Gleðilega hátíð! Á þjóðhátíðardaginn er við hæfi að vekja athygli á viðtali við mann sem er í raun þjóðhetja. Jón Bjarnason, fyrrum ráðherra, sem kallaður var "stjórnarandstæðingurinn á ráðherrabílnum", stóð fast gegn ásælni ESB og allir vissu að "kaflarnir" um landbúnað og sjávarútveg yrðu ekki "aðlagaðir" á hans vakt. Þegar sendimenn Jóhönnustjórnarinnar komu loks að þeim köflum í "viðræðum" sínum við ESB árið 2013, þá var öllum ljóst að lengra yrði ekki komist í að tjóna íslenskan rétt samkvæmt kröfum ESB. Í nýju viðtali við Stefán Einar lýsir Jón því hvernig ESB hafi borið mútur á íslenska ríkið til að greiða fyrir aðlögun íslensks réttar, án heimildar. Jón er fæddur í Asparvík á Ströndum og ég geng út frá að hann hafi þar verið alinn upp við guðsótta og góða siði, sbr. það að hann hefur sjálfur lýst því að hann hafi sem barn tekið þátt í að bera ljós ofan í skriðkjallara og inn í hvert skúmaskot fyrir jólin til að hreinsa bæinn af öllu óhreinu. Jón veit því væntanlega og skilur að við eigum að byrja á að elska Guð, svo náungann og svo okkur sjálf. Guðlaus / trúvilltur nútíminn færir okkur þau skilaboð að við eigum að byrja á að elska okkur sjálf og ef við eigum einhvern afgang þá getum við elskað náungann, en Guð hefur átt það til að gleymast. Ég nefni þetta hér eftir að hafa í hitakófi og óráði rambað inn á Smartlandið og barið augum "speglasjálfur" af skrautbúnum þingmönnum með "gellustæla við Austurvöll" sem setja - auðvitað - sjálfa sig í forgrunn alls sem gert er. Jón Bjarnason hefði aldrei tekið "speglasjálfu" í þinghúsinu því hann setti landið sitt og frelsi þess í forgrunn, ekki sjálfan sig. Sonur hans, Bjarni Jónsson, gerði slíkt hið sama þegar hann sem formaður utanríkismálanefndar átti stærstan þátt í að stöðva valdaframsalsfrumvarpið um bókun 35 vorið 2023 - og lét þannig frelsi landsins ganga framar sínum eigin pólitíska frama innan VG, því eins og Jón Bjarnason sagði sjálfur við mig í Iðnó sl. haust, þá sýnir reynslan að hver sem tekur upp fullveldisflaggið í pólitískri baráttu innan síns flokks verður jaðarsettur þar. Andartaks umhugsun sýnir að þetta er, því miður, rétt hjá Jóni. En slík fórn er léttvæg, því pólitískur ferill einstaklinga er léttvægur í samanburði við þau veigamiklu gæði að geta valið - og varið - sjálfsákvörðunarrétt borgaranna og þjóðarinnar.
P.S. Að lokum óska ég eftir einhverjum ráðum til að hreinsa þessa mynd af Kristrúnu Frostadóttur úr huga mínum, þar sem hún stendur úti í garði með borðtusku að "þrífa vegg". Myndin "súmmerar" líklega upp allt það sem er rangt við stjórnmál nútímans: Látalæti, yfirborðsmennska, leikaraskapur, þykjustuleikur, "uppgerðarasi með dugnaðarfasi" ... að þykjast vera að stunda löggjafarstarf með því að greiða atkvæði um póstsendar reglur frá Brussel sem fæstir þingmenn hafa lesið.
P.P.S. Talandi um Guð og góða siði: Í spádómsbók Jesaja, 3. kafla, er talað um að í óefni sé komið þegar drengir hafi verið gerðir að höfðingjum þjóða (konur með drengjakoll?) og þegar "kenjar" munu stjórna þeim, þegar átök verða og unglingar munu ráðast gegn öldungum (vopnaðir unglingar stinga gamlan mann í strætó?), lítilsvirtir gegn háttvirtum (Hallgrímur Helgason lemur á bíl Geirs Haarde?), þegar menn bera synd sína á torg eins og gert var í Sódómu og "þeir dylja hana ekki", þegar konur ríkja yfir þjóðinni og leiðtogar þjóðarinnar leiða hana afvega (málflutningur núverandi ríkisstjórnar um ESB sem útópíu?), gera veginn sem hún gengur að villigötum. (Jes.3.1-12)
P.P.P.S. Í dag, á þjóðhátíðardaginn, er góður dagur til að vakna. Guð forði okkur frá þeim örlögum að geta engu svarað þegar afkomendur okkar spyrja að því síðar hvað við höfum aðhafst til að afstýra því að Ísland missti fullveldi sitt í klær ESB.