Everyone repeats the "EU poured money into Poland" line like it ends the argument. Worth asking where a lot of that money went, and what Poland gave up to get it. Start with the funds. Brussels pays for a Polish motorway and the contract gets won by a German or Austrian firm, the machines come from Germany, the consultants bill from Frankfurt. That's not a conspiracy, it's in the EU's own research: contracts in Central Europe routinely go to firms from the countries that "donated" the money. A chunk of it does a lap through Poland and heads back west. Then the part sold as generosity. Most of what gets called Europe investing in Poland was Western firms chasing cheaper labour. The border opened and German and French companies moved production east. That's arbitrage (not aid). They cut their costs, Poland got the jobs, and the brands and the profits stayed west. What they didn't build here they bought: the biggest grocery chain in Poland is Portuguese, Warsaw's power grid is German-owned. Now watch the same rulebook in German hands. UniCredit owned Bank Pekao, one of Poland's biggest banks, for 18 years and nobody in Brussels blinked. The moment that same Italian bank reached for Commerzbank, Berlin called it a hostile attack and the government dug in to stop it. An Italian buying a Polish bank is just the market working. An Italian buying a German one is a national emergency. Same single market. The rules get written for everyone and enforced on the small. The money helped, no argument. But the EU didn't build Poland, the Poles running their own firms did, the same firms now selling more to Germany than they buy from it. Brussels gave them a market to sell into, nothing more. Follow the invoices and the savior story falls apart.

It is difficult to avoid the conclusion that one enduring reference point of contemporary Ukrainian strategic culture remains the Cossack wagon circle: firing in every direction at once: at the enemy, at allies, and at anyone unfortunate enough to be nearby. Strategic culture is shaped both by a state’s historical experience with the use of force and by the violence inflicted upon it. Ukraine’s resistance to Russia serves Poland’s strategic interest. That is precisely why Poland supported Ukraine from the first day of the full-scale invasion in 2022. But Poland's strategy towards Ukraine has been rooted in its strategic culture and historical experience. History deserves seriousness. Józef Piłsudski - whom some Ukrainian commentators now blame for the failure of Ukrainian independence a century ago - believed in an independent Ukraine more than many Ukrainians did at the time. That conviction led him to support Symon Petliura and launch the 1920 campaign toward Kyiv despite immense political and military risks for Poland. What is often overlooked is that in 1919 Piłsudski rejected General Denikin’s proposal for an alliance against the Bolsheviks because Denikin demanded that Poland abandon support for an independent Ukraine separate from Russia. Piłsudski refused. Poland relinquished that position only later, in the Treaty of Riga in 1921, when the Bolsheviks made renunciation of Ukrainian independence a condition for ending the war. By then Poland was nearly exhausted by fighting over Ukraine. It lacked both the military capacity and political leverage to continue. Nor was there sufficient support among Ukrainians themselves for a state independent from Russia. The uncomfortable truth is that one hundred years ago too few Ukrainians were willing to fight and die for a Ukrainian Kyiv. For many, it made little difference who ruled it. That memory shaped Poland’s first strategic question in 2022: were Ukrainians prepared to defend Kyiv this time? They answered with extraordinary courage - and Poland responded accordingly. Yet some Ukrainian commentators still assign Piłsudski responsibility for the collapse of Ukrainian independence, as if Poland - after nearly collapsing in that struggle itself - simply chose betrayal. This tendency to externalize responsibility goes beyond historical disagreement. It reflects a deeper strategic illiteracy: the search for external culprits to explain internal weakness and unresolved political development. If, after four years of full-scale war with Russia, parts of the Ukrainian public debate still cannot distinguish strategy from grievance, or grand strategy from historical resentment, then Ukraine may yet face the trauma not of military defeat, but of survival without victory - endurance on the battlefield without political consolidation, resistance without strategic clarity, and perhaps strategic loneliness after the war. Poland should watch this carefully. If Ukraine is eventually forced into a peace settlement with Russia without recovering all occupied territories - much as Poland itself was forced into the Treaty of Riga in 1921 without securing all it had fought for - Warsaw must be prepared for the possibility that disappointment in Kyiv will seek external culprits. There is a recurring tendency in parts of Ukrainian political discourse to explain historical setbacks through betrayal by others rather than through the limits of one’s own power, choices, or strategic circumstances. If that pattern returns after the war, Poland may once again find itself blamed not for what it did, but for what Ukraine was unable to achieve.

Half of Polish Twitter is up in arms because Ukraine ré-buried a Nazi collaborator with honors. This effect was sadly predictable. The Ukrainian nationalists slaughtered ~100k Polish ppl during World War II. The purpose was plainly genocidal, with many women, children and elderly massacred at Volhynia by the UPA (Ukrainian Insurgent Army). They also killed Jews, Russians, Armenians, Georgians…and other Ukrainians who tried to save the others. It’s such a dark chapter in Ukrainian history, but the Zelensky government can’t seem to stop glorifying it. Now why is that? Does Ukraine not have other heros? Yes…plenty of other heros but none are politically correct because they are not sufficiently anti-Russian. 4-7 million Ukrainians fought AGAINST the Nazis. But they did so in Soviet red army uniforms. Instead of recognizing those who fought Nazis, Ukraine had to sanitize a bunch of fascistic, Nazi-collaborating genocidaires who were much better at slaughtering Polish women and children than resisting the Soviets. This reminds me of Taiwanese nationalists, trying to do an ethnogenesis with awkwardly thin and toxic historical gruel. They have no choice but to elevate the Japanese colonial period, see it through rose-tinted glasses, excuse and deny its atrocities. Here Lao Ching-te is literally kneeling at the feet of a Japanese engineer. He came to Taiwan and built a dam and the Taiwanese are grateful, said Lai. Well he built a dam to irrigate the fields to grow the rice to ship to Japan while the Taiwanese are at best second-class citizens who don’t get to eat rice, just sweet potatoes. The massacre, forced labor exploitation and general colonial atrocities are so easily swept under the carpet. Some even go as far as to say Taiwanese comfort women were « willing, not forced. » Now why did they have to do that? Why celebrate your own humiliation and degradation? Why defend your own victimizers? Why insult your own grandmothers? The same reason the Ukrainians had to rehabilitate murderous Nazi collaborators: this is all they have to build their narrative.

Pomysł cyrylicy dla języka polskiego był badany pierdyliard razy i za każdym razem został uznany jako chujowy. Do tego zwykle badania i próby wprowadzenia były motywowane podważaniem naszej tożsamości narodowej. Więc utkaj pizdę i przestań być cwelem.

Sonic says trans rights.

być klientem XTB w Polsce - XTB w Polsce w latach 2014-2016 - spółka obsługuje zlecenia klientów na rynku forex, a w silniku systemu ukryty jest parametr o nazwie dewiacja - to techniczny detal, o którym klient nie ma pojęcia, mimo że decyduje on o tym, czy zlecenie w ogóle zostanie wykonane - XTB ustawia ten parametr asymetrycznie - zlecenia korzystne dla klienta są odrzucane, a te korzystne dla brokera przepuszczane - klient widzi na ekranie informację, że zlecenie nie przeszło i jest przekonany, że to naturalny ruch rynku - to nie jest rynek - to celowe działanie systemu zaprojektowanego tak, żebyś tracił a oni zarabiali - według szacunków cytowanych w mediach skala korzyści po stronie spółki mogła sięgnąć około 25 milionów złotych - nikt się nie skarży, ponieważ nikt z klientów nie wie, że jest okradany - we wrześniu 2018 roku KNF nakłada karę 9,9 miliona złotych za działanie na niekorzyść klientów - prosta matematyka: spółka zarobiła szacunkowo 25 milionów, płacąc przy tym mniej niż 10 milionów kary - XTB odwołuje się natychmiast i ogłasza, że nie zgadza się z decyzją regulatora - odwołujesz się tylko dla efektu marketingowego - kurs akcji nie reaguje, a okradzeni klienci nadal o niczym nie wiedzą - w latach 2019-2023 spółka walczy z karą przed sądami przez pięć lat - zarówno WSA jak i NSA oddalają skargi, kara 9,9 miliona złotych staje się prawomocna - okradłeś klientów na 25 mln i płacisz taką karę - profit z okradania - w tle prokuratura prowadzi osobne śledztwo karne, w którym status pokrzywdzonych ma 7 000 klientów - czekają na opinie biegłych, których termin minął w 2022 roku - w 2023 roku nadal ich nie ma - nikt nie ponosi odpowiedzialności karnej - w latach 2022-2023 XTB szuka nowego sposobu na zysk, skoro poprzedni mechanizm jest już pod lupą - przed sprzedażą ryzykownych produktów CFD broker ma obowiązek prawny przeprowadzić badanie adekwatności - sprawdzić czy klient w ogóle rozumie ryzyko - XTB przeprowadza badanie - wyniki badania: nieistotne - produkt trafia do klientów, którzy nie rozumieją w co inwestują i mogą stracić cały kapitał - to nie błąd systemu - to ponowne, świadome działanie na szkodę klienta - w kwietniu 2026 roku KNF nakłada drugą karę w wysokości 20 milionów złotych za prowadzenie działalności w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny - to już dwie kary od tego samego regulatora za bezpośrednie działanie na niekorzyść własnych klientów - łącznie 29,9 miliona złotych kar administracyjnych - śledztwo karne z 7 000 pokrzywdzonymi wciąż stoi w miejscu, opinie biegłych wciąż nie dotarły - nikt nie siada - kurs akcji XTB bije rekordy - przez cały ten czas XTB systematycznie buduje sieć współprac z influencerami finansowymi, youtuberami i mediami - finfluencerzy regularnie polecają platformę swoim obserwatorom, inkasując wynagrodzenie za współpracę - żaden z nich nie wspomina o karach KNF ani o śledztwie karnym - większość mediów finansowych, które są na liście płac XTB, milczy w temacie kar - to nie zbieg okoliczności, ale model zarządzania reputacją, bo charity washing dobra sprawa - zaledwie kilka dni po ogłoszeniu kary XTB dołącza do kampanii Cancer Fighters - charity washing z kasy okradanych klientów - obiecują milion złotych na pomoc chorym i sugerują, że to dopiero początek ich dobroczynności - ci sami influencerzy masowo publikują posty o akcji - nikt z nich nie wspomina o gigantycznej karze sprzed tygodnia - w komentarzach: "dobra polska spółka", "wzruszyłem się", "tak się robi biznes z sercem" - 7 000 pokrzywdzonych klientów nadal czeka na opinie biegłych

Tępa idiotko, gdzie ty byłaś przez ostatnie 18 lat swojego życia? W dupie? Obserwujesz co się dookoła ciebie dzieje? W jaki sposób prywatne inicjatywy mają być remedium na służbę zdrowia? Masz poniżej porównanie tego, co zbiera WOŚP i ile wydaje NFZ. Potrafisz porównać dwa słupki na prostym wykresie? Wszystkie takie inicjatywy prywatne, bez zmian systemowych polegających na tym, aby w końcu wydawać co najmniej średnią unijną % PKB na służbę zdrowia, mają jeden cel - PR dla influencerów i zaoranie podstawowej solidarności społecznej na fundamencie wspólnego, sprawnego państwa. A wiesz po co to jest? Aby dalej banda przygłupów z kamerą jeździły na moim i twoim garbie. Kręcą korbą, abyś ty jako kasjerka w Żabce odprowadzała większą składkę zdrowotną niż young kurwosia i inne atencyjne szoniska. Pokolenie Z miało ruszyć z posad bryłę świata, a zwykła dopaminka tiktokowa wyprała wam mózgi. Wszystko zniszczyliście.

No i niestety tyle by było z zabawy. Razemici obrali kierunek i jest nim ponownie bezjajeczna lewica w stylu kolorowo-uśmiechniętej międzynarodówki. Już było dobrze, ale bez "korekty" jak przy prezydenckich, to wy się o próg wyborczy wypierdolicie, pomimo formy prawych kochanych.

You dreamed it. We built it. The BMW M3 Touring 24H. What began as an April Fools’ joke turned into reality after your overwhelming demand in 2025. This beast is ready to take on the 24 Hours of Nürburgring—one race only. #WeBuiltIt

Dzień 6. przypominania o tym, że Paweł Kozanecki zabił dwie kobiety i nadal może swobodnie wykonywać zawód adwokata, a dzięki wyrokowi sędziego Karola Radaszkiewicza jedyną karą, jaką za to poniesie, będzie 1,5 roku noszenia bransoletki na nodze.

UMIERANIE ZA ŻYCIA Oddział Obwodu Szczuczyn-Lida ppor. Anatola Radziwonika „Olecha” (siedzi z przodu). Obwód AK nr 49/67 Szczuczyn-Lida był jednym z największych i najdłużej walczących zgrupowań partyzanckich na Kresach. W szczytowym momencie liczył 800-900 partyzantów i ok. 2 000 współpracowników. Utrzymał się do 1953 roku. To tak, gdyby ktoś uważał, że NKWD „szybko rozprawiło się” z Wyklętymi na Kresach, jak twierdzi jeden taki od historii. Zaznaczony człowiek Zygmunt Olechnowicz „Zygma”, żołnierz IV. batalionu 77. pułku Piechoty AK. Po wojnie adiutant „Olecha”. W 1949 roku miał 23 lata. Wywodził się z niezbyt zamożnej, ale bardzo patriotycznej rodziny (czyli typowej dla Nowogródczyzny) z Lidy. Był on jednym z trójki ciężko rannych partyzantów, pojmanych żywcem 12 maja 1949 r., w dniu obławy na „Olecha”, w której on sam poległ. Po wyleczeniu w szpitalu i ciężkim śledztwie pełnym tortur sowieckiej bezpieki, „Zygma” został skazany na 25 lat łagru. Skierowano go do pierwszego „kręgu piekielnego” - do łagru Dżezkazgan w Kazachstanie, gdzie spędził 8 lat. W 1957 r. miał zostać odesłany do Polski, by tam odsiadywać resztę wyroku. Jednak w Moskwie oddzielono go od reszty więźniów i odesłano do łagru. Znalazł się wśród 30 najbardziej „niebezpiecznych” więźniów, których Sowieci nie chcieli zwolnić. To był drugi „krąg piekielny”. Wyrok odsiedział w całości. Nie skrócono mu go. Wyszedł w 1974 roku (!). 30 lat po wojnie. Ciekawe, ilu hitlerowskich zbrodniarzy, skazanych za swe bestialskie czyny z czasów wojny, siedziało wówczas w więzieniach... Wydawałoby się, że chociaż wróci do domu i dożyje końca Sowietów w spokoju, ale nie tak miały potoczyć się jego losy. Jego domu już nie było. Gdy przybył do Lidy, nawiązał kontakt z niektórymi, żyjącymi jeszcze znajomymi, podobno spotkał się też z byłą dziewczyną, ale większość czasu spędzał na dworcach. W ZSRR za włóczęgostwo karano. Nie miał żadnych pieniędzy, ani miejsca gdzie mógł zamieszkać, nie miał też pracy, nie dostał meldunku. Z dworca zgarnęła go milicja, która przekazała go KGB. Następne dwa lata „Zygma” spędził w kolejnym „kręgu piekielnym” - sowieckiej psychuszce, niewiele lepszej od więzienia. Na kilka tygodni trafił do aresztu KGB. Potem odesłano go do kolejnego, ostatniego „kręgu piekielnego” - szpitala psychiatrycznego w Karagandzie w Kazachstanie... W zamkniętym zakładzie psychiatrycznym na krańcu świata, zapomniany przez wszystkich, niemożebnie upokorzony, zmaltretowany człowiek, którego jedyną „winą” była walka o wolność swojego kraju, dożył końca swoich dni. Zmarł gdzieś w latach 90., gdy w „wolnej Polsce” rządziła już Hanna Suchocka. Nikt nie wie kiedy. Nie doczekał się „chrześcijańskiego przebaczenia”, ani „grubej kreski”, jakimi w III RP obdarowano katów. Nikt się o niego nie upomniał. Nikt nie wie, czy i gdzie jest pochowany. Nikogo jego osoba nie obeszła. „Sprawiedliwość”. Kolejny z „bandytów przeklętych”, którzy tylko knuli przeciwko biednym chłopom i dobrym komunistom.

Kilka słów o dzieciach. Barbara Szendzielarz, jedyna córka majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Miała 12 lat, gdy jej ojca zamordowano. Jako córka „bandyty” musiała ukrywać się w klasztorach i chować pod zmienionym nazwiskiem. Nie mogła nigdy skończyć żadnej szkoły i musiała ciężko pracować fizycznie na roli za najniższą płacę. Do lat 70. inwigilowała ją bezpieka. Zmarła w nędzy, w wieku 73 lat w domu opieki społecznej w 2012 roku. Jej jedynym życzeniem było być pochowaną obok taty. Nie doczekała tego za życia. Majora odnaleziono rok później. Polecam to rozwadze tych, którzy piszą, że „dzieci nie ponoszą odpowiedzialności”. Basi odebrano dzieciństwo, młodość, szanse na godne życie. Wszystko. Nie była jedyna. Taki sam los czekał inne „dzieci bandytów”. Tamte dzieci ponosiły odpowiedzialność i pies z kulawą nogą się nimi nie zainteresował. W czasach gdy synowie i córki sowieckich zbrodniarzy opływały w luksusy, niedostępne dla zwykłych śmiertelników. Brak komentarza najlepszym komentarzem.

Przecież Róża Luksemburg przed śmiercią zaakceptowała politykę i metody Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (następców SDKPiL). KPRP w grudniu 1918 r. wywołała bolszewicką rewoltę w Zamościu. Zbojkotowała wybory. Żądała unieważnienia przyznania Polsce Pomorza i Wielkopolski.

Odsłanianie w polskim mieście tablic ku pamięci fanatycznej komunistki, która nie tylko sprzeciwiała się niepodległości Polski, ale i nienawidziła polskiej lewicy narodowej (Ignacego Daszyńskiego i resztę PPS nazywała pogardliwie „socjalpatriotami”), w niepodległej Polsce nigdy nie była, a przed śmiercią zaakceptowała politykę Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (przypomnę, partii, która realizowała wytyczne bolszewików, zbojkotowała wybory do Sejmu i usiłowała wszcząć rewolucję w Zamościu na wzór bolszewicki w grudniu 1918 roku, a później sprzeciwiała się przyznaniu Polsce Wielkopolski i Pomorza) - to jakiś obłęd. Co następne?

Oświadczenie Instytutu Pamięci Narodowej skierowane do władz Zamościa Z oburzeniem przyjmujemy informację o planowanym przez władze Zamościa przywróceniu tablicy upamiętniającej komunistyczną działaczkę Różę Luksemburg. Działania te pozostają w sprzeczności z obowiązującym w Polsce porządkiem prawym –zakazem propagowania komunizmu oraz innych ustrojów totalitarnych w przestrzeni publicznej. Tablica upamiętniająca Różę Luksemburg znajdowała się do 12 marca 2018 r. na jednej z kamienic Starego Miasta w Zamościu. Zgodnie z ustawą z 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki (Dz.U. 2016, poz. 744), która stanowi, że nazwy i upamiętnienia nie mogą propagować ideologii totalitarnej została usunięta z przestrzeni publicznej. Warto przypomnieć, że kamienica, na której w 1979 r. umieszczono tablicę, nie była faktycznym miejscem jej zamieszkania. W 2025 r. Instytut Pamięci Narodowej powziął informację, że władze Zamościa zamierzają przywrócić tablicę poświęconą Róży Luksemburg, określając ją jako obrończynię sprawy polskiej. Jednocześnie zaznaczyły, że „celem władz miasta nie jest jakiekolwiek gloryfikowanie, a jedynie upamiętnienie faktu narodzin Róży Luksemburg w Zamościu”. Na tę informację Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Lublinie zareagował, wystosowując 5 sierpnia 2025 r. do władz Zamościa pismo, w którym wyraził „głębokie zaniepokojenie w związku z informacjami dotyczącymi planowanego upamiętnienia postaci Róży Luksemburg w przestrzeni publicznej miasta Zamość”. Róża Luksemburg była przeciwniczką dążeń niepodległościowych Polaków, wbrew przeważającej opinii środowiska polskiej lewicy, których przedstawicielami byli m. in. dwaj Ojcowie Niepodległości – Józef Piłsudski i Ignacy Daszyński. W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku potępiła nurt niepodległościowy, uznając jej przedstawicieli za zdrajców idei socjalistycznych. Niepodległość była dla niej drobnomieszczańską utopią, a celem dążeń politycznych umacnianie walki klasowej proletariatu. Swoistym potwierdzeniem poglądów Róży Luksemburg było jednoznaczne poparcie dla przewrotu bolszewickiego w listopadzie 1917 r. W 1918 r. napisała: Bolszewicy przedstawili […] jako cel […]przejęcia władzy całkowity i najrozleglejszy program rewolucyjny: nie zapewnienie demokracji burżuazyjnej, lecz dyktatura proletariatu w celu urzeczywistnienia socjalizmu. Tym samym zdobyli sobie nieprzemijającą zasługę dziejową: po raz pierwszy proklamowali cele socjalizmu jako bezpośredni program praktycznej polityki. To, co partia w historycznej dobie może zrealizować dzięki męstwu, zdolności działania, rewolucyjnej dalekowzroczności, to wszystko osiągnęli Lenin, Trocki i ich towarzysze”. Obce polskiej tradycji walki o niepodległość deklaracje ideologiczne Róży Luksemburg zostały potępione przez czołowych przedstawicieli polskiej lewicy niepodległościowej. Przypominamy że art. 256 § 1 kodeksu karnego mówi: „Kto publicznie propaguje nazistowski, komunistyczny, faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”. Dalej § 1a. uzupełnia: „tej samej karze podlega, kto publicznie propaguje ideologię nazistowską, komunistyczną, faszystowską lub ideologię nawołującą do użycia przemocy w celu wpływania na życie polityczne lub społeczne”. W związku z powyższym wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec jakichkolwiek działań zmierzających do rehabilitacji działaczy komunistycznych i oczekujemy od władz Zamościa natychmiastowego odstąpienia od pomysłu upamiętnienia Róży Luksemburg poprzez odsłonięcie poświęconej jej tablicy pamiątkowej. dr hab. Karol Polejowski zastępca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej dr Mateusz Szpytma zastępca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej

Unironically soy gun from picture looks better than abysmall dogshit you just posted.

Stolen land - at this point we should just kill you

The onky good thing Kotaku ever did. Hope to see as many nintendo-bashing articles from them as possible and hope that they will be enough to keep them in business.