Dr. Alice Jill Edwards kreeg praktisch een publicatieverbod van haar rapport over 7 oktober. De VN is een propagandamachine voor antiwesterse en antisemitische regimes.
“Wanneer er iets van die omvang gebeurt, en het gebeurt terwijl de wereld meekijkt, dan is het belangrijk om aanwezig te zijn en zelf onderzoek te doen.”
Na 7 oktober financierde dr. Alice Jill Edwards, de speciale VN-rapporteur inzake foltering, haar reis naar Israël uit eigen middelen om de gruwelen van het bloedbad van Hamas met eigen ogen te zien en te documenteren.
Om de een of andere reden werd haar instinct niet gedeeld door andere VN-functionarissen.
“Voor zover ik weet ben ik de enige speciale rapporteur die ooit heeft verzocht naar de Israëlische missie te gaan om de videobeelden en het gedocumenteerde bewijsmateriaal te bekijken,” zei zij tijdens een recente bijeenkomst.
Op basis van wat zij had waargenomen stelde zij een brief op over de misdaden van Hamas op 7 oktober. Maar: “Er werd een campagne gevoerd om te voorkomen dat die brief zou worden gepubliceerd. Wekenlang werd ik onder druk gezet en geïntimideerd om hem niet te schrijven, en werd mij verteld dat alles wat erin stond onjuist was.”
Edwards werd gedwongen haar brief aan te passen, ondanks het feit dat deze gebaseerd was op haar eigen onderzoek. “De brief werd aanzienlijk ingekort.”
Uiteindelijk werd de brief, zo zei zij, “alleen ondertekend door de speciale rapporteur voor buitengerechtelijke executies en door mij.”
Volgens haar wordt de functie van speciale rapporteur binnen de VN misbruikt:
“Veertig of dertig jaar geleden vormden wij een wendbare groep mensen die snel en actief moest kunnen reageren op gebeurtenissen overal ter wereld. Tegenwoordig worden wij gedwongen voortdurend onderling af te stemmen.”
“Autoritaire en totalitaire regeringen houden niet van speciale rapporteurs. Daarom hebben zij hun eigen speciale rapporteurs gecreëerd en financieren zij die,” aldus Edwards.
“Wij willen allemaal dat de Verenigde Naties een krachtig, maar ook eerlijk en objectief instituut zijn. Als de VN die taak niet meer kan vervullen, moeten we misschien gaan nadenken over wat ervoor in de plaats zou moeten komen. Dat is een zeer zorgwekkend vooruitzicht.”