Ik wil vandaag stilstaan bij moslims die beweren dat er sprake is van extreme discriminatie tegen moslims in Nederland. Wanneer we eerlijk naar de situatie kijken, is het belangrijk te erkennen dat veel moslims leven binnen een sterk afgebakende parallelle samenleving. Thuis wordt vaak een andere taal gesproken dan het Nederlands en de sociale kring bestaat grotendeels uit familie, vrienden, ondernemers en religieuze leiders met dezelfde religieuze of migratieachtergrond. Van de moskee tot de kapper en van zakelijke contacten tot sociale activiteiten: veel interacties vinden plaats binnen dezelfde culturele bubbel.
Daardoor leven zij in een omgeving met eigen normen, waarden en referentiekaders. De islam versterkt dit bovendien door een uitgesproken wij-zij-denken, waarbij gelovigen als moreel verheven worden gezien en ongelovigen, waaronder niet-moslims en autochtone Nederlanders, als buitenstaanders. Dat wereldbeeld werkt door in hoe men naar de samenleving kijkt.
Wanneer iemand vanuit zo’n gesloten omgeving terechtkomt in een situatie waarin de dominante cultuur Nederlands is, bijvoorbeeld bij een sollicitatie binnen een overwegend autochtoon team, ontstaat er vaak spanning. Niet per se door daadwerkelijke uitsluiting, maar doordat men deze omgeving niet kent en zich er ongemakkelijk in voelt. Bij een afwijzing is het dan eenvoudiger om de oorzaak buiten zichzelf te leggen.
Binnen de islamitische gemeenschap is het bovendien een bekend patroon om verantwoordelijkheid extern te plaatsen. In plaats van zelfreflectie wordt al snel de kaart van discriminatie of racisme getrokken. Dat beschermt het zelfbeeld en bevestigt het al bestaande negatieve beeld van de Nederlandse samenleving en cultuur.
Wat dit extra wrang maakt, is dat de media en publieke instellingen in Nederland juist overwegend links en expliciet inclusief zijn richting de islamitische gemeenschap. Moslims krijgen ruim baan om hun religie te belijden. De bewering dat zij structureel in een slecht daglicht worden gezet, staat haaks op de werkelijkheid.
Het niet thuis voelen in Nederland is daarom geen opgelegd lot, maar grotendeels een eigen keuze. Wanneer men de eigen cultuur en religieuze identiteit boven alles stelt en weigert zich te verbinden met de Nederlandse cultuur, ontstaat vanzelf vervreemding.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat een land een dominante cultuur nodig heeft om sociaal samenhangend te blijven. In Nederland is dat de Nederlandse cultuur. Wie zich daar principieel niet aan wil aanpassen, zal zich hier nooit volledig thuis voelen. Als iemand zich structureel niet thuis voelt, kan het beter zijn om te vertrekken naar een land waar men zich wel verbonden voelt.
Ironisch genoeg zullen degenen die Nederland als racistisch bestempelen, in landen als Turkije, Marokko of Egypte pas echt geconfronteerd worden met diepgeworteld institutioneel racisme, op een hardnekkige manier die zij zich niet hadden kunnen voorstellen, omdat zij deze landen doorgaans alleen kennen van korte vakanties naar het land van herkomst.
Mijn overtuiging is dat het slachtofferschap rond vermeende discriminatie in Nederland vooral wordt ingezet om verdere islamisering te legitimeren. Nederland telt inmiddels meer dan vijfhonderd moskeeën. Moslims beschikken over alle rechten en vrijheden om hun religie te praktiseren. Er is op geen structureel niveau sprake van onderdrukking. Wie zelf innerlijk negatief is ingesteld, ziet die negativiteit ook terug in anderen.
moslimjongeren te weinig ruimte om zich te uiten?, 'onzin!' vindt
@wierdduk. Volgens hem kunnen moslims zich prima laten horen en is het slachtofferschap een afleidingsmanoeuvre voor problemen binnen de eigen gemeenschap.
#nieuwsvandedag