Absoluut Jan. Ik heb hem nog niet èèn keer een inhoudelijke reactie zien geven. Gaar niet gebeuren ook.

Uw reactie als eerste te zien op Paul’s tekst … lijkt zijn statement te bevestigen. Gelukkig is niet iedereen hier propagandistisch.

De reactie van Nederlandse etatisten op een libertaire verklaring in 2026 zullen waarschijnlijk sterk lijken op de reactie van veel Britse en Schotse kranten op de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring van 1776. Ook toen werd zelden serieus ingegaan op het kernargument: dat rechten aan de staat voorafgaan en dat politieke macht haar legitimiteit verliest wanneer zij die rechten structureel schendt. In plaats daarvan draaide de discussie vaak om de vermeende onverantwoordelijkheid van de revolutionairen. Waarschijnlijk zullen we in Nederland reacties zien als: “Maar Nederland is toch één van de beste landen ter wereld?” Precies zoals veel Britten de Amerikanen ondankbaarheid verweten tegenover het Britse Rijk, zullen Nederlandse etatisten wijzen op welvaart, zorg en veiligheid. De impliciete boodschap: wie kritiek heeft op het systeem, is ondankbaar. “Zonder de overheid ontstaat chaos.” In 1776 werd voorspeld dat de koloniën zouden instorten zonder de Kroon. Tegenwoordig zal men stellen dat minder staat leidt tot sociale ontwrichting, terwijl juist veel maatschappelijke problemen voortkomen uit centrale planning en verkeerde prikkels. “Deze ideeën zijn gevaarlijk of buitenlands.” Zoals de Amerikanen werden afgeschilderd als radicalen en oproerkraaiers, zullen libertariërs worden neergezet als “Amerikaanse toestanden”, “neoliberalen” of “extremisten”, alsof individuele vrijheid een exotisch importproduct is in plaats van een universeel principe. “Vrijheid is egoïsme.” Het idee dat mensen eigenaar zijn van hun eigen leven en arbeid wordt vaak gepresenteerd als asociaal. Alsof vrijwillige samenwerking minder moreel zou zijn dan door de overheid opgelegde solidariteit. “Experts weten het beter.” De moderne bestuurstaat ontleent haar legitimiteit grotendeels aan experts, commissies en technocraten. Een beroep op natuurrechten ondermijnt juist die claim: geen expert bezit het recht vreedzame mensen te beheersen. “De boodschapper is het probleem.” Net als in 1776 zal men vaak minder spreken over de argumenten dan over de personen. Men spreekt dan over populisten, complotdenkers, miljardairs of extremisten, in plaats van de vraag te beantwoorden of de staat haar grenzen heeft overschreden. De ironie is dat veel bezwaren tegen de Amerikaanse onafhankelijkheid tegenwoordig vergeten zijn. De revolutionairen van 1776 werden door hun tegenstanders vaak gezien als gevaarlijke fanatici. Tweehonderdvijftig jaar later gelden zij als verdedigers van vrijheid. Dat betekent niet dat iedere libertariër gelijk heeft. Wel toont de geschiedenis dat gevestigde machten zelden vrijwillig erkennen dat hun eigen bevoegdheden te ver zijn uitgebreid. Elke machtsstructuur beschouwt zichzelf als noodzakelijk. Juist daarom zijn verklaringen van rechten belangrijk: zij herinneren eraan dat de staat bestaat voor de mens, en niet de mens voor de staat.

De Nederlandse Covid-onderzoekscommissie is niet op zoek naar de waarheid frontnieuws.com/de-nederland… via @Frontnieuws Overal ter wereld leken de maatregelen tegen Covid vreemd genoeg op elkaar: dezelfde lockdowns, dezelfde gesloten scholen en bedrijven, dezelfde volharding dat er maar één verantwoorde koers was en dat het in twijfel trekken daarvan levens in gevaar bracht. Het ene land na het andere handelde vrijwel in koor. Voor mij blijft die uniformiteit een van de meest verontrustende kenmerken van die jaren. Maatregelen die zo op elkaar lijken, zo ingrijpend zijn en zo snel zijn aangenomen, zijn moeilijk te verklaren, aangezien tientallen regeringen onafhankelijk van elkaar tot dezelfde conclusie zijn gekomen. Wat de waarheid achter die coördinatie ook moge zijn, het Covid-tijdperk kan niet per land worden begrepen. Wat er met de vrijheden van mensen is gebeurd – en hoe elk land er nu voor kiest om dit te onderzoeken of weg te kijken – gaat ons allemaal aan. Wat volgt is de afrekening van één land, schrijft Elisabeth Bennink. Van een afstand kan Nederland eruitzien als een open samenleving die afrekent met de pandemie. In de rechtbank in Leeuwarden loopt een civiele zaak. Zeven burgers – van wie er één is overleden sinds de zaak begon – klagen zeventien gedaagden aan voor schade die zij toeschrijven aan de mRNA-covidvaccins. De gedaagden zijn geen onbelangrijke figuren: de voormalige premier, Mark Rutte; de voormalige minister van Volksgezondheid, Hugo de Jonge; Marion Koopmans, de viroloog die zitting had in het team van deskundigen dat het kabinet adviseerde; Jaap van Dissel, die als hoofd infectieziektenbestrijding bij het RIVM dat team voorzat – het Outbreak Management Team (OMT), dat van januari 2020 tot 2022 de Covid-aanpak van het land stuurde – en het publieke gezicht was van het lockdownadvies; de CEO van Pfizer, Albert Bourla; en Bill Gates. Gates voerde aan dat een Nederlandse rechtbank geen bevoegdheid had om over hem te oordelen. De rechtbank was het daar niet mee eens en handhaafde de zaak.1 Die loopt langzaam verder. Voor een buitenlandse lezer komt dat over als een land waar ruimte is om lastige vragen te stellen. Het is de moeite waard even stil te staan bij wat er is geworden van de man die de zaak aanhangig maakte. Arno van Kessel, een van de twee advocaten achter de zaak, bracht 260 dagen door in voorlopige hechtenis. Hij werd in juni 2025 gearresteerd – de dag nadat hij de stukken voor de zaak had ingediend – in het kader van een onderzoek naar een netwerk van zelfbenoemde ‘soevereinen’, mensen die het gezag van de staat afwijzen. Naar mijn mening past dat label vreemd bij hem: zijn hele methode was de rechtszaal. Hij is een advocaat die de regering voor de rechter daagde, niet een man die ontkent dat rechtbanken macht hebben over wie dan ook. Geen enkele strafrechter heeft hem van iets veroordeeld; hij blijft een verdachte, en slechts een verdachte. Eind februari 2026 schortten de rechters zijn hechtenis op, deels omdat de zaak van het Openbaar Ministerie zo traag vorderde.2 Tegen die tijd was hij uit het advocatenregister geschrapt en kon hij niet langer naast zijn eigen cliënten staan. En zo was de advocaat die die rechtszaak tegen Rutte, De Jonge, Koopmans en Gates had aangespannen, zelf uit de rechtszaal geweerd. Toen, op 29 mei 2026, begon de openbare hoorzitting van de enquête naar het coronabeleid. En daar tekent zich een soortgelijk beeld af. Een commissie zonder de critici Voor lezers buiten Nederland: een parlementaire enquête is het krachtigste onderzoeksinstrument waarover het Nederlandse parlement beschikt. De commissie heeft de bevoegdheid om elke getuige op te roepen, getuigenissen onder ede af te dwingen en de volledige waarheid openbaar te maken. Het lijkt meer op een onderzoek door het Amerikaanse Congres of een Brits wettelijk onderzoek dan op een gewone parlementaire hoorzitting. Het is het instrument waar een democratie naar grijpt wanneer normaal toezicht heeft gefaald. Dit Covid-onderzoek heeft een lange geschiedenis, en die geschiedenis is in zekere zin het hele verhaal. Het parlement keurde het op 4 november 2021 bijna unaniem goed, op voorstel van Aukje de Vries – een parlementslid voor de VVD, de belangrijkste traditionele centrumrechtse partij van het land. Het mandaat van de commissie was breed en, op papier, precies goed: de waarheid vaststellen over wat er tijdens de crisis is gebeurd en lessen trekken voor de volgende crisis. Het zou de beslissingen van het kabinet en de redenering daarachter onderzoeken, de onafhankelijkheid van de adviesorganen, hoe de regering de volksgezondheid afwoog tegen andere belangen en tegen grondrechten, en hoe zij omging met critici van haar beleid.3 Waarheidsvinding, grondrechten, de omgang met afwijkende meningen — de onderzoekscommissie was ingesteld om juist de vragen te stellen die zij nu lijkt te vermijden. In 2022 werd een voorbereidingscommissie gevormd om het onderzoeksvoorstel op te stellen. Voorzitter was Khadija Arib – toen al een van de meest gerespecteerde figuren in de Nederlandse politiek. Ze had 24 jaar in de Tweede Kamer gezeten en daarvan vijf jaar als voorzitter, in 2017 met 111 van de 122 stemmen herkozen voor die functie. Drie weken nadat Arib de Corona-voorzittersstoel had bekleed, kwam er een anonieme brief binnen waarin zij werd beschuldigd van het creëren van een onveilig werkklimaat tijdens haar jaren als voorzitter. Er volgde een extern onderzoek, gebaseerd op anonieme klachten. In oktober 2022 had zij de Tweede Kamer verlaten, waarbij zij de anonieme beschuldigingen “dolksteken” noemde en het optreden van de leiding als machtsmisbruik bestempelde.4 Of de timing toeval was, kan ik niet zeggen. Maar het is een toeval dat het vermelden waard is. Als je het had geweten, zou je dan de prik hebben genomen? De onderzoekscommissie zelf werd in februari 2024 ingesteld met negen leden. Aanvankelijk bestond deze uit parlementsleden van de twee partijen die het meest kritisch waren geweest over het coronabeleid van de regering: Forum voor Democratie (FvD) en de PVV (Partij voor de Vrijheid). Beide zijn relatief nieuwe partijen en worden door de Nederlandse mainstream pers stelselmatig bestempeld als “extreemrechts”. Die politieke breedte hield geen stand. De FvD-leden vertrokken na conflicten over de werkwijze van de commissie. Gideon van Meijeren, een prominent FvD-parlementslid dat in 2025 tot de commissie toetrad, nam na slechts twee weken ontslag. Als afgestudeerde in staatsrecht, die eerder als wetgevingsadvocaat bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en bij het wetgevingsbureau van het parlement had gewerkt, kende Van Meijeren het systeem van binnenuit. Zijn redenen om te vertrekken zijn veelzeggend: hij mocht de brondocumenten niet zelf inzien, kon geen eigen vragen opstellen en zou geen sleutelfiguren onder ede mogen ondervragen — voorwaarden die, naar zijn mening, het achterhalen van de waarheid onmogelijk maakten.5 Hij beschreef een commissie waarin de ambtenaren — zo’n twintig mensen — beslissen welke vragen worden gesteld, en door wie. De leden bleven achter in een ondergeschikte rol, terwijl de ambtenaren het echte werk deden. Na de parlementsverkiezingen van oktober 2025 was de vervanging bijna volledig. De Kort is het enige overgebleven oorspronkelijke lid. Wat overblijft is een commissie van vijf – VVD, GroenLinks-PvdA, D66, CDA en de Markuszower-fractie. Geen van hen is afkomstig uit een partij die zich fundamenteel tegen het onderzochte beleid heeft verzet. De verkeerde vraag Kijk naar de eerste week van de hoorzittingen en let op welke vragen aan de orde komen, en welke niet. De vragen draaien om de vraag of de regering krachtig genoeg en vroeg genoeg heeft opgetreden – of strengere maatregelen, eerder genomen, het land meer schade zouden hebben bespaard. De andere vragen komen nooit aan de orde: of de staat te veel heeft ingeperkt, of de lockdowns op zichzelf echte schade hebben aangericht, of de vele mensen die pleitten voor minder ingrijpen misschien een punt hadden. Dat gesprek heeft geen plaats aan deze tafel. Marion Koopmans was de eerste getuige, op 29 mei. Zij is een wetenschapper met een gerenommeerde staat van dienst: opgeleid als dierenarts, bouwde zij haar carrière op rond virussen die van dieren op mensen overspringen, kwam zij aan het hoofd te staan van de afdeling Virologie van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, adviseerde zij het kabinet via het OMT en adviseert zij de Wereldgezondheidsorganisatie. Haar kader is “One Health” — de benadering die de gezondheid van mensen, dieren en ecosystemen optimaliseert en in evenwicht brengt.6 Het is een kader waarin de bevolking en de biosfeer de eenheid van zorg vormen, niet het individu en niet de individuele vrijheid. Mensenrechten komen in dat beeld op de tweede plaats. Ze mocht als gezaghebbend deskundige verklaren dat het virus hoogstwaarschijnlijk van een dier op mensen is overgedragen – en de laboratoriumhypothese afdoen als “een nogal politieke interpretatie, grotendeels afkomstig uit de Verenigde Staten”. Niemand drong aan. De mogelijkheid van een laboratoriumlek — die nu door verschillende westerse inlichtingendiensten, waaronder de FBI, als geloofwaardig wordt beschouwd en niet langer zomaar terzijde kan worden geschoven — bleef waar het officiële verhaal in Nederland het altijd heeft gehouden.7 En niemand vroeg haar naar februari 2020. Op 1 februari van dat jaar nam Koopmans deel aan de inmiddels gedocumenteerde teleconferentie die door Jeremy Farrar was belegd met Anthony Fauci, Francis Collins, Christian Drosten en de wetenschappers die later het artikel “Proximal Origin” zouden schrijven. Tijdens dat gesprek schatten twee van hen de kans op een laboratoriumoorsprong tussen de 60 en 80 procent.8 Dagen later, toen het artikel werd opgesteld, pleitte Koopmans ervoor om het scenario van een ontsnapping uit het laboratorium als hypothese te schrappen — uit angst, zo schreef ze in een e-mail die pas veel later werd vrijgegeven, dat het naar buiten brengen ervan “zijn eigen complottheorieën zou genereren.” 9 Binnen enkele weken vertelde ‘Proximal Origin’ het publiek dat een laboratorium geen geloofwaardige bron was. Niets van dit alles werd haar onder ede gevraagd. Dat is geen kleine omissie – het is het verschil tussen het vinden van de waarheid en het stilletjes terzijde schuiven ervan. De man in het midden De eerste week raakte ook aan een grotere vraag, en liep er vervolgens aan voorbij: wie had in deze periode werkelijk de leiding? Op 5 juni was de laatste getuige van de week Pieter-Jaap Aalbersberg, die gedurende de hele crisis de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) was. Hij omschreef zichzelf als de “oliekanman” van de crisis: een neutrale bemiddelaar, een schakelbord. Die omschrijving doet hem tekort. In de eerste fase van de pandemie werden de echte beslissingen genomen door een ministeriële crisiscommissie onder voorzitterschap van de premier – en het NCTV fungeerde als secretaris daarvan. Aalbersberg woonde de zondagse vergaderingen bij in het Catshuis – de ambtswoning van de premier, die wordt gebruikt voor informeel politiek overleg buiten de formele, genotuleerde kabinetsvergaderingen om – waar de ministers de maatregelen vaststelden. Hij stond voortdurend in contact met alle ministeries. Hij drong al vroeg aan op een nationale crisisstructuur, waarschuwde intern dat ambtenaren bij het ministerie van Volksgezondheid volledig uitgeput raakten, en vertelde het comité dat het hele apparaat sneller had moeten worden opgezet – dat hij, vanuit zijn achtergrond in crisismanagement, de noodzaak eerder had ingezien dan het ministerie van Volksgezondheid.10 Narratief instorting: VS gezondheidsautoriteit CDC geeft toe dat er geen gegevens zijn van een ongevaccineerde die COVID verspreidt na herstel Wie de vergaderingen organiseert, de documenten voorbereidt en beslist welke opties ter tafel komen, kan een besluit beïnvloeden zonder ooit te stemmen. Dat was de positie die Aalbersberg bekleedde – en de commissie liet hem die grotendeels voor hen definiëren. Ze had weinig inzicht gekregen in de Catshuis-bijeenkomsten, omdat de verslagen nooit openbaar zijn gemaakt. Toen leden vroegen waarom de veiligheidsregio’s hun contacten via hem lieten lopen in plaats van via een minister, of waarom maatschappelijke onrust nauwelijks in de officiële notulen voorkomt, wees hij naar de informele locaties – het Catshuis, het kabinet van de premier – en ging het verhoor verder. Het is een stiller beeld van de macht dan het land te zien kreeg. Officieel was de crisis de verantwoordelijkheid van Hugo de Jonge, de minister van Volksgezondheid wiens gezicht de persconferenties vulde. Structureel gezien zat het coördinerende apparaat elders: bij Justitie en Veiligheid – het ministerie van Ferd Grapperhaus, het ministerie waaraan het NCTV rapporteert, en waar de hoogste ambtenaar tijdens de pandemie een man was die Dick Schoof heette. Onthoud die naam. “Waar blijft het zoeken naar de waarheid?” Khadija Arib werd op 3 juni als getuige opgeroepen. Aan het einde van drie uur vroeg ze, in strijd met het protocol, om iets toe te voegen wat tijdens de ondervraging niet aan de orde was gekomen. Ze zei dat het onderzoek zich richt op het trekken van lessen voor de toekomst, maar dat ze de nadruk op het zoeken naar de waarheid en op verantwoording mist – de zaken, zei ze, waar een democratie op steunt. De vrouw die dit onderzoek had moeten voorzitten, maar in plaats daarvan in de getuigenstoel zat, zei recht in het gezicht van de commissie dat ze nog niet ziet dat deze doet waar een onderzoek voor bedoeld is.11 Een land dat zich niet gehoord voelt Dit alles gebeurt niet in een vacuüm. Sinds 2020 wordt Nederland ongeveer de helft van de tijd bestuurd door demissionaire kabinetten – regeringen die zijn afgetreden maar met een beperkt mandaat aanblijven omdat er geen opvolger klaarstaat. Het derde kabinet van Rutte viel begin 2021 en bleef nog een jaar aan; zijn vierde kabinet viel in 2023 en bleef nog een jaar aan. Gedurende een groot deel van de periode waarin het land de pandemie had moeten aanpakken, werd het geleid door een regering die al op het punt stond te vertrekken. In de laatste fase, tot begin 2026, was Dick Schoof premier – een man die zich nooit verkiesbaar had gesteld. Hij trad zonder partij aan, de eerste premier zonder partij sinds 1918 – hoewel hij zo’n dertig jaar lid was geweest van de Partij van de Arbeid (PvdA), totdat hij zijn lidmaatschap begin 2021 liet vervallen. Hij kwam naar het ambt vanuit de top van de veiligheidsstaat: voormalig Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid – precies de functie die Aalbersberg tijdens de crisis bekleedde – voormalig directeur-generaal van de AIVD, de Nederlandse inlichtingendienst, en, tijdens de pandemie, de hoogste ambtenaar bij het ministerie van Justitie en Veiligheid, het ministerie boven het NCTV. Het land werd met andere woorden geleid door een man uit het hart van het apparaat die de crisis stilletjes had geleid – aangesteld door coalitieonderhandelaars in plaats van gekozen door kiezers. Sinds februari 2026 regeert een nieuw driepartijenkabinet – en ook dat heeft slechts een minderheid, 66 van de 150 zetels. Een groot deel van de kiezers heeft zich de afgelopen jaren niet vertegenwoordigd gevoeld door de mensen die beslissingen nemen over hun leven. Een onderzoek dat bedoeld was om dat gevoel weg te nemen, bevestigt het juist. De opiniepeiler en de krant Er is een tegenstroom. Maurice de Hond – al decennia lang de bekendste opiniepeiler van het land – en columniste Marianne Zwagerman hebben een parallel archief van de hoorzittingen opgebouwd, om ze daadwerkelijk toegankelijk te maken voor het publiek: volledige transcripties, samenvattingen, kritische context, de vragen die de commissie niet stelde, en een tool waarmee lezers elke getuigenis kunnen doorzoeken. Toegang kost eenmalig vijfentwintig euro. De hoorzittingen zijn openbaar; wat de twee hebben toegevoegd is het apparaat om ze daadwerkelijk te bestuderen.12 De reactie op dat archief is op zichzelf veelzeggend. Koopmans deed het af in een openbare post: “Je gebruikt AI om een samenvatting te genereren, plakt er een FBI-citaat op, en ka-ching. Corona-controverse als bedrijfsmodel.” 13 Maarten Keulemans, wetenschapsredacteur van de Volkskrant, sloot zich hierbij aan en vroeg hoeveel De Hond aan corona had verdiend.14 Geen van beiden ging in op de inhoud; beiden richtten zich op de man die het had gemaakt. Al meer dan een halve eeuw is de Volkskrant de vertrouwde ochtendkrant van de Nederlandse linkse intellectuelen. Voor Keulemans is deze zet bekend: critici wijzen al lang op zijn gewoonte om de persoon aan te vallen in plaats van het argument wanneer iemand buiten de officiële lijn treedt. Het is de lijn zelf die het diepere verhaal vormt. Op 19 maart 2020 zei Pieter Klok, hoofdredacteur van de Volkskrant, in het radioprogramma Spraakmakers dat het verstandig was dat het land met één stem sprak en de lijn van de regering steunde — die, zo voegde hij eraan toe, “behoorlijk goed onderbouwd was; er staat een heel instituut achter.” 15 Terugkijkend in december van datzelfde jaar in hetzelfde programma voegde hij eraan toe dat “je niet wilt dat het beleid plotseling niet meer wordt gevolgd.”16 In 2025 ging hij nog verder en gaf hij openlijk toe dat hij kritische berichtgeving over het RIVM bewust had tegengehouden uit angst dat dit degenen zou versterken die vraagtekens zetten bij de officiële instellingen. Hij noemde het een dilemma van zijn redacteurschap.17 2021 top artikelen - Het grote sterven is begonnen: De vaccinatiepandemie onthult de genocide Simpel gezegd: dit was een landelijke krant die van tevoren besloot welke vragen haar lezers nooit te zien zouden krijgen. Toen ik die woorden van Klok begin 2020 voor het eerst hoorde, was dat voor mij een keerpunt. Achter de zorgvuldige bewoordingen hoorde ik iets onmiskenbaars: vanaf nu zou de krant met de stem van de regering spreken, en elke uitdaging van die stem zou niet als journalistiek worden behandeld, maar als een gevaar dat in de kiem moest worden gesmoord. Iets in de manier waarop ik de pers had vertrouwd, stierf die dag. Sindsdien heb ik nooit meer een krant met dezelfde ogen kunnen openslaan. Ik deelde wat hij had gezegd met vrienden en familie. De meesten vonden het irrelevant — of waren het zelfs met hem eens. Er was geen verontwaardiging, geen onrust. Ik stond perplex over hun gebrek aan reactie. Waar een onderzoek voor dient Een parlementair onderzoek is het krachtigste instrument waarover een parlement beschikt. Het enige doel ervan is de waarheid in de openbaarheid te brengen wanneer documenten worden achtergehouden en verantwoordelijkheid wordt ontweken — getuigen onder ede, die zich nergens kunnen verstoppen. Als het op de juiste manier wordt gebruikt, is het de democratie die zichzelf verdedigt. Ter vergelijking: in de Verenigde Staten heeft senator Ron Johnson (R-WI) de ene hoorzitting na de andere gehouden, die afwijkende wetenschappers en door vaccins beschadigden een publiek platform bood. Critici noemen ze eenzijdig, maar de andere kant krijgt nog steeds de kans om te spreken, voor de notulen, in het huis van het volk. Het Nederlandse onderzoek hanteert een veel zwaarder instrument, maar heeft er opvallend lichter gebruik van gemaakt. Critici werden uit de commissie verwijderd, vragen worden opgesteld door ambtenaren en de hoorzittingen hebben zich bijna uitsluitend gericht op de vraag of de regering harder had moeten lockdownen — nooit of ze te hard heeft lockdowned of ten koste van welke fundamentele rechten. De architecten van het officiële verhaal zaten in de getuigenstoel, terwijl de vragen die dit verhaal hadden kunnen uitdagen nooit werden gesteld. Dit is wat vanuit het buitenland zo desoriënterend aanvoelt. De rechtszaak, de beëdigde getuigen, de formele hoorzittingen – van een afstand lijkt het alsof een land moedig zichzelf onder de loep neemt. Van dichtbij is het tegenovergestelde waar: de volledige machinerie van een afrekening is in gang gezet, terwijl de afrekening zelf achterwege is gelaten. Khadija Arib, die 24 jaar in het parlement heeft gezeten en vijf jaar als voorzitter, weet hoe echt waarheidsvinding eruitziet. Ze brak met het protocol om de commissie te vertellen dat ze die hier niet kon vinden. Ze heeft gelijk. Het onderzoek was opgezet om de waarheid vast te stellen, de kosten voor de grondrechten af te wegen en te onderzoeken hoe critici werden behandeld. Wat we in plaats daarvan hebben, doet geen van deze dingen. Het instrument dat is gebouwd om de waarheid aan het licht te brengen, wordt gebruikt om die juist verborgen te houden. 1. Rechtbank Noord-Nederland, ruling on jurisdiction, 2024 (ECLI:NL:RBNNE:2024:4056): uitspraken.rechtspraak.nl/de… 2. “Arno van Kessel eindelijk vrij,” De Andere Krant: deanderekrant.nl/arno-van-ke… 3. Motion De Vries on a parliamentary inquiry into the corona policy, 4 November 2021 (Kamerstuk 25295, nr. 1470): zoek.officielebekendmakingen… 4. “Khadija Arib (PvdA) vertrekt uit de Tweede Kamer,” Parlement.com: parlement.com/nieuws/202210/… 5. “FVD stapt uit corona-commissie — Gideon van Meijeren legt uit waarom,” Forum voor Democratie: fvd.nl/nieuws/fvd-stapt-uit-… 6. “The best way to address future pandemics is a One Health approach,” Erasmus MC: amazingerasmusmc.com/infecti… 7. Public hearing of M. Koopmans, parliamentary inquiry, 29 May 2026 (≈ 24–30 min): debatdirect.tweedekamer.nl/2… 8. Farrar–Fauci communications on the 1 February 2020 teleconference, DocumentCloud: documentcloud.org/documents/… 9. Koopmans email, 9 February 2020 (US Right to Know): usrtk.org/wp-content/uploads… 10. Public hearing of Pieter-Jaap Aalbersberg, parliamentary inquiry, 5 June 2026: debatdirect.tweedekamer.nl/2… 11. Public hearing of Khadija Arib, parliamentary inquiry, 3 June 2026 (≈ 2h 47m): debatdirect.tweedekamer.nl/2… 12. The hearings archive: corona-enquete.nl/ 13. Marion Koopmans, X, 5 June 2026: x.com/MarionKoopmans/status/… 14. Maarten Keulemans, X, 6 June 2026: x.com/mkeulemans/status/2063… 15. Pieter Klok, NPO Radio 1, Spraakmakers (Het Mediaforum), 19 March 2020: nporadio1.nl/fragmenten/spra… 16. Pieter Klok, NPO Radio 1, Spraakmakers (Het Mediaforum), 21 December 2020. 17. Pieter Klok interview, De Nieuwe Wereld, 2025: youtube.com/watch?v=ntvDhSvH…

Deze reactie zegt vooral iets over jou.

Goh, wat een infantiele reactie, kunt u tot tien tellen zonder uw vingers te gebruiken?

Op deze gezonde reactie binnen een normaal referentie kader, teren viezerikken helaas. Starmer is niet de enige.

Ik zie bij een reactie aan nu.nl al wat moderatie doet. Kritiek en echte feiten worden genegeerd.

Oh kijk, een overwogen en inhoudelijke reactie! Een waardevolle toevoeging aan de discussie. Een uiting van diversiteit en inclusie! Helemaal niet denigrerend en poltiserend noch een persoonlijke aanval die nergens op gebaseerd is! Chapeau!

In je hoofd ook alleen maar water gezien je domme reactie.

Als je het na mijn reactie niet begrijpt hoef ik het niet uit te leggen.

Ik ben het echt nooit met jou eens, maar dit is inderdaad een trieste reactie.

Die zag je aankomen. De teleurstelling was de tactische reactie van Koeman na de 2-1. Hoewel die ook weer niet heel verrassend was

Samenvattend: Manetho’s verslag lijkt gebaseerd op inheemse Egyptische archieven en vertoont geen kennis van Joodse traditie. Omgekeerd toont de Pentateuch aanzienlijke kennis van Manetho, stemt in met het historische kader maar voert polemiek op precies die details die een slecht licht op de Joden wierpen. Het bewijs wijst erop dat het Exodus-verslag een reactie was op Manetho, niet andersom. Daarom: “Een zoektocht naar de geschiedenis achter het Joodse verblijf en de Exodus is misplaatst: deze verhalen lijken niets wezenlijkers te bevatten dan polemieken tegen Manetho.” De Exodus heeft nooit plaatsgevonden, wat verklaart waarom archeologen er geen enkel voorwerp aan kunnen verbinden. Het is even fictief als het koninkrijk van Salomo. *Osarseph en Jozef* De relatie tussen de namen Osarseph en Jozef is vaak opgemerkt. Meestal is gesuggereerd dat Osarseph het Egyptische theofore element Osar (van Osiris) vervangt door het Joodse Jah. De enige Joodse figuur waarnaar Manetho verwijst was echter Mozes. Als Osarseph op Jozef was gebaseerd, waarom meldde Manetho dan zijn identificatie met Mozes? Aangezien Manetho geen verband legde tussen Osarseph en Jozef, is een relatie alleen plausibel als de transformatie omgekeerd verliep: dat de naam Jozef afgeleid is van Manetho’s Osarseph. Veelzeggend is dat Manetho Osarseph identificeerde als een Egyptische priester uit Heliopolis, terwijl Jozef trouwde met Asenath, de dochter van Potifera, een Egyptische priester uit Heliopolis. Deze traditie ontkende dat Jozef zelf een Egyptische priester was, maar beweerde dat hij in een priesterlijke familie was ingetrouwd. Het feit dat Jozef en Mozes beiden verbonden zijn met Manetho’s Osarseph is consistent met het feit dat zij variaties zijn op hetzelfde patroon: Israëlieten die aan het koninklijk hof worden geïntroduceerd en ten behoeve van hun volk ingrijpen — een patroon dat ook voorkomt in Esther en Daniël, alle ficties uit de Hellenistische periode.

- *Slavernij*: Bij Manetho slachten de Hyksos de Egyptenaren af en maken hen tot slaaf. In Exodus maken de Egyptenaren de Israëlieten tot slaaf. “Het verhaal van de slavernij van de Israëlieten door de Egyptenaren kan worden geïnterpreteerd als een polemische reactie op het verhaal van de slavernij van de Egyptenaren door de Hyksos bij Manetho. Het Exodus-verhaal lijkt te beweren: ‘Wij hebben de Egyptenaren niet tot slaaf gemaakt, de Egyptenaren hebben ons tot slaaf gemaakt.’” Bij Manetho komen de Egyptenaren in opstand tegen de Hyksos; in Exodus domineerden de Egyptenaren de Joden tot die in opstand kwamen onder Mozes. - *Plundering van tempels*: Manetho verwees naar het plunderen van de Egyptenaren door de Hyksos. Exodus 12:35-36 zegt dat de Joden de Egyptenaren beroofden van gouden sieraden en kleren — mogelijk gouden vaten en godengewaden uit de tempels. In de Pentateuch werd beweerd dat deze buit niet met geweld werd genomen, maar vrijwillig door de Egyptenaren werd gegeven uit liefde voor de Joden. Dit is “een defensieve reactie op Manetho’s verslag.” - *Verdrag met de farao*: Volgens Manetho belegerde farao Thoummosis Avaris. Omdat hij de stad niet kon innemen, sloot hij een verdrag met de Hyksos, waarna zij Egypte moesten ontruimen. Dit vertoont een opvallende parallel met Mozes’ poging om de farao over te halen de Israëlieten te laten vertrekken. Bij Manetho worden de Hyksos militair verslagen; in de Pentateuch verslaat Mozes de farao met magie. Manetho meldt dat het leger van Ramesses de vluchtende Hyksos en verontreinigde Egyptenaren door de woestijn achtervolgde naar Syrië. Het Exodus-verslag behield de achtervolging, maar liet het slecht aflopen voor de Egyptenaren. “Een gewelddadige Egyptische verdrijving van de Joden schuilt achter het verhaal van de Exodus.”⬇️

Mooie inhoudelijke reactie.

Deze reactie is het levende bewijs hoe erg alle instituties gepolitiseerd zijn. Bedankt voor de bevestiging. 👍

Iets waar geen onderhandelen mee mogelijk is. Iets waar de benodigde reactie erop de 20ste eeuw een hemel in vergelijking vormt

Wat een rare reactie. Wat-als is niet van toepassing.

Maar vragen rond box-3.. Een buitengewoon ongemakkelijke reactie, omdat het lijnrecht tegen alles indruist waar de @VVD zegt voor te staan.