Bazı insanlar vardır; ne kadar gülseler de gözlerinin derinliğinde eski yaraların izi vardır. Çünkü ruh çok fazla acı çektiğinde, talihsizliğe koyu olan bir tat geliştirir. Yaşanan hayal kırıklıkları, kayıplar ve kırgınlıklar zamanla insanın dünyaya bakışını değiştirir. Bir süre sonra beklenmedik kötülükler şaşırtmaz, aksine tanıdık gelir. İnsan, en sert yükleri taşıya taşıya güçlenirken aynı zamanda yorgunlaşır da. Fakat hayatın garip bir dengesi vardır; en çok yara alan kalpler, en güçlü umutları da içinde büyütebilir. Çünkü karanlığı en iyi tanıyanlar, ışığın değerini herkesten daha iyi bilir. Ve bazen insanı ayakta tutan şey, hiç bitmeyen umududur.

Bazı insanlar var, iki gün boyunca evden hiç çıkmadan yaşayabiliyor ve bu durum onları zerre rahatsız etmiyor. Değişik mentalleri var.

Kadınların günlük hayatı çoğu zaman dışarıdan göründüğünden daha yorucudur. Sabah uyanır uyanmaz başlayan bir maraton gibidir. Saçını toparlamak, ne giyeceğini düşünmek, bakımlı görünmeye çalışmak, evin sorumluluklarını taşımak, işine ya da okuluna yetişmek… Bir yandan regl sancısıyla mücadele ederken diğer yandan yüzünde gülümseme taşıması beklenir. Sokakta yürürken dikkatli olmak, gece eve dönerken tedirgin hissetmek, toplumun bitmeyen yargılarıyla uğraşmak da çoğu zaman bu rutinin parçasıdır. Buna rağmen birçok kadın, yaşadığı tüm zorlukları omuzlayıp sevdiklerine güç olmaya devam eder. Belki de kadınların en büyük gücü, tüm bu yükleri taşırken hayatın içindeki güzelliği kaybetmemeleridir. Erkeğe düşen şey onları anlamaktır.

Hakkını yediğiniz, üzdüğünüz, kalbini kırdığınız insanların ahı, er ya da geç çıkar. Bunu bir kenara not edin, paylaşın, hatta yedi cihana duyurun. Dünya büyük gibi görünür ama insanlar onun içinde sandığınız kadar kaybolmaz. Hayatın bir adaleti vardır; yaptığınız iyilik de kötülük de bir gün dönüp sizi bulur. Bu yüzden kimsenin kalbini kırmayın, kimsenin hakkına girmeyin. Çünkü bazı hesapları insanlar değil, zaman kapatır. Dünya seni yutmak için büyüktür.

Anne de bir zamanlar çocuktu. Onun da hayalleri vardı, geceleri uyumadan önce kurduğu düşleri, büyüyünce olmak istediği şeyler, gitmek istediği yerler, görmek istediği hayatlar vardı. Ama zaman geçti. Sorumluluklar, fedakarlıklar ve hayatın yükü omuzlarına birer birer eklendi. Kendi isteklerini çoğu zaman erteledi, bazen tamamen unuttu. Sen büyürken o biraz daha sustu, biraz daha vazgeçti kendinden. Bu yüzden anneni sadece anne olarak görme. O, senden önce de bir insandı. Kırılan, yorulan, özleyen, korkan ve umut eden biriydi. Belki bugün saçlarına düşen her beyaz tel, vazgeçtiği bir hayalin, uğruna mücadele ettiği bir sevginin kanıtı. Anneler güçlü görünür ama onların da sarılmaya, anlaşılmaya ve hatırlanmaya ihtiyacı vardır. Çünkü her annenin içinde, hala hayaller kuran küçük bir çocuk yaşamaya devam eder.