele, eenzame premier zonder regie en werden uit de geschiedschrijving weggesneden. 👇Lees hieronder verder voor het vervolg! 1/2 #Nieuwsuur #Journalistiek

Een stroman-drogredenering werkt als volgt: je geeft een karikaturale, onjuiste draai aan het standpunt van je tegenstander en gaat dát (feitelijk niet-ingenomen) standpunt vervolgens aanvallen, in de hoop dat de toeschouwer de truc niet opmerkt en zich verontwaardigd van de aangevallene afkeert. Merk op hoe vrijwel alle media deze debattruc van de gevestigde partijen overnamen, afgelopen week. Forum voor Democratie werd op TV, in de kranten en op de radio zwart gemaakt en commentatoren, kartelpolitici en journalisten gingen zich te buiten aan boosheid, beschuldigingen en geweeklaag over de zogenaamde normalisering van “extreem-rechts.” Oordeel zelf. Iedereen moet dit filmpje eigenlijk even zien: youtu.be/2JCNSgUxBhE?is=88Su…

Kamermeerderheid steunt motie-Klaver tegen samenwerking met politici die over omvolking spreken nieuwrechts.nl/111187-kamerm…

Werd net gestemd over motie De Vos over het beëindigen procedures van asielzoekers die misdrijven hebben gepleegd. Voor: -50Plus -SGP -JA21 -BBB -Lid Keijzer -Groep Markuszower -PVV -FvD Verworpen. #asielzoekers #criminelen #asielzoekers

Samen met @BoerBurgerB investeren we in sterke regio's.

Wilders vraagt een debat aan nav '100 dagen kabinet Jetten' over het functioneren van het kabinet. Alleen steun van de BBB, Keijzer, SGP, FVD en 'volledige steun' van de SP. #RvW #TweedeKamer