Vanaf vandaag heet dit account: Wouter | Freedom Maximalist ∞ De ∞/21M in mijn X naam is weg. Geen grote draai, maar een duidelijke stap. Bitcoin blijft een belangrijk wapen in mijn arsenaal, maar het is nooit het doel geweest. Het echte doel is vrijheid. Échte vrijheid. In de praktijk postte ik al steeds meer en meer over vrijheid en wat minder over bitcoin. Dus werd het tijd om mijn account een beetje anders te positioneren. Want vrijheid is waar het echt om gaat, in een wereld die steeds repressiever wordt. Zeker ook in Nederland waar de regel- en belastingdruk met de dag hoger lijkt te worden. Dat paste mij niet meer. Ik verkocht onze woning, verkocht mijn bedrijf en vertrok met mijn gezin naar Curaçao. Het is de start van een persoonlijke reis en zoektocht naar een lifestyle die voor ons zo optimaal mogelijk is voor ons. In meerdere landen, op plekken met meer persoonlijke vrijheid en minder beperkingen. Is Curaçao onze eindbestemming? De tijd zal het leren. Via dit account deel ik daarover. Verwacht meer posts over: - Locatievrij leven - Financiële soevereiniteit zonder salaris - Andere manieren van onderwijs voor je kinderen - Mindset: angst loslaten en keuzes durven maken - Bitcoin als tool, niet als religie Als jij ook wilt werken aan meer vrijheid: welkom!

Thanks to socialism, the average Zimbabwean became a trillionaire before @elonmusk 💪

Iedereen heeft dromen. Reizen, herinneringen maken met je gezin, misschien wel emigreren, je baan opzeggen om iets compleet nieuws te doen. Maar slechts weinigen doen het. Want er is altijd een 'ja maar...'. Het komt nooit goed uit. Nog even wat extra sparen (alsof je de inflatie voor kunt blijven...), nog een paar maanden / jaren extra hard werken... of eerst nog die nieuwe dure auto kopen. Of eerst thuis blijven want onze ouders worden ouder en hun gezondheid minder.... Er zijn altijd redenen om thuis te blijven en de status quo te accepteren. Terwijl echte rijkdom zit in het maken van herinneringen. Ik weet bijvoorbeeld nog precies wat we in de zomer van 2017 deden: backpacken met onze beide kleine kinderen door Thailand. Ik kan me alles nog kristalhelder voor de geest halen. De herinneringen achteraf zijn soms nog leuker dan op het moment zelf. Maar had me vorig jaar gevraagd (toen ik nog een bedrijf had) wat ik de week of zelfs de dag daarvoor op kantoor had gedaan: geen idee. Het leven gaat voor velen als een waas voorbij, op zo'n manier dat je dagen, maanden en jaren niet meer van elkaar kunt onderscheiden. Terwijl je nog precies weet wat je tijdens die bijzondere reis of vakantie hebt gedaan, ook al is het 10 of 20 jaar geleden. Maak dus zoveel mogelijk mooie herinneringen, het liefst met je gezin en vrienden. Daarin zijn wij vrij extreem geworden. We reizen zoveel en hebben onderweg zoveel beleefd, ik zou niet weten hoe ik de jeugd van mijn kinderen bewuster mee zou kunnen maken. Mijn dochter (die nu in Amerika zit voor een jaar highschool) komt bijna terug. Ik verraste haar eerder deze week toen ze belde met de mededeling dat ik haar na de zomer meeneem op een trip naar Azië. Met zijn tweeën. Ze moest lachen, ook dit kwam weer vanuit het niets voor haar. Het kan ook nooit gek genoeg bij jou, zei ze. Precies. Maar ook dat worden weer waanzinnige herinneringen om nooit te vergeten. Life live to the max en neem geen genoegen met middelmaat. Als ik 75 ben en terugkijk op mijn leven, vanaf een mooie berg ergens ter wereld... dan wil ik denken: Wow, what a ride! Om er vervolgens nog eens 15 jaar aan vast te knopen in goede gezondheid met nog meer mooie avonturen. 😇

Ik keek naar het nieuwe seizoen van Clarkon's Farm, waarin @JeremyClarkson zijn boerderij runt. Vooropgesteld, ik mag altijd bijzonder graag luisteren en kijken naar Clarkson. Al sinds de TopGear tijd, later The Grand Tour en nu als boer. Het is één van de weinige bekende personen nog die politiek incorrect durft te zijn. 🔥 Ik heb geen verstand van het vak van boer dus laat me leiden in wat ik zie en hoor van Clarkson. En het is ook daar gekmakend in hoeverre boeren actief worden tegengewerkt door de lokale ambtenarij en overheid. En daarbij haal ik dan wederom Ayn Rand aan. Lees onderstaande quote eens goed en bedenk je hoe krankzinnig het is dat de productieven moeten luisteren naar de niet productieven. Ik begrijp niet dat we dat maar accepteren. Maar als ik vervolgens lees dat zelfs gemeentes in Nederland steeds vaker niet meer luisteren naar Den Haag, in dit geval over de verplichte asielopvang, dan draait er misschien wel iets. Als beleid zo krankzinnig wordt dat het op geen enkele manier meer is uit te leggen, dan is het misschien wel je morele plicht om er gewoon niet meer aan mee te doen.

Vandaag is de beursgang van SpaceX. En het aandeel gaat voorlopig net zo hard als hun raketten. Terwijl de usual suspects alweer klagen over het vermogen van Elon heb ik vooral bewondering voor hem en zijn bedrijven. De meest briljante zakenman van onze tijd. De John D. Rockefeller van dit tijdperk. Enkele jaren geleden was ik (op enige afstand, vanuit het Space View Park) bij een lancering van SpaceX in Florida. Het was één van de meest indrukwekkende ervaringen uit mijn leven. Wat een geweld, als zo'n raket opstijgt. 🚀

Wij maken andere keuzes in ons leven. Wat voor de massa “normaal” voelt (vast werk, vaste woonplaats, school in de buurt, carrière opbouwen, sparen voor een huis, etc.), voelt voor ons al lange tijd niet meer logisch of aantrekkelijk. Wij prioriteren vrijheid, ervaringen, flexibiliteit en wat goed is voor ons gezin. We wonen in meerdere landen. We hebben andere manieren van inkomsten. We denken anders over onderwijs en plaatsen onze kinderen in andere onderwijssystemen. Dat botst automatisch met hoe de meeste mensen hun leven inrichten. Wat ik merk is dat ik voorheen onze keuzes probeerde uit te leggen. Aan vrienden, aan familieleden, aan mijn ouders. Misschien was het onbewust ook nog wel het idee dat ik me moest verantwoorden. Maar na een tijdje merk je dat de meeste uitleg toch niet landt. Mensen projecteren hun eigen angsten, jaloezie, ongeloof of hun eigen beperkende gedachten op jouw verhaal. Of ze begrijpen het simpelweg niet, omdat hun referentiekader compleet anders is. Wat ik dus heb geleerd is dat je niets hoeft uit te leggen. Jij weet wel wat goede keuzes voor jezelf en voor je gezin zijn, daar heb je geen bevestiging van een ander voor nodig. Het voelt in zekere zin ook bevrijdend, als je geen energie hoeft te steken om anderen te overtuigen. Je hoeft je niet te verdedigen, als je andere keuzes maakt. Het scheelt je behalve soms de irritatie ook veel mentale energie. Het maakt me niet meer uit of mensen ons leven 'gek' vinden. Je gaat hun standpunt niet veranderen en hun standpunt is uiteindelijk toch volledig irrelevant. Het is jouw leven. Andersom geldt dat ook. Ik vind ook wat van hun levens maar ik uit die mening niet richting hen. Die is voor hen eveneens irrelevant. Iedereen moet lekker leven zoals ze zelf willen. Mijn boodschap: verdedig je niet maar doe gewoon je eigen ding. Probeer het niet eens meer uit te leggen. Ook als je totaal andere keuzes maakt in je leven. Luister niet naar meningen van anderen die niet het leven hebben wat jij voor ogen hebt.

Iets met vertrouwen, voet en paard. #box3

Ik ben de laatste tijd behoorlijk kritisch op Nederland en Europa. Op sociaaleconomisch, fiscaal en politiek gebied ziet het er niet goed uit. Maar tegelijkertijd hou ik van Europa, voor mij het mooiste continent ter wereld (en we hebben veel gereisd, over de hele wereld). De verscheidenheid van landen, culturen, talen, landschappen, meren, bergen, de natuur, het eten... het is er fantastisch. Momenteel ben ik op Curaçao, waar het eveneens heerlijk is. Zoals altijd. 🌴 Maar ik kijk wel uit naar 'Euro Summer'. Deze zomer weer door Europa reizen, veel beter is er niet. En dan vergeten we even alle politieke waanzin en hebben we het niet over box 3. 📦📦📦 Geniet van je dag. ☀️

Dit klopt. 💯 Ik zag het in mijn eigen bedrijf bij diverse medewerkers die allerlei dromen hadden maar uiteindelijk nooit de stap hebben gezet om ze na te jagen. Uit angst en vanwege het comfort van het maandelijkse salaris. Ik merkte het ook bij mezelf. Het is één van de redenen dat ik nooit in loondienst wil. Ook (of juist) niet bij een torenhoog salaris. Geen paycheck dwingt je om creatief te zijn, risico's te nemen en je dromen na te jagen. En mislukt het? Er is altijd een weg terug. Weer ergens in dienst gaan (al is het tijdelijk) kan altijd nog.

Een vriend van me belde me net, hij was gister met zijn moeder naar een medisch specialist. Ze vertrouwde iets niet maar na onderzoek bleek er gelukkig niets aan de hand te zijn. Ze kon gelukkig heel snel terecht. Het was een privékliniek omdat ze haar in een openbaar ziekenhuis voorlopig niet konden of wilden helpen. Dat zou maanden duren, maanden vol onzekerheid en stress. Vorig jaar had ik inbraak op Curaçao. Ik deed aangifte maar politie en justitie hebben uiteindelijk amper iets gedaan. Zelfs terugbellen was al teveel gevraagd. Uiteindelijk heb ik het zelf opgelost (zelfs een deel van de buit zelf teruggevonden) en inmiddels wonen we op een beveiligd resort met uitstekende privébeveiliging waar ik graag elke maand een bijdrage voor betaal. Sindsdien hoef ik mijn voordeur zelfs niet eens op slot te doen. Vandaag het bericht in de media dat Rijkswaterstaat stopt met het asfalteren in noord-Nederland omdat het geld op is. Terwijl de belastingdruk hoger is dan ooit. Waarvoor betalen we in Nederland eigenlijk wegenbelasting? Het zijn drie simpele voorbeelden waaruit blijkt dat de markt dingen beter oplost dan de publieke sector. Want een overheid heeft simpelweg geen incentive om goede dienstverlening te leveren. Sterker nog: de incentive is eerder om juist een slechte dienst te leveren. Dat zorgt voor hogere budgetten in het jaar erop. Het zijn drie verschillende voorbeelden op het gebied van gezondheidszorg, veiligheid en infrastructuur. De centrale boodschap hier is: zorg dat je voldoende inkomsten genereert en betaal zelf voor de diensten die je nodig hebt. De marktwerking zorgt er wel voor dat er altijd goede aanbieders zijn die een betere dienst leveren dan de overheid. Zo richt ik mijn leven ook in. Ik wil zo weinig mogelijk te maken hebben met en zo min mogelijk afhankelijk zijn van de staat. Ik betaal graag zelf voor beveiliging, goed privéonderwijs voor mijn kinderen (zonder woke propaganda en ongemotiveerde leerkrachten) en goede gezondheidszorg in privé-instellingen. En ik regel mijn pensioen en oudedagvoorziening ook wel zelf. Het zou nu alleen nog mooi zijn als ik ook korting zou krijgen op de belastingen, omdat ik simpelweg geen gebruik maak van de meeste 'overheidsvoorzieningen'. Maar dat zal wel ijdele hoop zijn. 😉

Één van de meest indrukwekkende plekken waar ik ben geweest. Gelijk een 🎞️ aanrader: de serie Dark Winds op Netflix die zich hier afspeelt.

Jetten belooft boeren 'toekomstperspectief' en 'duidelijkheid', maar pijnlijke ingrepen op erf komen eraan: 'Waar houdt het een keer op?' headliner.nl/item/jetten-bel…

Een kleine toepasselijke tweak gemaakt. 🍅 👉2028box3.nl

Eind juni dus meer nieuws over box 3. Ik ben heel benieuwd. Ik verwacht zelf dat het met enkele minimale aanpassingen alsnog doorgaat. Dit omdat het alleen nog maar gaat om zoveel mogelijk geld te roven en ook omdat er simpelweg weinig intelligentie aanwezig is in Den Haag. Martin van Rooijen is één van de positieve uitzonderingen. Wil je zelf weten wat de destructieve effecten zijn en wat het doet met je compounding? Check 👉 2028box3.nl

Twee werelden Gister sprak ik kort met 2 andere mensen. Beide werkzaam bij de gemeente en (semi)overheid. Ze spraken enige tijd met elkaar, ik stond erbij en luisterde mee. Het gesprek ging over beleid, plannen, wethouders, budgetten, politieke keuzes, functies, benoemingen enzovoorts. Ik stond erbij als ondernemer en investeerder en hoor een compleet andere wereld. Terwijl 'onze' wereld zwaar onder vuur ligt, in een land waar regel- en belastingdruk door het dak gaat en er nog steeds een Marxistische Box 3 regeling dreigt voor 2028 (zie 2028box3.nl voor mijn calculator) is hun wereld beter dan ooit. Salarissen zijn gegarandeerd, plannen worden altijd betaald, mislukkingen kost ze persoonlijk niets. Het zijn beide bijzonder aardige mensen maar zij begrijpen mij niet en ik begrijp hun wereld niet. Er zijn twee Nederlanden. Het Nederland waarbij je indirect of direct voor de staat werkt. Zit je in die hoek, dan is een betere plek op de wereld waarschijnlijk nauwelijks denkbaar. En er is het Nederland waar je het zelf probeert te verdienen en waarin je met leedwezen ziet dat je financiële vrijheid stap voor stap verder wordt afgebroken. Waarin boeren en vissers gewoon worden weggejaagd. Waarin mensen met wat vastgoed beschuldigend 'huisjesmelker' worden genoemd. Waarin kleine spaarders en investeerders niet eens zelf meer voor hun oude dag kunnen investeren. Blijkbaar moeten we toe naar een situatie waarin iedereen afhankelijk wordt van de overheid. Zelfredzaamheid en bezit is bijna verdacht. De kloof tussen deze twee groepen is zelden groter geweest denk ik.

Ik zit op Schiphol, wachtend op onze vlucht naar Curaçao. We verdelen onze tijd over de wereld. Veelal Curaçao, soms Nederland en tussendoor vaak op reis. Die afwisseling hebben we ook wel nodig want hoe lekker Curaçao ook is, als je er lange tijd bent word ik persoonlijk weer wat onrustig. Dan moet ik weer van het eiland af, weer even ergens anders naartoe. Zelfs wonen op een tropisch eiland went. Iets wat voor velen een droom is (en iets wat ze kunnen beleven door eens per jaar of twee jaar voor 8 daagjes daar naartoe te vliegen) is ons thuis voor nu. Het is een geweldige manier van leven maar zelfs dat is inmiddels gewoon geworden. We weten inmiddels niet beter. Het is ons nieuwe normaal. Maar tegelijkertijd moet je ervoor waken dat het niet te normaal gaat voelen. Ik moet me regelmatig blijven realiseren dat het heerlijk is dat we zo 'hybride' kunnen leven. Zeker als je, zoals zojuist, met andere mensen praat en vertelt dat je een deel van het jaar op Curaçao zit en de rest elders. De reacties zijn altijd hetzelfde: "Wow, wat top dat je dat zo kunt doen" of "Dat zou ik ook graag willen". En zo is het ook. Ook al zou deze manier van leven in de toekomst niet meer kunnen, dan kunnen we altijd terugkijken op een geweldige periode in ons leven. Een periode waarin we gewoon kunnen kiezen waar we op welk moment willen zijn. Misschien is dat wel de ultieme vrijheid.

Veel mensen willen vrij zijn, maar weinigen kunnen het opbrengen om de tijd, moeite en het lef erin te steken om dat te bereiken. Als ondernemer heb ik vele tientallen mensen aan het werk gehad. Ik heb honderden vragen gekregen in al die jaren 'om meer salaris'. Men had mij ook dit kunnen vragen: Kun je mij eens uitleggen hoe je dit hebt gedaan, zelf zo'n bedrijf opbouwen? Kun je met me meedenken hoe ik zelf financieel vrij(er) kan worden? Kun je me wat vertellen over slim investeren? Kun je me eens uitleggen waarom het leven voor mijn gevoel elk jaar duurder wordt en ik maar niet vooruit kom? Nul keer. Bijna iedereen wil kortstondig gemak voor de korte termijn ('meer salaris'), bijna niemand wil jarenlang strijden voor structurele verbetering of zich erin verdiepen waarom ze niet vooruitkomen. Comfort boven groei. Wil je echter vrijheid, dan zul je daarvoor offers moeten brengen. Lange dagen, periodes met regelmatig veel stress, uit je comfortzone stappen, veel studie maken. Het is de low time preference eigenschap die bij bitcoiners zo bekend is. Die stip op de horizon, waar je je op blijft focussen. Ook al zegt de hele wereld dat je gek bent. Er zijn maar weinig mensen die dat structureel op kunnen brengen. Zeker als je nu in een comfortabele positie zit met een huisje, vaste baan met paycheck enzovoorts. Het is geen toeval dat veel topvoetballers uit achterbuurten komen zoals de favela's van Brazilië. Ze hebben letterlijk niets te verliezen en het is hun enige kans in het leven op echt succes. Dan zorg je wel dat je 'all-in' gaat en er werkelijk alles aan doet om te slagen. Maar in westerse landen zijn we zo comfortabel geworden dat de noodzaak om echte stappen te maken is verdwenen. Zoals ze zeggen: met het hebben van een salarisstrook verdwijnen je dromen vanzelf.

Bought the dip... en nu omhoog met dat ding. #BTC

Van wie zijn je kinderen eigenlijk? Dat was een fundamentele vraag waar wij tegenaan liepen ergens in 2021. Het was corona en maatschappelijke vrijheden werden steeds meer ingeperkt. En als er iets is waar ik allergisch voor ben is het een beperking van persoonlijke vrijheid. Niet alleen op ons had het een negatieve invloed, ook op onze kinderen. Met name onze zoon kreeg depressieve klachten. Dat kon zo niet langer en als we de vrijheid niet in eigen land krijgen, dan zoeken we deze zelf wel op. We besloten voor langere tijd op reis te gaan. Ik had slechts twee wensen: zoveel mogelijk vrijheid en het moet er mooi weer zijn. In die periode was Mexico 🇲🇽 één van de weinige plekken waar je redelijk ongestoord kon leven en het weer is er natuurlijk heerlijk. Dus die beslissing was snel gemaakt: Mexico is onze eerstvolgende bestemming. Dus dat werd een gesprek met de directies van beide scholen waar onze kinderen destijds op zaten. Ik legde mijn plannen uit, dat we voor langere tijd op reis wilden, dat het ook voor het welzijn van onze kinderen was. Oké zei één van de directeuren aarzelend.... maar voor hoe lang? Tja, dat weten we niet. Hmm.... mooie plannen maar 'het mag niet'. Ik kan dus geen toestemming geven. Hoezo? Nou, dat zegt de wet, dat zegt de leerplicht. Maar het zijn toch onze kinderen? Als wij avonturen met ze willen beleven en als gezin onvergetelijke herinneringen willen beleven, dan moet dat toch kunnen? Maar een lang verhaal kort: het mocht niet. Tja zei ik: dat zal, maar we gaan toch. Als libertariër is het idee dat iemand anders bepaalt wat ik wel of niet mag redelijk onverteerbaar. Ik denk dat ik voor veel vrijheidslievende mensen spreek als ik zeg dat zoiets bijna een fysieke reactie oproept. Een knoop in je maag. Ik heb daar gewoon principiële bezwaren tegen, dat een ander bepaalt wat ik wel of niet 'zou mogen'. Het is ons leven. We wilden dus weg maar het systeem hield ons tegen. Maar 'kan niet' bestaat niet, dus dan moet je creatief zijn. Enkele weken later gingen we naar de lokale gemeente en schreven we ons uit in Nederland. Dan stopt er veel, waaronder de leerplicht. We schreven ons nergens anders in en werden burgers 'zonder vaste woon- of verblijfplaats'. En een paar dagen later stapten we op het vliegtuig naar Mexico. Vooraf waren we door iedereen gewaarschuwd, dat de kinderen een leerachterstand zouden oplopen. Het systeem was duidelijk niet gebouwd op onze manier van invulling. Mijn dochter kreeg bijvoorbeeld nog 3 maanden lang elke dag een e-mail uit het systeem van haar oude school dat ze 'ongeoorloofd afwezig' was. Simpelweg omdat de administratie daar bij afmelding van een leerling normaliter gelijk invoert wat de nieuwe school wordt. Maar die was er bij ons niet. Dan loopt het systeem blijkbaar vast. Het systeem is gebouwd op modelburgers, die precies binnen de lijntjes kleuren. Maar dat deden wij duidelijk niet. Onderwijs deden we zelf, maximaal drie kwartier per dag. Meestal in de ochtend, na het ontbijt. En voor de rest reisden we, deden we leuke dingen, bezochten we allerlei plekken en ontmoetten we heel veel interessante andere mensen. Mexico was in die periode een soort van verzamelplek van allerlei vrijheidslievende mensen vanuit de hele wereld. We reisden daarna door de VS, bezochten Bitcoin Beach in El Zonte, gingen naar Panama en daarna naar Curaçao. Na ongeveer een half jaar zeiden beide kinderen echter dat ze wel weer terug wilden, terug naar hun vrienden en vriendinnen in Nederland. De coronawinter was inmiddels voorbij dus vlogen we terug. We schreven ons weer in de oude gemeente in en beide kinderen konden weer terug naar hun oude klas. De dame van de school van onze dochter ontving ons hartelijk en zei dat ze in haar carrière van 26 jaar nog nooit had meegemaakt dat ouders het zo hadden gedaan. Maar ze vond het ook wel een mooi en interessant verhaal. En mochten ze leerachterstanden hebben, dan lossen we dat wel op met wat bijles zei ze. Het was een alleraardigste mevrouw die er positief in stond. Net als de gemeenteambtenaar die ons weer inschreef. Natuurlijk had zij zich ook te houden aan de regelgeving en het systeem maar ze fluisterde ons nog toe dat ze het fantastisch vond wat we hadden gedaan. Ze had vroeger zelf ook veel gebackpackt. Beide kinderen volgden de laatste paar maanden van het schooljaar en gingen qua cijfers (ondanks dat ze veel lessen en toetsen hadden gemist) fluitend over. In beide rapporten stond een handgeschreven opmerking in de strekking van "Uw zoon / dochter heeft het fantastisch gedaan en ondanks dat ze een half jaar hebben gemist hebben we er qua niveau niets van kunnen merken". Ondanks dat het twee verschillende scholen waren, was de boodschap bijna woordelijk identiek. Mijn dochter, die voorheen moeite had met wiskunde, scoorde zelfs betere cijfers dan daarvoor. Puur omdat ik haar een half jaar lang een half uurtje per dag privéles had gegeven. Natuurlijk is het ook als ouder niet eenvoudig om zo tegen het systeem in te gaan en zo te vertrouwen op je eigen gevoel, dat het wel goed komt. In een wereld die zo vol systeemdenken zit, is het eenvoudig dat je beïnvloed wordt door alles en iedereen (tot onze eigen ouders aan toe) dat het een slecht idee is als je je kinderen van school haalt. Natuurlijk hadden wij ook wel eens onze twijfels: doen we hier goed aan? Maar we vertrouwden op ons gevoel en hadden laten zien dat het kan en zelfs beter kan werken. Mijn dochter kreeg later geschiedenisles over de moord op John F. Kennedy. Maar in tegenstelling tot de leraar die het uitlegde kon zij vertellen dat ze op de specifieke plek in Dallas had gestaan, waar JFK is doodgeschoten. Om maar aan te geven dat er verschillende manieren zijn om geschiedenis te beleven. Uit een boekje of 'in het echt'. Wij kiezen liever voor de tweede manier. Gedurende onze reis troffen we ergens in de VS ook een moeder met haar zoontje, die rondtrokken met hun camper. De jongen was een jaar of 8 en was nog nooit naar school geweest. Zijn moeder geloofde meer in homeschooling en trok overal met hem naartoe. Zij was van mening dat de jongen vanzelf wel bepaalde vaardigheden zou oppikken als hij er aan toe was. Het bleek een superaardige, sociaal sterke en enthousiaste jongen te zijn die alles wist van vissen. Dat was zijn grote passie. We volgen hem nog steeds via Instagram en hij beleeft tot op de dag van vandaag de mooiste avonturen. Ook hij komt er wel. Dit avontuur heeft mij verschillende dingen geleerd: - Het systeem is star en doet er alles aan om de staat verantwoordelijk te laten zijn voor onderwijs. - Daarbij rijst de vraag: zijn jouw kinderen echt van jou of zijn ze meer eigendom van de staat? - De meeste mensen in het systeem zijn niet slecht maar hebben zich ook te schikken naar dit systeem. Ook als ze het er zelf misschien niet mee eens zijn. - Er zijn meerdere manieren om je kinderen te onderwijzen. - Privéonderwijs werkt veel beter dan klassikaal onderwijs. Wij bereikte in een half uur tot drie kwartier per dag meer dan ze klassikaal in een dag bereikten - Vertrouw op je gevoel. Ook als de hele wereld tegen je zegt dat het een uitermate slecht idee is om je kinderen van school te halen. - Je kinderen groeien bizar snel op. Je hebt maar 18 zomers met ze. Maak die ervaringen met ze, ook als je daarvoor het systeem moet uitdagen. Laat je de mooiste tijd, hun jeugd, niet afpakken doordat 'het niet mag'. Maar: life goes on. We zaten weer in Nederland, beide kinderen weer op een reguliere school. Maar ze konden beide niet goed meer aarden daar. Zo gewend als ze zelf ook waren geraakt aan vrijheid. En ikzelf had er ook moeite mee. Je neemt je op zo'n reisavontuur allerlei voornemens voor. Dit gaan we anders doen in ons leven, dat en dat gaan we aanpassen. Maar de realiteit is dat als je weer terug in Nederland bent, je in no-time weer in de vaste structuren terecht komt. En veel goede voornemens weer langzaam verdampen. Mijn zoon werd ook weer diep ongelukkig in het reguliere onderwijs. Hij is superslim maar vind traditionele school verschrikkelijk. Dus, na 2 jaar had ik het wederom gehad en zei tegen mijn vrouw: ik wil weer weg. Laten we voor een jaar naar Curaçao gaan. En laten we beide kinderen op een privéschool inschrijven daar. Ik betaal liever voor goed onderwijs waarbij ik zelf nog enige inspraak heb dan voor staatsonderwijs. En ik maakte een belofte aan mijn zoon: ik zorg er wel voor dat je nooit meer naar een reguliere school hoeft. We bedenken wel iets, er zijn altijd mogelijkheden. Ik wil ook dat jij gelukkig bent en weer gaat inzien dat leren juist leuk kan zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Dat ene jaar was zo voorbij en inmiddels zitten we er alweer bijna twee jaar. De eerste privéschool was vooral duur maar sloot alsnog onvoldoende aan bij wat wij verwachten van onderwijs, we kregen ook daar te maken met dezelfde beperkingen dus inmiddels zijn we geswitcht naar een andere privéschool voor de jongste. Een school waarbij we de vrijheid hebben om te reizen en we niet vast zitten aan schoolvakanties. Waardoor we ook nu weer de mooiste herinneringen maken als gezin. Een school die juist promoot dat je gaat reizen omdat het kinderen letterlijk de wereld laat zien. Een school waarbij wij als ouder weer 'eigenaar' zijn van ons kind en niet de staat. Een school waarbij het systeem zich vormt naar het kind, in plaats van dat het kind zich maar moet vormen naar het systeem. En de oudste heeft net een jaar in Texas gewoond bij een gastgezin, ze zat op een highschool daar. Zij heeft daar de meest geweldige avonturen beleefd en vond het 'het mooiste jaar uit mijn leven'. Ze spreekt de taal vloeiend en is zelfverzekerder dan ooit. Het gastgezin was in tranen toen ze vorige week daar weer vertrok, zo gek waren ze op haar. En voor zulke alternatieve vormen van onderwijs, daar betaal ik graag voor. En daarvoor zwem ik graag tegen de stroom in. Ook als de hele wereld zegt dat het een slecht idee is om je kinderen uit het reguliere onderwijs te halen. Ik weet inmiddels wel beter.