My Analysis @ACMideast regarding the agreement between US and Iran: The end not just of war, but also of a strategic assumption about regime change in Iran A US-Iran agreement will likely bring to an end, at least for the foreseeable future, the long-standing expectation in parts of Jerusalem and Washington that sustained pressure could lead to regime change in Tehran. From Israel’s perspective, the conditions appeared unusually favorable for such change. Iran was confronting significant internal and external pressures, while Israel operated with unprecedented military freedom and the support of the world’s most powerful military ally. But the announced agreement suggests a fundamental reality: The campaign that many hoped would weaken or even destabilize the Islamic Republic will instead conclude with the regime intact, strengthened, and formally engaged by the United States. This would not represent a tactical setback. It would amount to the collapse of a broader strategic assumption: that coordinated American and Israeli pressure could generate conditions conducive to fundamental political change inside Iran. Instead, the likely outcome is the opposite. The Iranian leadership could emerge from its most significant test in decades having demonstrated resilience, retained control, and shown a willingness to absorb substantial costs while preserving core regime interests. Such an outcome is likely to reinforce the confidence of the ruling elite rather than weaken it. Moreover, Tehran stands to gain several important advantages: economic relief, renewed diplomatic legitimacy through engagement with Washington, and a perception that American leverage over Iran has diminished relative to what it was at the outset of the cris Assuming maritime routes remain open and regional escalation is contained, negotiations will inevitably return to the nuclear file. It is already apparent that neither Iran’s missile program nor its network of regional partners is likely to be central to any near-term agreement. Nonetheless, unresolved issues, particularly those related to Lebanon and regional security arrangements, could still complicate implementation The broader strategic consequence is that today’s decision reduces the likelihood of renewed large-scale conflict in the immediate future while simultaneously strengthening the Iranian regime’s regional and international position. It also risks increasing Israel’s diplomatic isolation on the Iran issue, particularly as Gulf Arab states increasingly prioritize de-escalation, economic stability, and a durable ceasefire over continued confrontation. From Tehran’s perspective, such a result would constitute a significant strategic achievement. Iran would preserve critical strategic capabilities, maintain its influence across multiple theaters—including the increasingly interconnected Lebanese and Iranian fronts—and secure meaningful economic breathing space. Just as importantly, it would retain its ability to threaten vital maritime chokepoints and global energy flows, a source of leverage that remains central to its regional strategy. The broader lesson is that operational success does not automatically translate into strategic success. Military pressure imposed significant costs on Iran, but it did not produce the political transformation that some anticipated. Ultimately, Iran’s ability to impose risks on global markets, combined with the practical limitations of eliminating or removing its nuclear infrastructure through force alone, pushed all sides toward negotiation.  The result is an agreement that underscores a growing divergence between Washington and Jerusalem. While Israel may continue to view such an arrangement with deep skepticism, its ability to prevent the outcome appears increasingly limited. For the United States, the agreement may represent a pathway to regional stabilization. For Israel, it may be seen as confirmation that military achievements alone were insufficient to achieve the broader strategic objectives that guided the campaign from the outset. #IranWar‌

«معماری یک پوست‌اندازی » رژیم بعد حملات نظامی آمریکا و اسرائیل و تضعیف نظامی، له شدن اقتصاد کشور، نابودی رسمی بازوهای منطقه‌ای و اعتراضات گسترده مردم، در لبه پرتگاه ایستاده. با این حال، نیروی محرکه این وقایع و اعزام «آرمادا»، یک جنگ صلیبی آمریکایی برای تغییر رژیم نیست؛ 1/16

شاهزاده رضا پهلوی، رهبر اپوزیسیون دموکراتیک ایران، روز سه‌شنبه ۲۶ خرداد، همزمان با بررسی لایحه «تهدیدات امنیت ملی و نفوذ دولت‌های خارجی» در پارلمان بریتانیا، به لندن سفر خواهد کرد. در جریان این سفر، شاهزاده رضا پهلوی با رهبران سیاسی بریتانیا، نمایندگان پارلمان، رسانه‌ها و چهره‌های اثرگذار و همسو با مبارزه ملت ایران دیدار خواهد کرد. محور اصلی این دیدارها تأکید بر ضرورت قرار گرفتن مردم ایران در مرکز تصمیم‌گیری‌ها و گفت‌وگوهای سیاسی درباره آینده ایران است. شاهزاده همچنین در این سفر بر این واقعیت روشن و انکارناپذیر تأکید خواهد کرد که تهدید جمهوری اسلامی تنها به درون مرزهای ایران محدود نیست و رژیم خطری مستقیم برای جوامع دموکراتیک و امنیت ملی کشورهای غربی، از جمله بریتانیا است.

«معماریِ یک رویارویی» اعلام علنی اعزام ناوگان جنگی به سمت ایران با قیدِ «امیدواریم استفاده نشود» در واقع نوعی سیگنال‌دهی استراتژیک در جامه‌ی دیپلماسیست. اعلام تحرک نیروی نظامی پیش از وقوع درگیری، انتظارات را شرطی و حضور نظامی را عادی‌سازی می‌کند و به این ترتیب، ۱/۱۳

باز شدن‌ تنگه هرمز و پایان این دور از جنگ وضعیت را به پیش از جنگ دوم باز می‌گرداند با این تفاوت که حدود هشت هزار نفر از نیروهای دستگاه سرکوب کشته شده‌اند، زیرساخت‌های نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی ضربات شدید خورده‌اند، خامنه‌ای و تعداد زیادی از رهبران نظامی-امنیتی جمهوری اسلامی کشته شده‌اند، کشورهای کلیدی خلیج فارس مثل امارات و عربستان جمهوری اسلامی را خطری وجودی برای خود می‌بینند، وضعیت اقتصادی جمهوری اسلامی بحرانی‌تر از قبل است و چشم‌انداز بهبود اقتصادی تاریک‌تر از قبل. آیا جمهوری اسلامی به خاطر این جنگ ضعیف‌تر شده است؟ بله آیا انقلاب شیروخورشید به خاطر این جنگ ضعیف‌تر شده است؟ خیر آیا باز شدن تنگه هرمز مسائل اصلی جمهوری اسلامی را حل می‌کند؟ خیر

شاهزاده رضا پهلوی: در ایران نوین با مافیایی شدن ورزش مقابله خواهیم کرد. دیدار با برخی قهرمانان، مدال‌آوران و پیش‌کسوتان ورزش ایران

ایران تهدید کرده که در ازای هر ترور، یکی از شرکت‌های آمریکایی مستقر در کشورهای حوزه خلیج فارس را هدف قرار خواهد داد. فهرست اهداف منتشر شده، صرفاً یک سری اهداف نظامیِ ساده نیست، بلکه کالبدشکافیِ دقیق ساختار "سیلیکون‌دلار" (سیستم آتی هژمونی مالی-فناوری آمریکا) است. هر شرکتی که در این لیست آمده، یا سازنده مستقیمِ زیرساخت‌های این شبکه است، یا تأمین‌کننده مالی آن، و یا سازنده تسلیحاتی که مسیر پیشروی این سیستم را هموار می‌کنند. قابل انکار نیست که اهداف این لیست دقیقاً با ذینفعان غیردولتی (دولت در سایه) جنگ جاری همپوشانی بالایی دارد. ایران به‌درستی تشخیص داده که این جنگ، توسط و برای یک شبکه خاص از سرمایه‌داران خصوصی در جریان است؛ لذا اعلام کرده که پاسخ او نه فقط متوجه پایگاه‌های نظامی دولت آمریکا، بلکه مستقیماً علیه این شبکه خواهد بود. این رویکرد، نمایشِ هوشمندانه‌ای از دکترین Unrestricted Warfare است؛ جایی که میدان نبرد، نه پادگان‌ها، بلکه زیرساخت‌های شرکتی و ستون‌های اقتصادیِ هژمونی رقیب است. جدول زیر، لیست اهداف و موقعیت هریک در معماری جنگ جاری را نشان میدهد:

جان یکنفر ایرانی هم برای من عزیز است و کشته شدن یک ایرانی هم زیاد! ایرانیان برای ارزش‌های ارجمند و رسیدن به زندگی بهتر و خوشبختی کشور و مردمانش مبارزه و فداکاری می‌کنند. هیچ ایرانی میهن‌پرست، آزاده و دانایی نمی‌خواهد خون و کوششها و فداکاری‌اش بهانه و دستاویز یورش، تهاجم و تجاوز بیگانگان شود که بر سر مردم بمب بریزند، زیر ساخت‌های مدنیت و زندگی را نابود کنند و کل تمدن را تهدید به نابودی کنند و بارها هشدار بدهند که چه بسا بمب اتم خواهند زد و یا با صدای بلند بگویند می‌خواهیم «خارک» را اشغال کنیم و نفت ایرانیان را ببریم! فداکاری ایرانیان باید سرمایه ملی و سرمشقی باشد برای پیشرفت جنبش ملی که سازنده و آزادی آور است. به فردای بهتر می‌اندیشد و ارزشهایی مانند استقلال ملی، آبادانی و توسعه کشور را پاس می‌دارد نه آنکه بهانی باشد برای وطن‌فروشی و پهن‌کردن فرش قرمز پیش پای متجاوز. خون ایرانی نباید سوخت هواپیما و موشکِ اجنبی متجاوز شود.