Herkes İran-ABD ateşkesini konuşuyor. Ama bu ateşkes imzalanırsa, dünya Amerika'ya bir daha eskisi gibi bakmayabilir. Pakistan'ın başbakanı bugün duyurdu. İran ile ABD arasındaki ateşkesin metni hazır, 24 saat içinde imzalanıyor. Herkes savaş bitiyor diye sevindi. Ama İran aynı gün çok net bir şey söyledi. Anlaşma ne olursa olsun, Hürmüz Boğazı ateşkesten sonra da İran'ın şartlarıyla yönetilecek. İran o boğazı bırakmayacak. Kendi ağzıyla söyledi. "Boğazın yönetimi anlaşmanın parçası değil, o kıyı ülkelerinin işidir." Yani Amerika imzayı atsa bile, dünyanın en kritik su yolu İran'ın elinde kalıyor. Düşünün. Dünya petrolünün beşte biri o boğazdan geçiyor. Anlaşma imzalanırsa artık oradan kimin, hangi şartla geçeceğine İran karar verecek. Tanker başına 2 milyon dolara varan ücret alıyor, gemileri tek tek tarıyor, istemediğini geçirmiyor. Amerika ise bu şartları kabul eden bir anlaşmaya oturuyor. Yani bu ateşkes Amerika için bir zafer değil. Dünyanın en kritik kapısını İran'ın insafına bıraktığı bir belge. İşte mesele tam burada. Çünkü bir süper gücü ayakta tutan şey ordusu ya da parası değildir. Herkesin ona "dokunulmaz" demesidir. O algı kırıldığı an her şey çözülmeye başlar. Tarih 1956 yılında bunu bir kez gösterdi. O yıllarda dünyanın bir numarası İngiltere'ydi. Gücünün merkezi Süveyş Kanalı'ydı. Mısır kanala el koydu, İngiltere geri almaya kalktı, başaramadı, geri çekildi. O gün tek bir kanal el değiştirmedi. Tek bir şey değişti. İnsanların kafasındaki inanç. "Demek İngiltere artık eskisi kadar güçlü değil." Bir kez bu algı oluştu mu, gerisi kendiliğinden gelir. Sonra ne oldu? Sterline güven çöktü, müttefikler uzaklaştı, sermaye kaçtı. İki yüz yıllık süper güç, yirmi yılda liderliğini kaybetti. Bir kanal yüzünden değil, bir algı yüzünden. Tarihin en büyük yatırımcılarından Ray Dalio, beş yüz yıllık imparatorluk tarihini inceledikten sonra şunu yazdı. "Süper güçler aşırı borçluyken, askeri ve finansal kontrolünü kaybettiğini gösterdiğinde, müttefiklerinin ve alacaklılarının güvenini kaybetmeye başlar." Bu cümleyi bir de bugünkü Amerika'ya bakarak okuyun. Borcu 38 trilyon dolar, her dört vergi dolarından biri faize gidiyor. Vietnam'da, Afganistan'da, Irak'ta yıprandı. Üstüne şimdi, dünyanın en kritik boğazını bir gücün insafına bırakıyor. Borç var. Askeri kontrol kaybı var. Geriye Dalio'nun saydığı son halka kalıyor. Güvenin kaybı. O güveni şu an bütün dünya tartıyor. Dostu da, düşmanı da. Çünkü herkes aynı sahneyi izledi. Amerika dünyanın en kritik su yolunu açık tutamadı, İran'ın dayattığı şartları kabul etti. Şimdi her ülke kendi kendine soruyor. "Amerika orada eğildiyse, benim başım derde girince ne yapar?" Bu soruyu en yüksek sesle soran da Tayvan. Çünkü Tayvan'ın bütün güvencesi tek bir cümle. "Çin üstüme gelirse Amerika beni korur." Ama Hürmüz'de gördüğü Amerika, masada taviz veren bir Amerika. Tayvan da o soruyu soruyor. "Çin gerçekten kapıma dayandığında bu ülke benim için savaşır mı, yoksa yine bir anlaşma yapıp beni de mi bırakır?" İşte bu yüzden o ateşkes göründüğü kadar masum değil. İmza atıldığı an savaş bitebilir. Ama aynı imza, dünyaya tek bir şey daha söyler. Amerika artık her kapıyı açık tutamıyor. Bir süper gücün sonu da, kaybettiği bir savaşla değil, işte tam bu cümlenin herkesin aklına düştüğü an başlar. Bu benim şahsi analizim. Gelişmeleri takip ediyorum, sizi bilgilendireceğim.

Xで流れてくる極悪産婦人科医がどこにいるのか教えてほしい。リアルで1人も会ったことない。