A terrific essay by Swarnavel Eswaran: Bharathiraja (1941-2026): The earth remembers its own scroll.in/reel/1093483/bhara… via @TheReel_in

Inside TVK’s war room: The silent operators who scripted Vijay’s winning formula. A 40-member Gen Z team, led by chief strategist Kapil Sahu, spent a year mapping anti-incumbency seat by seat, recruiting disgruntled DMK and AIADMK insiders, and quietly building the coalition that brought Vijay to power. Their strategy in three words: “Less Vijay, more crazy.” newindianexpress.com/states/…

தவெகவுக்கு வாக்களித்தவர்கள் எல்லாரும் தற்குறிகள், பாஜகவுக்கு வாக்களிப்பவர்கள் எல்லாரும் சங்கிகள், திமுகவுக்கு வாக்களிப்பவர்கள் அனைவரும் குடும்பக் கொத்தடிமைகள்... இப்படிப்பட்ட narratives எல்லாமே அறிவுச் சோம்பேறித்தனத்தின் வெளிப்பாடுகள். Intellectually and analytically lazy. உண்மை என்ன? இதுதான் உண்மை என்று ஒரே ஒரு வரியில் அடக்கி விட இயலாது. அது கொஞ்சம் சிக்கலானது. திமுகவின் ஆட்சி மீதான பல விமர்சனங்கள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டுதான் இருந்தன. குறிப்பாக கடந்த ஒரு ஆண்டாக பல வகைகளில் அதிருப்திகள் வெளிப்பட்டுக் கொண்டுதான் வந்தன. தொடர்ந்து ஆதரித்து எழுதிக் கொண்டிருந்த நானே கூட அதனை சுட்டிக் காட்டினேன். சென்ற அக்டோபர் மாதம் எழுதிய ஒரு பதிவில் 'இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் மறுபடி கூப்பில் உட்கார வைத்து விடுவார்கள்,' என்றும் எழுதினேன். அது விமர்சனமல்ல. கவலையின் வெளிப்பாடு. ஆனால் அதைக் கூட தாங்க இயலாமல் இணைய திமுகவினர் என் மீது பாய்ந்து பிராண்டினார்கள். என் எச்சரிக்கைகள், கவலைகள் ஓதுக்கித் தள்ளப்பட்டன. கரூர் சம்பவத்திற்குப் பின் சமஸ்சுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது 'இவர்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து இன்னொரு எம்ஜியாரை உருவாக்கி விடுவார்கள் போல இருக்கிறது ஸ்ரீதர்,' என்று சொன்னார். அந்த அளவுக்கு விஜய்க்கு ஆதரவு பெருகிக் கொண்டு வருகிறது என்று கள நிலவரத்தை வெளிப்படுத்தினார். வட இந்தியாவில் வசிக்கும் எல்லாருமே 'சங்கிகள்' என்று சொல்லும் சோம்பேறித்தன வாதத்துக்கு நிகரானது 'தவெக வாக்காளர்கள் எல்லாருமே தற்குறிகள்' எனும் வாதமும். பாஜகவுக்குப் பெருகி வரும் ஆதரவுக்கு இந்துத்துவம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது என்றாலும், பல்வேறு காரணிகள் களத்தில் செயல்படுகின்றன. பெங்கால் தேர்தல் குறித்து இன்றைய ஹிண்டுவில் அரசியல் ஆய்வாளர் சயந்தன் கோஷ் பின்வருமாரு எழுதுகிறார்: 'The nearly seven percentage point shift from the Trinamool to the BJP cannot therefore be read simply as religious consolidation. It was anti-incumbency finding its most effective electoral vehicle. The BJP would be mistaken if it chose to read this verdict as a sweeping ideological embrace of Hindutva in Bengal....This was less an affirmation of the BJP's grand ideological project than a fierce indictment of a regime that appeared, to many, to have grown distant, complacent, and convinced of its own permanance.' அதாவது தனது நிரந்தரத்தன்மை குறித்து பெரும் திமிர் கொண்டு விட்ட திரிணாமுல் காங்கிரஸ் மீது மக்களுக்கு இருந்த கோபமும், இயலாமையும் அவர்களை - வேறு வழியில்லாமல் - பாஜகவிடம் அடைக்கலம் கொள்ள வைத்து விட்டன என்கிறார் கோஷ். அந்த இயலாமை அவர்களை காங்கிரஸ் அல்லது இடதுசாரிகளிடம் கொண்டு போயிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவை இந்த மக்களுக்கு வழிகாட்ட இயலாமல் போய் விட்டன என்றும் குற்றம் சாட்டுகிறார்: 'Those who once looked to the Left or Congress for protection increasingly found those structures incapable of defending them.' தமிழ்நாட்டிலும் ஏறக்குறைய இதுதான் நடந்திருக்கிறது. என் போன்ற தொடர் திமுக ஆதரவாளர்களைக் கூட உதாசீனப்படுத்தி அவமதிக்கும் அளவுக்கு நிலைமை போயிருக்கிறது. 'மக்களிடம் உரையாடும் போது அவர்களை அவமதிக்காதீர்கள். அவர்களுடன் அன்புடன் உடையாடி நம் நிலைப்பாடுகளை விளக்குங்கள்,' என்று ஸ்டாலின் பேசிய ஒரு காணொளித்துணுக்கு ஒன்று நேற்று பார்த்தேன். அது எப்போது பேசியது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த அறிவுரையை ஐடி விங்குக்கு வழங்கி ஒரு பயிற்சிப் பட்டறை நடத்துங்கள், என்று சென்ற அக்டோபரிலேயே எழுதினேன். ஸ்டாலின் அட்வைஸ் கொஞ்சம் லேட்டாக வந்திருக்கிறது. இருப்பினும் இந்தத் தோல்வி திமுகவினரை கொஞ்சம் பூமிக்குக் கொண்டு வந்து, தரையில் நிற்க வைக்கும் என்று நம்பினேன். ஆனால் இன்னும் மோசமாக்கி வைத்திருப்பது போலத் தெரிகிறது. அப்துல்லாவில் ஆரம்பித்து ஆ ராசா வரை அவல விமர்சனங்கள் வர ஆரம்பித்து விட்டன. Once again DMK proves they are sore losers. சயந்தன் கோஷ் தனது கட்டுரையைப் பின்வருமாறு முடிக்கிறார்: 'There is a warning here that extends beyond party lines. In politics, the moment power begins to imagine itself invincible, the electorate begins to search, desperately if necessary, for the sharpest available instrument with which to puncture that illusion. In Bengal, for many voters, the BJP became that instrument.' 'இங்கு கட்சி பேதங்களைக் கடந்த ஒரு எச்சரிக்கை இருக்கிறது. தங்களிடம் இருக்கும் அதிகாரம் நிரந்தரமாகி விட்டது தன்னை யாரும் வீழ்த்த முடியாது என்று ஏதாவது கட்சி கருதத் தொடங்கினால், அந்த மாயையைத் தகர்த்தெறிய ஏதாவது ஆயுதத்தை வாக்காளர்கள் தேடத் தொடங்குவார்கள். அவசரத்துக்குக் கிடைக்கும் ஆயுதம் மிகவும் தீவிரமானதாகவும் கூர்மையானதாகவும் இருக்கக் கூடும். வங்காளத்தில் பாஜக-வே அந்த ஆயுதமாக பல வாக்காளர்களுக்கு மாறியது.' தமிழ்நாட்டில் பல வாக்காளர்களுக்குக் கிடைத்த அந்த ஆயுதம் தவெகவாக இருந்திருக்கிறது. - ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம்