De Raad van Amsterdam gaat donderdag een boycot tegen Israël afkondigen op basis van zijn ‘mensenrechtenbeleid’. Dat gebeurt niet tegen een land als
#China, terwijl je dat op basis van hetzelfde beleid zou mogen verwachten.
Zo’n miljoen Oeigoeren creperen in Chinese kampen. In Hong Kong is elke oppositie gesmoord. 6 Miljoen Tibetanen en miljoenen religieuze minderheden worden beperkt in hun religieuze en nationale vrijheden.
Toch herbergt Amsterdam twee Chinese overheidsbanken, enkele grote Chinese bedrijven zoals Huawei en biedt het ruimte aan diverse handelsmissies vanuit China, zoals de China–Netherlands Investment and Trade Cooperation Conference die in het Van Gogh Museum op 22 april plaats had.
De UvA en de Hogeschool van Amsterdam hebben samenwerkingsprojecten en uitwisselingsprogramma’s met Chinese Universiteiten. Geschat wordt dat China tot 10% van de Amsterdamse economie uitmaakt.
Als je als gemeente al meent dat je zelf buitenlandse politiek moet bedrijven, doe het dan consequent. Wees niet hypocriet en discrimineer niet.
Amsterdam koopt jaarlijks voor honderden miljoenen euro’s aan werkkleding, ICT, bouwmaterialen, zonnepanelen en elektronica. Veel daarvan komt uit China. Gaat dat ‘gewoon’ door? Hebben de Amsterdammers geen recht om te weten hoe de gemeentelijke contacten zijn met Chinese staatsbedrijven die medeplichtig zijn aan die schendingen van de mensenrechten. Of moeten we concluderen dat in Amsterdam misdaden zwaarder worden gewogen als die door Joden zijn begaan? Dan zijn we terug in de Middeleeuwen. (Afgezien van de vraag of alles wel waar is wat door de gemeenteraad wordt beweerd)
Amsterdam kreeg na de oorlog van Koningin Wilhelmina het devies: “Heldhaftig, Vastberaden en Barmhartig.”
Die spreuk heeft zichzelf helaas overleefd. “Angstig, Inconsequent en Onbekwaam” lijkt nu meer op zijn plaats.