Waarde volgers, alvast een inkijkje over de meestermanipulator van de asielindustrie Jan Nico Scholten. Hij wist waar Abraham de mosterd haalde voor de asielindustrie. Helaas is hij recentelijk overleden. Een politieke solidariteitsreisje plus bonus: 150.000 vluchtelingen Terwijl Nederland in de vroege jaren zeventig nog deed alsof het een nuchter land was, speelden een aantal ambitieuze politici avonturier in de jungle, op kosten van de belastingbetaler en met een air van morele superioriteit. Door hun enthousiaste bemoeienis met de “dekoloniale strijd” elders in de wereld, haalden Nederlandse activisten en parlementariërs nieuwe groepen vluchtelingen naar Nederland: Portugese dienstweigeraars die niet wilden vechten in Afrikaanse koloniale oorlogen, en deserteurs uit de VS. Solidariteit was hip. Het absolute hoogtepunt van deze romantische revolutie-toerisme vond plaats in oktober 1973. Kamerleden Jan Nico Scholten (toen nog ARP, later handig overstappend naar CDA en PvdA) en Relus ter Beek (PvdA) reisden in het geheim mee met de marxistische bevrijdingsbeweging PAIGC in Guinee-Bissau. Ze peddelden per kano door de bush, lagen onder vuur van het Portugese leger en overleefden hachelijke momenten in een loopgraaf tijdens een bombardement. Scholten werd zelfs gedecoreerd door de PAIGC – een medaille voor moed in dienst van de goede zaak. Terwijl zij met glimmende ogen terugkeerden naar Den Haag om te vertellen over hun avontuur, ontvouwde zich in Guinee-Bissau een van de grootste vluchtelingencrises van die jaren. Na de onafhankelijkheid in 1974 werd het aantal vluchtelingen en ontheemden geschat op circa 150.000. Alleen al in Senegal zaten er 90.000 Guinezen. Duizenden keerden in 1975 terug – alleen in de regio Gabu al zo’n 30.000 – zonder zaaigoed, zonder voldoende onderdak en zonder infrastructuur. De “ideologische oogst” van de bevrijdingsstrijd was massaal, zichtbaar en ongemakkelijk. Terug in Den Haag, Scholten en Ter Beek. Hun overtuiging was helder: de onafhankelijkheidsstrijd was heilig, kolonialisme was het kwaad, en Nederland moest natuurlijk solidair zijn. Later zouden ze dezelfde energie inzetten tegen apartheid in Zuid-Afrika. Altijd de juiste vijand, altijd de juiste foto. En toen, logisch vervolg in dit wereldje: rond 1982 nestelde Jaap Hoeksma zich als vicevoorzitter bij VluchtelingenWerk Nederland, terwijl hij tegelijkertijd bij de UNHCR in Nederland werkte (1976-1990). Die dubbele pet was goud waard voor de doorstroming van invloed, informatie en subsidies. Na de turbulente start en de forse botsing met het ministerie van WVC over de Vietnamese bootvluchtelingen zocht de organisatie een “professionele bestuurder”. Hoeksma zorgde ervoor dat Jan Nico Scholten in 1983 voorzitter werd. Scholten, de man die ooit per kano met guerrillastrijders door de jungle was getrokken en die de massale vluchtelingenstromen uit eigen ervaring kende, was de perfecte keuze. Hij zou die functie vijftien jaar blijven vervullen (1983-1998), naast zijn presidentschap van AWEPAA en als voorzitter van de Nederlandse Vluchtelingen Raad – de club die VluchtelingenWerk Nederland in de praktijk aanstuurde. Tot hij in september/oktober 1998 comfortabel doorschoof naar de Eerste Kamer voor de PvdA. Zo ging het: eerst heldhaftig meereizen met guerrillastrijders in de jungle, de vluchtelingencrisis uit eerste hand meemaken, en daarna via een handige UNHCR-VluchtelingenWerk-carrousel de organisatie leiden die ervoor zorgde dat de ideologische oogst van die strijd – in de vorm van asielzoekers, subsidies en invloed – keurig werd geïnstitutionaliseerd in Nederland. Van romantische bush-reiziger naar captain of industry in de asielmachine. De cirkel was rond. De idealen uit de jungle waren veilig geland in Den Haag, met vast contract, goed salaris en een levenslange morele creditcard. Foto: 16 mei 1974 Conferentie over Guinee Bissau in gebouw Tweede Kamer Relus ter Beek en Jan Nico Scholten in gesprek met PAIGC vertegenwoordiger

De werkelijke bedreiging heet Thom de Graaf Daar zat hij weer. Thom “Achterhuis” de Graaf. De man die al decennia lang door de Haagse wandelgangen schuifelt alsof hij persoonlijk door God is aangesteld als conciërge van de democratie. En natuurlijk ziet hij “bedreigingen”. Dat doen dit soort bestuurders altijd zodra burgers anders beginnen te stemmen dan de bestuurslaag had besteld. Volgens De Graaf zijn de grote gevaren voor de democratie: * buitenlandse beïnvloeding, * sociale media, * en partijen als de PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie. Joe! Geen woord over: * een politiek-bestuurlijk kartel dat elkaar al twintig jaar baantjes toespeelt, * lobbyclubs die wetten dicteren, * zichzelfbevredigende mediaconcentratie, * ongekozen Brusselse macht, * adviesorganen vol partijvrienden, * of rechters, bestuurders en omroepen die ideologisch bijna uit één mal lijken te komen. Nee hoor. Het echte gevaar zit blijkbaar bij Henk op Facebook met een meme en een boze reactie onder een nieuwsbericht. De moderne bestuurder lijkt op een aristocraat uit 1788 die vanaf zijn balkon roept: “Het volk vormt een gevaar voor de stabiliteit!” Ja Thom… dat irritante volk ook altijd met hun verkiezingen, meningen en afwijkende gedachten. Wat De Graaf werkelijk bedoelt, is veel eenvoudiger: Democratie is prachtig… zolang de uitslag correct blijft. En zodra miljoenen burgers beginnen te stemmen op partijen buiten het goedgekeurde menukaartje van D66, VVD, CDA, GroenLinks of PvdA, ontstaat plotseling “zorg over de rechtsstaat”. Wonderlijk mechanisme. Toen burgers jarenlang massaal tegen immigratie, EU-centralisatie, corona-avondklokken of stikstofbeleid stemden, gebeurde er namelijk exact niets. Maar zodra burgers zich daarvan bewust worden, heet dat ineens “ondermijning”. Niet de macht die burgers negeert is het probleem. De burger die dat begint dóór te krijgen, dát is volgens deze bestuursklasse de crisis. En daarin zit precies de ironie van Thom de Graaf. Hij presenteert zichzelf als beschermer van de democratie, terwijl hij in werkelijkheid symbool staat voor het Nederlandse achterkamermodel: * bestuurlijke incest, * permanente netwerkpolitiek, * moralistische zelfverheffing, * en diepe angst voor echte democratische onvoorspelbaarheid. Want mensen als De Graaf houden van inspraak zoals hotels van kinderfeestjes houden: zolang het niet te luidruchtig wordt en alles op tijd weer vertrekt. De grootste bedreiging voor de democratie is daarom de bestuurlijke elite rond De Graaf, die democratie alleen nog vertrouwt wanneer de bevolking exact doet wat zij wenselijk acht. Alsof de Nederlandse democratie beschermd moet worden tégen de bevolking zelf. Hoe zal deze Thom de geschiedenisboekjes in gaan? 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org

RT = 🧡 Lieve mensen... De jarenlange hetze tegen @fvdemocratie neemt nu een ronduit kwaadaardige wending. Politici spreken nu openlijk over verbod van FvD. Ik stel voor dat elk Forum-lid, -kiezer of -sympathisant elkaar gaat volgen op X. Grote accounts hebben immers meer bereik!

Rechts had gelijk, heeft gelijk en krijgt in toenemende mate gelijk. Blind vertrouwen in de mens is namelijk naïef. Nobel, maar niet realistisch. Nu is het zaak dat links toegeeft dat ze fout zitten. En daar zit het probleem. Linkse morele verhevenheid boven staatsveiligheid.

Dames en heren, Wij zijn vandaag samengekomen voor een begrafenis. Niet van ON!. Niet van een omroep. Maar van iets dat ooit de trots van Nederland had moeten zijn: het vrije geluid binnen de publieke omroep. En wat tragisch mooi eigenlijk… dat juist de mensen die jarenlang riepen dat zij de democratie, pluriformiteit en diversiteit bewaakten, vandaag zelf met de schep in de hand naast het graf staan. AVROTROS. BNNVARA. EO. KRO-NCRV. MAX. VPRO. WNL. PowNed. Omroep ZWART. HUMAN. De volledige rouwstoet van Hilversum. Organisaties die ons decennialang vertelden hoe belangrijk afwijkende meningen waren, totdat er ineens een mening opdook die niet eerst was goedgekeurd in een redactievergadering met havercappuccino’s en subsidieaanvragen. Toen bleek “diversiteit” ineens vooral te betekenen: verschillende huidskleuren, verschillende logo’s, verschillende jingles, maar vooral géén verschillende werkelijkheden. En dus roept men nu de minister op om “passende maatregelen” te nemen tegen ON!. Passende maatregelen. Wat blijft dat toch prachtig taalgebruik. Hilversum spreekt over censuur zoals een crematorium spreekt over temperatuurbeheer. Netjes. Technocratisch. Emotieloos. Maar laten we vandaag gewoon eerlijk zijn. Dit is geen journalistieke discussie meer. Dit is een gesloten systeem dat nerveus wordt omdat steeds meer Nederlanders buiten Hilversum zijn gaan kijken. En geef die mensen eens ongelijk. Jarenlang kregen ze dezelfde gezichten. Dezelfde morele colleges. Dezelfde tafelgasten. Dezelfde politieke voorkeuren vermomd als objectiviteit. En telkens wanneer burgers daar kritiek op hadden, lag het nooit aan de journalistiek zelf. Nee. Dan was de burger “verward”. “Vatbaar voor desinformatie.” “Onvoldoende weerbaar.” Met andere woorden: de bevolking moest opnieuw worden opgevoed. Dat is het moment waarop journalistiek ophoudt journalistiek te zijn. Dan wordt het ideologische begeleiding. En laten we ook eerlijk zijn over de publieke gezichten die dit klimaat hebben helpen creëren. Al die televisie-dominees van de juiste mening. Al die presentatoren die zichzelf rebels noemen terwijl ze exact hetzelfde denken als hun hoofdredacteur, hun subsidiegever en hun vriendenkring in Amsterdam-Zuid. Mensen die hun hele carrière “tegendraads” mochten spelen binnen een volledig gecontroleerde omgeving. Rebellen zonder risico. Dwarsdenkers met een pensioenregeling. En nu er eindelijk een écht afwijkend geluid verschijnt, blijkt plotseling hoe weinig vertrouwen men eigenlijk heeft in het eigen verhaal. Want wie overtuigd is van zijn argumenten, vraagt geen minister om concurrenten weg te werken. Die gaat het debat aan. Maar debat is gevaarlijk geworden in Hilversum. Want debat betekent risico. En risico betekent controleverlies. Dus staan ze vandaag hier. Niet om ON! te begraven. Maar om het idee te begraven dat de publieke omroep nog werkelijk publiek is. En daarom zeg ik u: Rust zacht, vrije meningsuiting binnen Hilversum. U bent overleden aan angst. Onder luid applaus van iedereen die beweert u te beschermen. 

Column: Eerherstel voor de wappie Max von Kreyfelt Misschien moeten we iets ongemakkelijks onder ogen gaan zien. Wat als de “wappies” van de afgelopen jaren helemaal niet het grootste probleem waren? Wat als juist hun bestaan één van de laatste tekenen was van een gezonde samenleving? Want laten we eerlijk zijn: de complotdenker heeft inmiddels een opmerkelijke staat van dienst opgebouwd. De man die ooit werd uitgelachen omdat hij waarschuwde voor massasurveillance, loopt tegenwoordig rond met een smartphone die zijn locatie, gedrag, contacten, aankopen en meningen permanent registreert. De vrouw die hysterisch werd genoemd omdat ze twijfelde aan farmaceutische belangen, zag later hoe miljardencontracten, geheime sms’jes en lobbyconstructies plotseling géén complot meer waren maar “complexe bestuurlijke dynamiek”. De burger die waarschuwde voor censuur kreeg eerst een factchecklabel, daarna een accountbeperking en uiteindelijk de ironische bevestiging dat er natuurlijk nooit censuur bestaat behalve dan die inhoudsmoderatie waar niemand vragen over mag stellen. Het mooie van Nederland is dat vrijwel iedere “complotdenker” uiteindelijk precies dezelfde levenscyclus doorloopt. Fase één: media lachen hem uit. Fase twee: politici noemen hem gevaarlijk. Fase drie: experts verklaren waarom hij schadelijk is voor de democratie. Fase vier: drie jaar later verschijnt alles alsnog in een WOO-document, parlementair rapport of buitenlandse krant. En dan heet het ineens: “lessen voor de toekomst”. Denk aan de pandemie, sleepwetten, massasurveillance, beïnvloeding via sociale media, lobbyverstrengeling, het verdwijnen van contant geld en naar Europese centralisatie. Steeds opnieuw bleek het grootste taboe niet desinformatie, maar voortijdige informatie. De echte zonde van de wappie was namelijk niet alleen dat hij ongelijk had, maar dat hij het ook waagde wantrouwen te hebben vóórdat de televisie daar toestemming voor gaf. Dat maakte hem gevaarlijk voor het gezag. Want moderne bestuursmacht draait niet alleen om beleid. Ze draait om regie over een preferente werkelijkheid. Over welke vragen fatsoenlijk zijn. Welke twijfels acceptabel zijn. Welke woorden gebruikt mogen worden zonder sociaal beroepsverbod. En precies daar verscheen de wappie als systeemfout. De irritante burger die niet wachtte op officiële goedkeuring om patronen te zien. Natuurlijk slaan sommige volledig door. Zoals sommige bestuurders volledig doorslaan. Zoals sommige journalisten volledig doorslaan. Dat heet menselijk gedrag. Maar achteraf bezien was de “wappie”, de rookmelder in een systeem dat liever het alarm verwijdert dan het vuur onderzoekt. Daarom stoppen we met het woord als scheldterm te gebruiken. Om te beginnen met een nationaal monument, met een jaarlijkse herdenkingsdag en 3 minuten stilte. Voor iedereen die jarenlang werd uitgelachen omdat hij te vroeg gelijk kreeg. 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org 

Nederland wordt steeds meer één groot gekkenhuis waarvan het hoofdkantoor in Den Haag zit en de directie in Brussel. Een land waar mensen die iedere ochtend opstaan, werken, belasting betalen en zich aan de regels houden steeds vaker behandeld worden alsof zij het probleem zijn. Alles moet duurder, kleiner, groener, beperkter en ingewikkelder onder het mom van ‘duurzaam’. Autorijden wordt ontmoedigd terwijl het openbaar vervoer duurder, voller en onbetrouwbaarder wordt. Boeren moeten verdwijnen om stikstofdoelen te halen, terwijl supermarkten zonder moeite voedsel importeren van de andere kant van de wereld. Vissers worden weg gereguleerd, bouwprojecten lopen vast, huizen zijn onbetaalbaar geworden en Nederlandse jongeren wachten jarenlang op een woning. Zorgpremies blijven stijgen, personeel loopt weg, wachtlijsten groeien en mensen moeten maanden wachten op hulp. Tegelijkertijd lijkt er voor opvangcentra, subsidies, klimaattafels, oorlog, Europese fondsen en eindeloze beleidsprojecten altijd geld en ruimte beschikbaar te zijn. Het mooiste? Alles wordt ons verkocht alsof het voor ons eigen bestwil is. Je energierekening verdubbelt? Transitie. Je mag straks alleen nog elektrisch rijden terwijl het stroomnet vastloopt? Duurzaamheid. Je krijgt berichten om minder stroom te gebruiken omdat het netwerk overbelast raakt? Slim energiebeheer. Je vrijheid wordt stukje bij beetje vervangen door regels, vergunningen, apps, digitale controlesystemen en ‘slimme’ technologie? Innovatie. En ondertussen ziet de Nederlander een land waarin de grenzen nauwelijks nog grenzen lijken. Waar enorme aantallen nieuwkomers binnenkomen terwijl de woningmarkt al compleet vastzit. Waar mensen zich afvragen hoe het kan dat jonge mannen duizenden kilometers door veilige landen reizen, maar hun gezinnen ‘later wel volgen’. Waar kritiek daarop direct verdacht wordt gemaakt, alsof iedere vraag automatisch extremisme is. De gewone man en vrouw kijkt om zich heen en denkt steeds vaker: wanneer mocht ik eigenlijk nog iets vinden van de richting waarin mijn eigen land verandert? Want overal lijkt dezelfde logica te gelden: voor de burger is er schaarste, beperking en belasting. Voor beleid, bureaucratie en internationale afspraken is er altijd ruimte. Nederland begint steeds meer te lijken op een groot experiment waarin burgers vooral gezien worden als wandelende pinautomaten die tegelijkertijd moreel opgevoed moeten worden. Werken, betalen, aanpassen, verduurzamen, registreren, downloaden, koppelen en vooral gehoorzamen en je mond houden. Ondertussen draait Den Haag door en hoeven ze nooit de gevolgen van hun eigen beleid te ervaren. Mensen die zelf nooit in de kou zitten, vertellen burgers dat ze minder energie moeten gebruiken. Mensen met dienstauto’s vertellen burgers minder te rijden. Mensen met meerdere woningen leggen uit waarom jij met meerdere vreemden in één huis of kleiner moet gaan wonen. Nederland was ooit een land van nuchterheid, vrijheid en praktisch denken. Nu voelt het alsof het bestuurd wordt door een combinatie van consultants, klimaattafels, lobbyclubs, EU-richtlijnen, spreadsheets en symboolpolitiek. Een land waarin alles ‘slimmer’ wordt behalve het beleid zelf. Als het systeem straks compleet vastgelopen is, komt er ongetwijfeld een crisispakket van miljarden om de problemen op te lossen die door eerdere miljarden zijn veroorzaakt. Volledig betaald door dezelfde burger die inmiddels allang doorheeft dat het grootste gekkenhuis gewoon in Den Haag staat. Bron ✍️ ~ Petra Brekelmans

Aan alle rodelijnwandelende linksdeugers die zogenaamd zo ontzettend begaan zijn met de zich als vluchteling identificerende derdewereldinvasie. Aan de progmoralistische bovenklasse die collectief naar de parelketting grijpt bij de felle protesten tegen nieuwe azc’s: stel jezelf eens een simpele vraag. Waarom openen jullie je eigen deur niet voor de asieljihad die jullie zo dolgraag willen binnenhalen? Ter inspiratie: toen de oorlog in Oekraïne begon, reden doodgewone Polen naar de grens om vluchtelingen op te halen. Zij stelden hun eigen huizen open, boden onderdak, regelden maaltijden, vervoer en zorg. Wat we in Polen niet zagen, waren eindeloze deugmarsen. We zagen geen narcistisch theatrale hysterie op straat om daarna weer rustig havermelkcappuccino’s te drinken op het terras of witte wijn in de voortuin, terwijl de bewoners van de afwentelwijken en dumpdorpen de ellende mochten dragen: onveiligheid, criminaliteit en economische schade. Polen ving in korte tijd meer dan drie miljoen vluchtelingen op. Zonder dwangwetten. Zonder spreidingswet. Zonder burgers iets door de strot te duwen waar geen enkel maatschappelijk draagvlak voor bestaat. Nog iets opvallends: Oekraïense vluchtelingen bestonden grotendeels uit vrouwen en kinderen. De asielinstroom die progressief Nederland koste wat het kost wil blijven opvangen, bestaat opvallend vaak uit alleenstaande, kerngezonde mannen in de gevechtsleeftijd. Solidariteit begint bij verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties van je eigen overtuigingen. Bij zelf offers brengen. Bij zelf opvang bieden. Niet bij het moreel chanteren van anderen of het demoniseren van bezorgde burgers. Deugdwang is slechts een leeg statussymbool van de huidige elite en heeft niets te maken met het hebben van een moreel kompas, integendeel!

De VVD. Nog even in het kort een bericht uit mijn onderzoek over hun betrokkenheid in de asielindustrie daarna even pauze om me te richten op verder onderzoek en werven van fondsen. De VVD heeft zich in de loop der jaren diepgaand verweven met het Nederlandse asielopvangbeleid, niet alleen vanuit de politieke arena, maar ook via invloedrijke posities binnen de uitvoerende organen die het systeem in stand houden. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA), de spil van de landelijke asielopvang, vormt hiervan een treffend voorbeeld. Achter de façade van een neutrale overheidsinstantie schuilen vaak netwerken van partijgetrouwen, oud-politici en bestuurders met een VVD-signatuur – of in ieder geval een liberale affiniteit. In 2011 zat Loek Hermans, een VVD-prominent, oud-senator en voormalig fractievoorzitter, voor aan de Raad van Toezicht van het COA. Hij was de toezichthouder op een organisatie die toen al in zwaar weer verkeerde. Onder zijn hoede kwam de toenmalige bestuursvoorzitter Nurten Albayrak – van Turkse afkomst en in de jaren negentig een snel opklimmende topambtenaar – in een storm van kritiek terecht. Albayrak, die van 2004 tot 2012 algemeen directeur was, werd in de media afgeschilderd als een autoritaire “zonnekoningin”. Medewerkers spraken van een angstcultuur, torenhoge salarissen, een luxe Mercedes als dienstauto en ondoorzichtige uitgaven. Minister Gerd Leers (CDA) schorste haar. Later volgde een strafrechtelijke veroordeling wegens valsheid in geschrifte: ze had fictieve werkafspraken in haar agenda laten zetten om privégebruik van de auto te verhullen. Het gerechtshof legde haar in 2017 een werkstraf van 100 uur op. Hermans zelf kwam eveneens onder vuur te liggen en stapte op als voorzitter van de Raad van Toezicht. Het incident wierp een schaduw over de integriteit van het toezicht in dit gevoelige dossier. Een decennium later nam Milo Schoenmaker het stokje over. Schoenmaker, oud-VVD-burgemeester van Bussum en Gouda, was van januari 2019 tot en met december 2025 bestuursvoorzitter van het COA. Onder zijn leiding groeide de organisatie explosief: van zo’n 22.000 opgevangenen op 63 locaties in 2019 naar bijna 80.000 mensen op 327 locaties en ruim 8.500 medewerkers eind 2025. Hij pleitte openlijk voor meer spreiding en samenwerking met gemeenten, en stond bekend als een bruggenbouwer die ook naar linkse geluiden luisterde. In 2015, midden in de vluchtelingencrisis, had hij als burgemeester al opdracht gegeven een oude kazerne gereed te maken voor opvang. Begin 2026 trad hij terug om, in opdracht van het ministerie van Asiel en Migratie, samen met Harry Paul onderzoek te doen naar de toekomst van het Nederlandse migratiebeleid. Hij vertrok als een van de meest zichtbare gezichten van een van de meest beladen dossiers in Den Haag. Ook lokaal duikt de VVD op in asielkwesties. Mark Verheijen, VVD’er met een turbulent verleden (declaratieschandalen, integriteitsonderzoek en banden met omstreden vastgoed in Limburg, wat hem in 2015 zijn Kamerlidmaatschap kostte), is sinds april 2024 waarnemend burgemeester van Wijdemeren. In 2026 besloot hij – gesteund door het college, maar zonder inspraak van omwonenden – om maximaal 110 asielzoekers, voornamelijk alleenstaande mannen, op te nemen in het oude gemeentehuis in Loosdrecht. Hij noemde het een maatschappelijke plicht om de druk op Ter Apel te verlichten en asielopvang eerlijk te verdelen. De beslissing leidde tot felle protesten: op 20 april 2026 escaleerde een demonstratie, met vuurwerk en eieren naar agenten. Verheijen greep in met een noodbevel; de Mobiele Eenheid ontruimde het terrein. Critici spraken van een “eenmansactie” of zelfs “dictatoriaal” optreden. De huidige waarnemend voorzitter van het COA is Joeri Kapteijns. Hij is sinds november 2019 bestuurslid en nam per 1 januari 2026 de rol over van Schoenmaker. Kapteijns profileert zich als een nuchtere, uitvoerende bestuurder zonder zichtbare partijpolitieke kleur – een ambtenaar in de klassieke zin, die zich vooral richt op capaciteit, financiering en praktische spreiding. Zo tekent zich een patroon af: de VVD heeft het asielbeleid niet alleen gestuurd vanuit de Tweede Kamer of het kabinet, maar ook via bestuurlijke posities in het hart van de uitvoering. Van toezicht en directie bij het COA tot lokale beslissingen over opvanglocaties – de liberale vingers reiken diep in dit complexe, vaak controversiële web van beleid en praktijk. Het illustreert hoe partijnetwerken, persoonlijke carrières en publieke verantwoordelijkheid in de Nederlandse asielketen verstrengeld raken. Nog even een intrigerend zijpad dat leidt naar Fatma Özgümüş, moeder van voormalig VVD-leider Dilan Yeşilgöz. Zij kwam in 1984 als politieke vluchteling uit Turkije naar Nederland en was lange tijd (ruim 25 jaar) directeur van Vluchtelingen Organisaties Nederland (VON), de koepel van honderden vluchtelingenorganisaties. Zij steunde het kerkasiel voor illegalen. Haar dochter groeide later uit tot een prominent VVD-gezicht.

Zouden mijn volgers dit filmpje een Re-tweet willen geven. Want op een of andere manier houden ze het tegen omdat er woorden in voorkomen waarvan de mensen de WERKELIJKHEID niet mogen weten. Alvast dank toppers 🤗🤗🤗🤗👇🏻👇🏻👇🏻

Column: Romeo’s, de illegale knokploeg van de veiligheidsstaat Max von Kreyfelt Niets zegt “open democratische samenleving” zo overtuigend als onbekende mannen in spijkerbroeken die demonstraties infiltreren en plotseling opvallend professioneel beginnen te duwen, trekken en arresteren. Ze heten tegenwoordig geen provocateurs meer natuurlijk. Dat klinkt zo jaren zeventig. Nee, het moderne woord is: Romeo’s. Alsof het gaat om charmante undercoverfiguren uit een politieserie en niet om een juridisch illegale en anonieme staatsmacht tegen burgers die gebruikmaken van hun demonstratierecht. En het interessante is: hoe meer mensen vragen stellen over deze figuren, hoe nerveuzer het systeem reageert. Want burgers zien: anonieme mannen, geen identificatie, plotselinge escalaties, arrestaties die uit het niets lijken te ontstaan, en figuren die soms eerder op veiligheidsprofessionals lijken dan op demonstranten. Maar zodra iemand hardop zegt dat dit misschien een merkwaardige manier is om “de democratische rechtsorde” te beschermen, volgt onmiddellijk het bekende noodpakket: “complotdenken.” “ondermijning.” “anti-overheidssentiment.” Terwijl dezelfde overheid letterlijk undercover opereert tussen haar eigen bevolking. Dat blijft een prachtige paradox. Natuurlijk gebeurt alles “volgens protocol”. Dat is in Nederland inmiddels het magische toverwoord geworden waarmee iedere discussie verandert in administratieve aromatherapie. Escalatie? Protocol. Infiltratie? Protocol. Anonieme arrestatieteams tussen demonstranten? Protocol. Het mooie van protocollen is dat ze bijna functioneren als moderne aflaten: zolang de formulieren correct zijn ingevuld, verdwijnt iedere morele en juridische discussie automatisch in een beleidsmap. Ondertussen groeit onder burgers een steeds dieper gevoel van wantrouwen. Want wanneer niemand nog weet wie demonstrant, agent of provocateur is, verandert publieke ruimte langzaam in een psychologisch mijnenveld. En misschien is dat precies de bedoeling. Want een bevolking die elkaar wantrouwt, organiseert zich moeilijker. Historisch gezien hebben machtsstructuren altijd een lichte obsessie gehad met infiltratie van protestbewegingen. Alleen heet het tegenwoordig geen politieke controle meer, maar: “weerbaarheid”, “veiligheidsstrategie”, of “bescherming van de democratische orde.” Dat klinkt op internationale veiligheidsconferenties natuurlijk een stuk gezelliger. En dus leven we inmiddels in een samenleving waarin de burger volledig zichtbaar moet zijn voor de staat, terwijl de staat zelf steeds onzichtbaarder opereert tegenover de burger. Het lijkt tijd, deze inzet juridisch te toetsen, om de open samenleving te beschermen. Steunt u mij ook? max1909.backme.org

Als je vanavond thuiskomt, je uniform uittrekt en de stilte valt... durf je dan nog echt in de spiegel te kijken @Politie? Wat zie je daar? Zie je de hulpverlener die ooit zwoer om de onschuldigen te beschermen? Of zie je iemand die de wapenstok hief tegen vaders, moeders en opa’s die simpelweg opstaan voor hun eigen land? Het doet pijn om te zien hoe je wordt ingezet tegen je eigen volk, tegen mensen die vechten voor de toekomst van jouw kinderen. Terwijl degenen die Nederland haten en afbreken met fluwelen handschoenen worden aangepakt, sta jij in de frontlinie tegen de vrijheidsstrijder. Je opdrachtgevers zitten ondertussen veilig achter hun bureau. Hun bankrekening is vol, hun geweten lijkt leeg. Zij hoeven die spiegel niet in de ogen te kijken, dat moet jij doen. Zij hoeven het straks niet uit te leggen aan hun naasten als het onomkeerbaar misgaat, dat moet jij doen. Een uniform kan je lichaam bedekken, maar het mag je menselijkheid nooit verbergen. Kijk morgenochtend nog één keer in die spiegel voordat je die helm opzet. Voor wie sta je daar nu echt? Voor de macht van de bovenlaag, of voor het hart van je eigen land? Succes met dit morele dillema.

Ter informatie. De inleiding van mijn komende boek over de asielindustrie. De Asielindustrie: Een moloch (concept). Nederland heeft geen gezonde democratie meer. Het is een dichtgeklitte, incestueuze elitebubbel waarin politieke partijen en hun gesubsidieerde NGO’s al decennia lang hetzelfde bed delen. Wat ooit verzuiling en polderoverleg heette, is verworden tot een smerig systeem van vriendjespolitiek, draaideuren en subsidiekanalen. De kiezer mag af en toe een hokje rood kleuren, maar verder staat hij volledig buitenspel. Partij en “maatschappelijk middenveld” zijn in de praktijk één en dezelfde club.Hoe diep zit het? 1. De draaideur draait non-stop Politici komen uit de NGO-wereld, gaan terug naar de NGO-wereld en worden ondertussen even minister of staatssecretaris. Oud-ministers, Kamerleden en wethouders vinden na hun “publieke dienst” een lekker betaalde baan bij Oxfam Novib, Cordaid, Hivos, VluchtelingenWerk, Amnesty, FNV of een van de talloze migratie-lobbyclubs. Omgekeerd stromen NGO-directeuren en -medewerkers moeiteloos de fractiekantoren en ministeries binnen. Dit is geen toeval. Dit is het carrièrepad. 2. Ideologische symbiose Linkse en christelijke partijen (PvdA/GroenLinks, D66, CDA) hebben decennialang hun beleid laten schrijven door de clubs die ze zelf royaal subsidiëren. De NGO’s leveren “onafhankelijke” rapporten en “deskundigheid”, de partijen voeren het klakkeloos uit en pompen vervolgens weer honderden miljoenen terug via BZ, SZW, OCW en de Postcodeloterij. Een perfecte, gesloten geld- en ideeënlus. Geld naar links, beleid naar links, subsidie terug naar links. Schoon, efficiënt en vooral: zelfversterkend. 3. Migratie en asiel: het schoolvoorbeeld van schandalige verstrengeling De asielindustrie is het ultieme bewijs. Partijen met een progressief profiel, gesteund door een legertje gesubsidieerde organisaties (VluchtelingenWerk, INLIA, kerkelijke en linkse actiegroepen), hebben jarenlang een open-grenzenbeleid gedekt en verdedigd. Terwijl gewone Nederlanders de prijs betalen in woningnood, overbelaste zorg, scholen en veiligheidsproblemen, draait het vrolijke ecosysteem van partij, NGO en lokaal bestuur gewoon door. En wie klaagt? Die is meteen “extreem-rechts”. De risico’s zijn allang geen theorie meer Beleidsbias: Organisaties die voor 70-90% uit overheidsgeld leven, kunnen onmogelijk onafhankelijk adviseren. Ze bijten niet in de hand die ze voedt. Activisme op kosten van de belastingbetaler: Subsidies gaan naar lobby, demonstraties, rechtszaken tegen de eigen overheid en politieke campagnes. Transparantie? Vergeet het maar: Geldstromen lopen via stichtingen, EU-fondsen en loterijgelden. Niemand ziet het echte plaatje. Vertrouwenscrisis: Burgers zien een schaduwmacht die hen niet vertegenwoordigt, maar wél over hen heerst. Vandaar de groeiende woede en het succes van partijen die dit systeem eindelijk durven aan te raken. Regelgeving is een aanfluiting. Een paar tandeloze gedragscodes en meldplichtjes voor nevenfuncties. Transparency International waarschuwt al jaren, maar het systeem beschermt zichzelf. Want wie gaat het aanpakken? Precies de mensen die er vet aan verdienen. Kortom: De verstrengeling tussen partijen en NGO’s is geen bug in de Nederlandse consensusdemocratie. Het is een feature. Structureel, diepgeworteld en dodelijk voor echte democratische legitimiteit. Het is geen schijn van belangenverstrengeling – het ís belangenverstrengeling, keurig gesubsidieerd met jouw belastinggeld. Dit is geen complottheorie. Dit is de dagelijkse, ranzige realiteit van de polder. Tijd om dat hele systeem open te breken. Tijd dat de burger eindelijk inzage krijgt in dit door en door corrupte spel. Peter Siebelt Loosdrecht. 2026

Heren, mag ik even? Jullie trekken weer die bekende kaart: dat kritiek op de islam voortkomt uit onwetendheid, angst, gebrek aan echte kennis of gebrek aan contact met moslims. Wat een ironie. Want juist jullie lijken totaal onwetend. Jullie hebben de islam duidelijk nooit grondig bestudeerd, nooit tot de kern van de bronteksten doorgedrongen en cherrypicken alleen de stukjes die islam als vredelievend laten lijken. Laat ik het dan duidelijk stellen: ✅ Ik heb de Koran meerdere malen van begin tot eind gelezen, in verschillende vertalingen. ✅ Ik heb de belangrijkste hadith-verzamelingen (Bukhari, Muslim en anderen) bestudeerd. ✅ Ik heb met verschillende moslim geleerden gesproken, met moslims omgegaan en samengewerkt, gegeten en discussies gevoerd. Juist door die zoektocht en al die kennis ben ik tot een duidelijke conclusie gekomen: de islam is de meest onverenigbare en problematische ideologie die vandaag de dag bestaat. Het is geen gewoon geloof zoals andere religies, maar een allesomvattend systeem van suprematie en onderwerping dat haaks staat op de kernwaarden van Nederland: vrijheid, gelijkheid en individuele rechten. Ik ben niet bang voor het onbekende. Ik ben juist bezorgd over wat ik wel ken. Daarom wil ik er persoonlijk niets mee te maken hebben. Nederland is geen islamitische samenleving en dat mag het ook nooit worden. Daar strijd ik voor, voor de toekomst van dit ooit zo prachtige land, voor herstel en behoud. Wie de bronteksten écht volledig bestudeert zonder cherrypicken, komt vrijwel altijd tot dezelfde conclusie. Velen die dat doen verlaten de islam uiteindelijk en keren zich ervan af. Groetjes, iemand die zijn huiswerk wél heeft gedaan.

Waarom we geen Palestijnse kinderen herdenken? Ik haak even in @LuukKoelman, want wat een diepzinnige vraag, echt, chapeau! Want waarom zouden we op 4-mei stilstaan bij Joodse kinderen die in veewagons werden gepropt, om vervolgens vergast en verbrand te worden in faciliteiten die specifiek daarvoor waren gebouwd, terwijl er nu Palestijnse kinderen dood onder het puin in Gaza liggen? Simpel antwoord: omdat de ene een industriële genocide was van een volk dat nergens een oorlog voerde, en de andere het tragische, maar voorspelbare gevolg is van een oorlog die Hamas zelf is begonnen door op 7-oktober 2023 een barbaars bloedbad aan te richten, honderden gijzelaars mee naar Gaza te nemen om zich daar vervolgens achter hun eigen burgers te verschuilen. Maar ja, waarom zouden je dat lastige onderscheid maken als je deze twee totaal verschillende situaties ook lekker moreel gelijk kan trekken? 'Alle kinderen zijn kinderen', toch Luuk? Terwijl je het systematisch vermoorden van Joden tijdens de Holocaust en het doelbewuste gebruik van de eigen kinderen als menselijk schild in 2023-2026 in één adem noemt. Da's echt briljant historisch analfabetisme. De Holocaust was geen 'oorlog'. Het Joodse volk werd door het Duitse Nazi-regime systematisch uitgeroeid. Palestijnse kinderen die nu doodgaan? Verschrikkelijk. Maar de verantwoordelijkheid ligt voor 90% bij de psychopathische islamitische beweging, Hamas, die hen als PR-materiaal gebruikt en elke kans op vrede en welvaart heeft afgewezen sinds 1948. Hamas had kunnen kiezen voor scholen in plaats van tunnels, voor beschaving in plaats van barbarij. Voor vreedzame co-existentie in plaats van Jihad. Voor leven in plaats van martelaarschap. Maar dat past natuurlijk niet in jouw wereldbeeld. Dan zou je namelijk moeten toegeven dat één kant probeert te overleven na een pogrom en de andere kant een ideologie koestert die Joden (en bij voorkeur alle Joden) dood wenst. Dus nee, Luuk, we herdenken de Holocaust op 4 mei niet omdat we Joodse doden belangrijker vinden. We herdenken omdat het een unieke industriële uitroeiing was, een uitroeiing die diezelfde Palestijnen anno nu enthousiast zouden toejuichen overigens. 'Nie wieder' vertaalt zich naar 'Never again' en betekent niet 'nooit meer Joden vermoorden'. Het betekent: nooit meer dat soort kwaad tolereren, ook niet als het zich nu verkleedt als 'verzet' en zich tooit met een Palestijnse sjaal. Ga maar lekker verder met je valse equivalenties. De treinen richting de vernietigingskampen rijden niet meer, maar de trein van historische ontkenning en morele verdwazing, die rijdt nog volop, en jij zit comfortabel in de eerste klasse, bij het raam. Lul. Bron: revu.nl/artikel/685324/luuk-…

Crisiswet voor een Stopcontact De bestuurlijke onkunde van Jan Paternotte Nederland heeft een revolutionair bestuursmodel ontwikkeld: eerst een probleem veroorzaken, daarna een spoedwet eisen om het op te lossen, en tenslotte jezelf feliciteren met leiderschap. Deze week in de hoofdrol: Jan Paternotte, enthousiast pleitbezorger van een crisiswet om de energietransitie te versnellen. Een dappere zet van iemand die ontdekt heeft dat elektriciteit niet vanzelf uit beleidsnota’s stroomt. Jarenlang werd het publiek verteld dat alles elektrisch moest. Rijden? Elektrisch. Koken? Elektrisch. Verwarmen? Elektrisch. Denken? Bij voorkeur ook elektrisch. Wie nog een benzineauto had, gold ongeveer als een kolencentrale op wielen. Subsidies werden uitgedeeld alsof de schatkist werd beheerd door een labrador met een pinpas. Koop een warmtepomp. Koop een laadpaal. Koop een batterij. Koop vooral wat de overheid gisteren verplicht wilde maken en morgen onbetaalbaar noemt. Alleen één element ontbrak in deze futuristische opera: stroom. Het net zat vol. De kabels kreunden. Ondernemers kwamen op wachtlijsten terecht die langer zijn dan sommige monarchieën. Gezinnen kregen te horen dat uitbreiding mogelijk is zodra hun kinderen met pensioen zijn. Maar geen zorg. Daar komt de crisiswet, de universele deodorant van de bestuurlijke klasse. Spuit royaal over jaren wanbeleid en de geur van incompetentie verandert spontaan in “daadkracht”. Bezwaren? Obstructie. Inspraak? Vertraging. Zorgvuldigheid? Luxeproduct. Rechtsbescherming? Iets voor rustige tijden. Burgers? Stakeholders met emoties. En dan de retorische parel: het algemeen belang moet zwaarder wegen dan “iets in je eigen buurt”. Inderdaad. Waarom zouden mensen hechten aan hun woning, straat, gezondheid, uitzicht of leefomgeving? Hoe kleinzielig. Het landsbelang vereist nu eenmaal dat offers worden gebracht, bij voorkeur door anderen. Opvallend genoeg is nog nooit een bewindspersoon spontaan ontwaakt onder een hoogspanningsmast uit solidariteit met de transitie. Ondertussen kondigt men nieuwe steden aan. Zonder stroom, zonder aansluitingen, zonder uitvoeringsplan. Geen steden dus, maar bestuurlijke cosplay. SimCity gespeeld door mensen die al verdwalen in een meterkast. “Maar Utrecht dan?” vraagt iemand met een hinderlijke voorkeur voor concrete vragen. Nee hoor, men kijkt ook naar de Flevopolder, de Eemvallei en een stad in het Markermeer. Uiteraard. Als je kraan droog staat, krijg je in Den Haag een brochure over water op Mars. Dat is de kern van het moderne bestuur: falen hernoemen tot visie, tekorten verkopen als transitie en elke puinhoop presenteren als historische noodzaak. Misschien hebben we inderdaad een crisiswet nodig. Eentje die verbiedt dat dezelfde mensen eerst het stopcontact slopen en daarna een lintje doorknippen voor de verlengkabel. Tot die tijd blijft Nederland een gidsland. Een gidsland zonder gids, zonder stekker, maar met een communicatieplan. 

Sigrid Kaag, hou toch op met dat zielige, hypocriete gejank over 'vrouwenhaat'. Jij bent precies degene die in een openbaar interview nog steeds de arrogante regentes uithangt, terwijl je ooit vol dedain vroeg: “Wie zijn toch die mensen?” over forumstemmers en gewone Nederlanders die niet in jouw elitaire D66-bubbel pasten. Dat was geen slip of the tongue, dat was pure minachting. Jij keek letterlijk neer op het volk dat jou betaalde, terwijl je zelf met je neus in de lucht van Oxford naar Den Haag flaneerde en miljarden wegsmeet zonder enig gevoel voor wat er op straat leeft. Nu kom je huilen bij Jutta Chorus dat Wilders je 'ontmenselijkt' heeft? Mevrouw de ex-vicepremier, ex-minister: de haat die je kreeg was geen vrouwenhaat. Het was afkeer van een wereldvreemde, zelfgenoegzame politica die overal waar ze kwam faalde, integriteitkwesties negeerde en toch bleef doen alsof ze moreel verheven was boven de rest. Kijk eerst eens goed in de spiegel, Sigrid. Daar zie je geen slachtoffer. Daar zie je de vrouw die zelf met dedain over 'die mensen' sprak, die kritiek altijd afdeed als haat in plaats van als terechte afrekening met arrogantie en incompetentie. Nederland is klaar met dat soort types die het land besturen alsof het hun privé-koninkrijkje is. Ga lekker terug naar de VN of waar je ook maar die villa’s van hebt betaald, en laat het hypocriete gejank lekker achterwege.

Pels komt ontoerekenings vatbaar over. Haar non verbale houding laat een emotioneel wrak zien wat hautain hatend op de been wil blijven.

Tja, en daar kwam gisteren weer Zita Pels met de opmerking dat als een illegale vrouw wordt verkracht, zij straks misschien geen aangifte meer kan doen als illegaliteit strafbaar wordt gesteld. Laat ik duidelijk zijn, Zita: als we alle illegalen direct het land uitzetten en hen in detentie plaatsen wanneer ze niet meewerken, dan kunnen Nederlandse vrouwen niet door illegalen worden verkracht of vermoord. Tegelijkertijd zou ook het verkrachten van vrouwen die illegaal in Nederland verblijven niet meer mogelijk zijn als ze al land uitgezet zijn. Dus: maak illegaliteit strafbaar, zet mensen zonder verblijfsrecht direct het land uit en voorkom daarmee misdaden.

Gek genoeg werkt het deugsyndroom bij de 'deugers' nooit als het om de daklozen, ouderen, zieken, gekopschopte of neergestoken kinderen, doodgebeten dieren door wolf of kippen van de eieren uit Oekraïne gaat. Het deugsyndroom werkt nogal selectief.