กลับมาครั้งนี้แล้วก็ลังเลว่าจะกลับไทยดีไหมนะ

อีกวันเดียวจะได้กลับบ้านแล้วว

อารีย์มันอะไรวะเนี่ย

เอเชียคือตอนนี้คือการพนันล้วนๆ แล้ว น่าจะ Drive ด้วยการฟอกเงินเป็นหลักเลยครับ

อันนี้คม

ฟัง sundial แบบหมวกคนเป็นพ่อเป็นแม่นี่คือจะร้องไห้ทุกที

อยู่ในจุดที่พอเจอหนัง/เพลงที่เกี่ยวกับความซัฟเฟอร์ของวัยรุ่นก็จะอินจะกังวลไปด้วยเพราะลูก

เดินร้านหนังสือแล้วจู่ๆ ก็คิดว่าอยากสอนภาษาไทยลูกด้วยหนังสือใบพัดนบน้อม เขียนสนุกน่ารักจัด

คิดถึงวงวาสนา พี่แนตแกไปไหนแล้ววะ

เพิ่งตระหนักว่าการเทียบ AoT ดีหรือไม่ดีกว่า One Piece นี่คือผิดฝาผิดตัวมาตลอด

อย่าหาทำ, Backrooms ในโรง IMAX จะอ้วกจัดๆ

แว่บไปงานการ์ดที่ไทยมา พบว่า 80% คือจุ่ม(คนในงานเองยังบอกว่า"มีแต่การพนัน") แทบไม่มีการดีลเทรด จะเอา raw ไปขายก็ยังไม่รับซื้อ เพราะต้องการ slab ไปทำจุ่มต่อ เออ เจริญ นี่บัตรเข้างาน 150.- ที่แคนาดาเท่าที่ไปมา งานที่ใหญ่หน่อยจะไม่มีค่าเข้า (ยกเว้นงานดีลลิขสิทธิ์ระดับโลกจริงจัง) งานเล็กลงหน่อยก็มีสัก $5 ไม่มีจุ่มสักกะร้าน ท็อกซิกชิปหาย แถมตัวท็อปวงการก็คือจุ่มล้วน สุดจีน

RT @not1STliQ: กุไม่ชอบติ้กฟ้าเลยสรัส มันทำให้วัฒนธรรมขององค์กรชาวทวิตเปลี่ยนไปอิเหี้ยย ทุกคนแม่งเหมือนใบสอบถามเคลื่อนที่อะ

ว่างก็เลยเปิดซีรีส์ดู ไปเจอเกาหลี Teach You a Lesson เกี่ยวกับอำนาจในเขตการศึกษา ก็เพลินดี จนกระทั่งระลึกได้ว่าพระเอกแม่งหน้าเหมือนดีเจเพชรจ้า อารมณ์เดียวกับกูนั่งเล่น Ghost of Tsushima อย่างอินจนเจอว่าหน้าแม่งเหมือนพธก.รายการไปให้รู้ แต่ใดๆ ฉันทนได้เพราะจินคีจู ตำได้ที่ Netflix

layover ญี่ปุ่น 8 ชม เสือกทะเล่อทะล่าออกจากสนามบินไปชินจูกุ แล้วก็ระลึกได้ว่าก็ไม่ค่อยจะชอบไอ้ประเทศนี้สักเท่าไหร่นี่หว่า... มันเหมือนแบบ แค่อยากวาร์ปไปที่ต่างๆ เดินไปไม่ถึงชม.กลับมาอยู่สนามบิน...

เคสครอบครัวนี่คือ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่ามีคนเกลียดขนาดไหนจนกว่าจะถูกแขวน

ไม่เคยขายของให้คนที่ตั้งรับซื้อแบบงบไม่อั้นได้เลยให้ตายเถอะ 55555

ความรู้สึกไม่ get along กับอะไรเลยนี่มันก็น่าหงุดหงิดเหมือนกัน ทั้งที่ทุกอย่างก็ไม่ควรจะยากใจขนาดนี้

ช่องดังๆ อินฟลูนี่คือได้รู้จักในระยะนึง ส่วนใหญ่ก็พบว่าเออไม่น่ารู้จักเลยว่ะ 555

Same ในฐานะแม่ที่มีลูกสองคน เลี้ยงเอง ฉันก็ไม่เชื่อ ไม่นิยมและไม่เคยคิดจะตาม สิ่งแรกเลยคือ รำคาญการ oversharing ชีวิตส่วนตัวของเด็ก เค้าต้องเติบโตไปอยู่ในสังคมอื่นๆ จะไปทิ้งรอยเท้าไว้ในโลกโซเชียลทำไม นอกจากนั้นที่เราเบื่อคือ ชีวิตที่นำเสนออะมันผ่านการสรรค์สร้างให้เพอร์เฟค มันเหมือนเป็นการสร้างมาตรฐานที่เกินจริง โดยไม่ได้ดู resources ของเค้ากับเราว่ามันต่างกัน พ่อแม่ทั่วไปที่ทำไม่ได้แบบเค้าก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ดี ไม่เก่ง อีกอย่างเด็กมันไม่เหมือนกันสักคน เปลี่ยนทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี จะมาสร้างกรอบทำไมว่าทำแบบนี้แบบนั้นคือเด็กดี