More on the Dilbert Principle, with diagrams and related laws: lawsofsoftwareengineering.co…

Fable feels like a polish freelancer. Shows up, speaks in its own dialect, writes the best code you've ever seen, and then disappears

To tak smutne, że nawet nie wiem jak to skomentować.

I skończyło sie rumakowanie

For years we laughed about Little Bobby Tables, a funny way to show what SQL injections can do. Now that Little Bobby Tables is almost 18, he got an AI brother, Little Billy Ignore Instructions, and we must say it nailed it. #xkcd #littlebobbytables #littlebillyignoreinstructions

Bunt AI na Facebooku. Baza danych skasowana :P

I jak nowy model od @Anthropic daje radę?

Fable zużywa cały limit w 3 prompty ;p

Tworzenie sprytnych loopów w Claude Code / Codex mocno podniosło produktywność mojego vibecodowania. W dowolnym momencie nad kodem pracuje kilku agentów, a ja mogę skupić się wartości, czy rozwiązaniu problemów, z którymi AI na razie sobie nie radzi. Budując nową aplikację, stworzyłem prosty skill audytora produktu, który ocenia interfejs i działanie robiąc proste screenshoty i diagnozując poprawki, fuckupy UX, elementy UI, których wartość dla końcowego użytkownika jest ograniczona. Poprawki są dzielone na 3 poziomy. Czerwony: błędy, które uniemożliwiają działanie aplikacji. Pomarańczowy: rzeczy ważne ale nie krytyczne. Żółty: poprawki nice to have. Skill ocenia produkt od 0-10. Jakikolwiek błąd aplikacji = 0 punktów. Przetestowałem ten skill na kilku wczesnych interfejsach kalibrując punktację tak, aby oddawała mniej więcej moją ocenę i wyłapywała rodzaje błędów, które ja bym wyłapał (a przynajmniej większość). Kiedy byłem już zadowolony z działania skilla, podpiąłem go wewnątrz loopa /goal w claude code zadając mu jasny cel zdobycia 8/10 oceny overall produktu. Oczywiście dodałem jakieś limity tokenów i ilości pętli na wypadek infinite loopa. Po 3h pracy miałem mocno rozbudowaną wersję aplikacji, którą buduje z drobnymi poprawkami pozostałymi do wdrożenia. Dostałem o tym powiadomienie na telefon, bo cały ten czas byłem 1800km od komputera. Wszystkiego "pilnowałem" z telefonu przez Claude Dispatch i okazyjnie łącząc się z komputerem przez Teamviewera. Oczywiście kluczem w tym wszystkim jest dobre określenie celu. Np zerojedynkowo na wykonanie jakiegoś zadania w budowanej aplikacji. Agenci pracują kiedy jestem na urlopie, czy śpię. Kojarzy mi się trochę z renderowaniem filmików 4K w czasach słabych kart graficznych, kiedy zostawiało się kompa na noc. W każdym razie, mi taki model pracy przydaje się bardzo - może i Wam się przyda więc podrzucam.

Lody dla wszystkich? Czy lody za ciężką prace? A może lody dawać za inteligencję? Systemy nagród mają fundamentalne znaczenie w budowaniu trwałej motywacji do ciężkiej pracy, ale też ich dobra konstrukcja ma fundamentalne znaczenia w budowaniu SI. Eksperymenty empiryczne potwierdzają ogroną wagę modeli nagród. W klasycznym, sześciostopniowym badaniu Mueller i Dweck (1998) uczniowie rozwiązywali problemy logiczne oparte na matrycach Ravena. Po początkowym, sukcesie, jedną grupę chwalono za inteligencję, a drugą za wysiłek. Różnice w zachowaniu ujawniły się natychmiast, gdy w kolejnym etapie dzieci napotkały zadania obiektywnie przekraczające ich możliwości. Reakcje w obydwu grupach były bardzo różne. Grupa chwalona wcześniej za inteligencję wykazała natychmiastowy spadek wytrwałości i mniejszą radość z pracy, i co najważniejsze przypisywała porażkę brakowi wrodzonych zdolności. Zjawisko to obnaża niezwykle destrukcyjny mechanizm: jeśli sukces definiuje, że jesteś z natury "mądry", to w obliczu porażki pojawia się logiczny, wyniszczający wniosek, że jesteś "głupi". Brakuje tu powiązania sukcesu z włożonym nakładem pracy. Wydajność tej grupy uległa znacznemu pogorszeniu. Z perspektywy społeczno-psychologicznej, brak silnej korelacji między nakładem pracy a wielkością nagrody indukuje tzw. próżniactwo społeczne. Gdy wynik końcowy i nagroda są dla każdego identyczne, niezależnie od indywidualnego wkładu, naturalną i ewolucyjnie optymalną reakcją organizmu jest redukcja wysiłku. Jednostka podświadomie kalkuluje i oczekuje, że inni przejmą obciążenie. Taki system szybko przestaje promować doskonałość, równając motywację całej grupy w dół do poziomu najsłabszego ogniwa. Jednak najgroźniejszą konsekwencją nagradzania bezwarunkowego jest alienacja sprawcza (tzn. brak poczucia, że ma się wpływ na swoje otoczenie), prowadząca wprost do wyuczonej bezradności. Stałe nagrody bez twardego, merytorycznego uzasadnienia uczą postawy roszczeniowej - jednostki są wtedy przekone, że gratyfikacja należy im się wyłącznie z tytułu samej egzystencji. Brak warunkowości uniemożliwia wykształcenie mechanizmów niezbędnych do radzenia sobie z przeszkodami. Koreluje to m.in. z alienacją szkolną, poczuciem utraty elementarnej kontroli nad własnym życiem i brakiem zaufania do instytucji. Podobieństwa na poziomie obliczeniowym do modeli uczenia ze wzmocnieniem jest bardzo duże, wprowadzenie jednorodnego sygnału gratyfikacyjnego - niezależnego od faktycznej jakości podejmowanych działań - uwalnia ten sam mechanizm destrukcji motywacji i natychmiast prowadzi do kolapsu uczenia sieci neuronowej. Jeżeli algorytm w każdym kroku doświadczenia - bez względu na to, czy zbliży się do rozwiązania, czy zdecyduje się na bezczynność - otrzymuje stale tę samą nagrodę numeryczną. Taki model momentalnie degraduje architekturę sieci i powoduje, że jest do niczego nieprzydatna. Innymi słowy system, który nagradza wszystkich po równo, ostatecznie nie jest w stanie nauczyć niczego.

Jaram się jak Stannis nad Czarnym Nurtem 😃

Od wczoraj GitHub Copilot jest rozliczany według rzeczywistego zużycia. Publiczność odkrywa, że *jeden prompt* koordynujący pracę kilku agentów sekwencyjnie planujących, kodujących i testujących może zjeść połowę *miesięcznego* abonamentu. Trzymajcie się tam, wajbkoderzy!

Remember that sending prompts directly to the recipient is both faster and better for the environment. Follow me for more productivity tips.

Tzw. Syndrom złotek młotka

Podobno każdy Wiedźmin nosi 2 miecze. Jeden na potwory, drugi na rekrutacje bez widełek. SOLID.Jobs - sprawdź oferty z widocznymi widełkami i transparentnymi wymaganiami.

Czy programiści to artyści?

youtube.com/watch?v=iOtJAOV8… Jakby Wam to powiedzieć, duże korporacje są be, be :P