Bir şey fark ettim yıllar önce: İyi insanların, kalbi temiz olanların üzerinde gerçekten ilahi koruma var. Her türlü bir beladan kurtuluyorsun. Üstelik bunun farkındasın; bu, özel bir gücün olduğu için değil, gerçekten iyi olduğun için böyle. Enerjinizi koruyun.

Gerçekten boşa harcanan tek zaman, başka bir yerde olmayı dileyerek geçirilen zamandır.

Sana ulaşabilen insanlar, vallahi senin herkese nasip olmadığını pek anlamıyor. Çünkü insan elinin altındaki şeyin kıymetini kolay kolay bilmiyor. Her gün konuşur, görür, alışır; sanki hep oradaymışsın gibi davranır. Sonra bir gün yollar ayrılır, kapılar kapanır. İşte o zaman dank ediyor. Bir bakıyorlar ki eskisi gibi ulaşamıyorlar sana, iki laf etmek bile mesele olmuş. O gün anlıyorlar senin öyle herkesin girip çıktığı bir durak olmadığını. Değerini yanında otururken değil, uzaktan bakarken görüyorlar. Kısacası dostum, bazı insanlar seni kaybedene kadar kıymetini bilmiyor. Senin ne kadar ulaşılmaz olduğunu da ancak kendileri kalabalığın içindeki sıradan bir “herkes” olunca anlıyorlar.

“Hayatımda pek çok endişe yaşadım, bunların çoğu hiçbir zaman gerçekleşmedi.” — Mark Twain

Bazı insanlar vardır; ne kadar gülseler de gözlerinin derinliğinde eski yaraların izi vardır. Çünkü ruh çok fazla acı çektiğinde, talihsizliğe koyu olan bir tat geliştirir. Yaşanan hayal kırıklıkları, kayıplar ve kırgınlıklar zamanla insanın dünyaya bakışını değiştirir. Bir süre sonra beklenmedik kötülükler şaşırtmaz, aksine tanıdık gelir. İnsan, en sert yükleri taşıya taşıya güçlenirken aynı zamanda yorgunlaşır da. Fakat hayatın garip bir dengesi vardır; en çok yara alan kalpler, en güçlü umutları da içinde büyütebilir. Çünkü karanlığı en iyi tanıyanlar, ışığın değerini herkesten daha iyi bilir. Ve bazen insanı ayakta tutan şey, hiç bitmeyen umududur.

"İnsanlar hakkında daha az meraklı, fikirler hakkında daha çok meraklı olun." —Marie Curie

İnsanların kalitesi her zaman kimlerle aynı ortamda bulunduğuyla ölçülür.

“Resmi eğitim size bir geçim sağlar; kendi kendini eğitme size bir servet kazandırır.” — Jim Rohn

Bu hayatta kimseye güvenemeyeceksin.

Maskenin ardındaki gizem, sessizliğin en güçlü sesidir.

Kadınların günlük hayatı çoğu zaman dışarıdan göründüğünden daha yorucudur. Sabah uyanır uyanmaz başlayan bir maraton gibidir. Saçını toparlamak, ne giyeceğini düşünmek, bakımlı görünmeye çalışmak, evin sorumluluklarını taşımak, işine ya da okuluna yetişmek… Bir yandan regl sancısıyla mücadele ederken diğer yandan yüzünde gülümseme taşıması beklenir. Sokakta yürürken dikkatli olmak, gece eve dönerken tedirgin hissetmek, toplumun bitmeyen yargılarıyla uğraşmak da çoğu zaman bu rutinin parçasıdır. Buna rağmen birçok kadın, yaşadığı tüm zorlukları omuzlayıp sevdiklerine güç olmaya devam eder. Belki de kadınların en büyük gücü, tüm bu yükleri taşırken hayatın içindeki güzelliği kaybetmemeleridir. Erkeğe düşen şey onları anlamaktır.

Astrologlar yıllardır “mutluluk geliyor” diye gaz veriyor ama ülke solgun yüzlerle dolu. Toplu dava açacağım; en azından burçlara toplu icra gönderelim. Ben gerçekçiyim, yıldız falan beni kandıramaz.

Onlar olmadan da iyiydin ve onlardan sonra daha da iyi olacaksın.

Hakkını yediğiniz, üzdüğünüz, kalbini kırdığınız insanların ahı, er ya da geç çıkar. Bunu bir kenara not edin, paylaşın, hatta yedi cihana duyurun. Dünya büyük gibi görünür ama insanlar onun içinde sandığınız kadar kaybolmaz. Hayatın bir adaleti vardır; yaptığınız iyilik de kötülük de bir gün dönüp sizi bulur. Bu yüzden kimsenin kalbini kırmayın, kimsenin hakkına girmeyin. Çünkü bazı hesapları insanlar değil, zaman kapatır. Dünya seni yutmak için büyüktür.

Seni gizlice izliyorlar ama senin farkettiğini düşünmeden.

Anne de bir zamanlar çocuktu. Onun da hayalleri vardı, geceleri uyumadan önce kurduğu düşleri, büyüyünce olmak istediği şeyler, gitmek istediği yerler, görmek istediği hayatlar vardı. Ama zaman geçti. Sorumluluklar, fedakarlıklar ve hayatın yükü omuzlarına birer birer eklendi. Kendi isteklerini çoğu zaman erteledi, bazen tamamen unuttu. Sen büyürken o biraz daha sustu, biraz daha vazgeçti kendinden. Bu yüzden anneni sadece anne olarak görme. O, senden önce de bir insandı. Kırılan, yorulan, özleyen, korkan ve umut eden biriydi. Belki bugün saçlarına düşen her beyaz tel, vazgeçtiği bir hayalin, uğruna mücadele ettiği bir sevginin kanıtı. Anneler güçlü görünür ama onların da sarılmaya, anlaşılmaya ve hatırlanmaya ihtiyacı vardır. Çünkü her annenin içinde, hala hayaller kuran küçük bir çocuk yaşamaya devam eder.

Kendi ilhamın olmanın sanatı; gerektiğinde kendini yeniden inşa edebilmek, ruhunun tuvaline yeni renkler ve hep yeni anlamlar ekleyebilmektir... Ta ki aynaya baktığında gördüğün insana hayran kalana kadar. Çünkü en büyük eser, insanın kendisidir.

Başkalarına müdahale etmek yerine, kendi içindeki insanı anlamaya çalışsaydın bugün bambaşka birine dönüşürdün. Bunu yapan insanlar bugün bambaşka insanlardır. Samimi olacağı kişiyi bilir, güleceği insanı bilir, mesafe koyacağı ya da bir şeyler yaşayacağı insanı bilir. Cinsiyet fark etmeksizin, ruhunu koruyan bir insanın ne kadar kusuru olursa olsun yanında kalma isteği doğar. Çünkü insanın sadece bedeni kirlenmez; ruhu da kirlenir her yaşayışta, her detayda, her seçimde. İşte bu yüzden önce içindekini anlamalısın. Hayatın zevklerinden muzdarip olmayasın diye. Unutma, doruklar sadece dağ, tepe ve taş değildir. İnsan bazen kendi içinde de zirvelere çıkar. Aşk da sadece uzaktan sevmek değildir. Bazen bir insanı, bazen kendini, bazen de hayatı olduğu gibi anlayabilmektir. —Emre Valez | Orjinal Metin. Telif©️

Ben şanslı değilim, fazla erkeğim ve yakışıklıyım.

Günahsız bir hayat düşünemem. Ama doğru olmayan bir hayatta istemem. Yani her şeyi iyi biliyorum ama hiç farketmez.