Stalking, een onderwerp dat inderdaad maatschappelijk veel te weinig aandacht krijgt. Of het nu fysiek of online plaatsvindt. Het is ziekelijk en ronduit crimineel.
Waarom ik dit nu vertel?
Ik ken er namelijk alles van en dit al voor verschillende jaren. Als men moest weten of zien hoeveel bewijslast ik verzamelt heb, men verklaart me gek dat ik nog niet na de politie ben gestapt. Ondertussen honderden en honderden berichten aan bewijzen... Geen nonsens. Want mijn advocaat en iemand die ik ken binnen justitie raadde me aan: verzamelen, verzamelen en nog eens verzamelen. Dus dat heb ik dan wel gedaan.
Cyberstalking, belaging, laster, doxing...geef het welk etiket je wil, uiteindelijk gaat het altijd maar om 1 ding: macht over hun slachtoffer. Net zoals verkrachters controle over hun slachtoffer willen. Stalkers, of ze zich nu achter een struik verstoppen of achter een scherm zitten, ze willen hetzelfde: het gevoel dat ze jouw leven kunnen binnendringen en er iets van kunnen afpakken. Rust. Privacy. Zekerheid. Het gevoel van controle. Het maakt hen geen zak uit wat ze daarvoor moeten doen. Als ze je niet kunnen raken met woorden, proberen ze het met constante aanwezigheid. Als dat niet werkt, proberen ze het met je gegevens. En als ze echt diep zitten in hun obsessie zoals ik dit al jarenlang op een zeer enge manier meemaak, maken ze dat ziekelijk hoofd wijs dat ze sociale media en het recht op vrijemeningsuiting kunnen misbruiken alsof het een instrument is waar ze recht op hebben. Dat is hun brandstof: de gedachte dat zij in jouw hoofd leven en jij niet in dat van hen.
En laat me duidelijk zijn: stalkers zijn geen kritische volgers, geen bezorgde burgers, en al helemaal geen mensen die gewoon een mening hebben. Ze zijn mensen die op een psychopatische manier controle willen, omdat ze nergens anders controle hebben met hun zielig eenzaam leventje. Daardoor worden ze psychopatisch in hun online gestalk. Zo ziekelijk dat ze in mijn geval zelfs al jarenlang random volgers lastig vallen want uiteraard heb ik mijn stalker met minstens 4 Twitter accounts geblokkeerd maar dat houdt hem niet tegen zijn krankzinnige obsessie voor mij hier dagdagelijks op te volgen en via andere hoopt mij te kunnen benaderen. Elk bericht dat hij stuurt, elke foto die hij misbruikt zonder mijn toestemming, elke keer hij een naam ergens schrijft, is een poging om te tonen dat ik niet langer baas bent over mezelf.
Online of offline, het maakt niets uit. Het scherm is geen scheidingsmuur, het is een deur die (hij)ze gebruik(t)en.
Doxing is de overtreffende trap daarvan: de boodschap die onder alles ligt is simpel en brutaal: "Ik weet waar en wie je bent. Ik bepaal hoe veilig jij je mag voelen" . Dat is machtsmisbruik, geen debat. Intimidatie, geen mening. Belaging, geen vrijheid van meningsuiting. Artikel 442bis van de strafwet bestaat precies voor dit soort narcistische terreur. En ja ik noem het terreur, sommige mensen die me hier echt kennen weten waarover ik spreek. Want terwijl slachtoffers zich misschien soms afvragen of ze niet overdrijven, hopen belagers net dat je blijft twijfelen. Want twijfel is hun favoriete speeltuin. Hoe minder jij zegt, hoe meer zij opschuiven. Hoe meer jij slikt, hoe agressiever ze worden. Stalkers stoppen niet omdat je beleefd bent, ze stoppen pas wanneer ze worden begrensd door de nodige instanties. Ik vind dat we moeten stoppen met doen alsof cyberstalking iets abstracts is, een bijwerking van social media. Dit is machtsmisbruik in zijn puurste vorm.
Digitale belagers zijn niet virtueel, ze zijn reëel. Hun intenties zijn reëel. De intimidatie is reëel. De impact is reëel. Digitale belagers zijn geen randfenomenen; ze zijn gewoon klassieke stalkers met wifi.
En ik ga het niet normaliseren. Ik ga niet doen alsof het er maar bij hoort. Ik ga voor het eerst na jarenlang van ondergaan eens een keertje niet zwijgen. Want wie dit gedrag laat passeren, geeft exact wat stalkers willen: macht. En dat krijgt hij van mij niet. Nooit...
Dus na jaren van herhaaldelijke online intimidatie, laster, belaging, en doxing neem ik nu eindelijk de eerste beschikbare stappen bij instanties die in dienst staan van burgers, vóór ik de uiterste stap zet richting politie of gerechtelijke procedures. Liefst van al komt het niet zover.
Ik wil nog extra duidelijk maken: ik vermeld hier niemand specifiek bij naam en de mensen die weten over wie ik spreek, steun me hier aub ook in en help me door er niet op in te gaan. Liefst van al meteen blokkeren maar ik kan niet in jullie plaats beslissen dus wie dat niet wenst; geen interactie geven. Stalkers verdienen geen aandacht, en het verspreiden van hun identiteit of gedrag voedt hen alleen maar. Dit gaat over het recht om met rust gelaten te worden, over grenzen die sommigen systematisch blijven overschrijden. Ik ben iemand die weinig vertrouwen heeft in hoe het rechtssysteem met dit soort mensen omgaat, dus ik handel voorzichtig en doelbewust. Mijn online content, inclusief tweets, valt ook onder auteursrecht, ik ben geen publieke persoon of mandataris of influencer die dit zomaar ter beschikking stelt.
Maar laten we duidelijk zijn: dit gedrag moet stoppen en iedereen die met privacy speelt of misbruik maakt van online anonimiteit moet zich bewust zijn dat er grenzen zijn.
Want online intimidatie is niet slechts een meningsverschil, het kan zelfs gevaarlijk worden. Bescherm mijn privacy, steun elkaar, en geef stalkers (mijn stalker) geen podium. Mijn actie is nu eindelijk: Grenzen stellen. Eerste stappen ondernemen (GDPR-wetgeving/Safeonweb). Privacy is geen luxe, het is een fundamenteel recht.
Bio is duidelijk: ©2025⚠️ psycho stalkers!