Human life compared to a MASSIVE tree's life, on annual tree rings

Elon just created 4,400 millionaires in a single day. 400 of them are now worth over $100 million. These aren't VCs. They're SpaceX employees, and the list includes welders, technicians, and cafeteria staff, because for two decades the company paid every level of the workforce in stock instead of higher salaries. Juan Hernandez immigrated from Mexico and took a $28 an hour contractor welding job in 2015. He says he didn't even know what SpaceX was. The company gave him a $10,000 equity grant and let him buy more shares through payroll deductions. That stake is now worth $880,000. Trevor Hise's parents wanted him to take a stable job at General Electric. He picked SpaceX instead, stayed 12 years, and accumulated over 100,000 shares. At the $135 listing price that's $13.5 million. He's 37 and semiretired. His words: "The magnitude of this has been ridiculous." The most telling detail came before the listing. Over 100 employees quietly banded together and negotiated a group wealth management deal covering up to $5 billion, because none of them had ever needed a wealth manager before. Software IPOs have minted millionaires for 30 years. This is the first one where the money went to the factory floor.

Dit zijn dus dezelfde mensen die met droge ogen tegen u zeggen dat u korter moet douchen en door een papieren rietje uw limonade moet drinken “om het klimaat te redden”🤡👇

Strategy sold 32 BTC the week before this. With a 1550 BTC buy today, they bought 48x as much BTC as they sold. Average price of ~$65k / BTC. If they had deployed the same $101m into BTC a week earlier (~$75k / BTC), they would have bought ~1347 BTC. In other words, selling 32 BTC and the market irrationally panicking about it... allowed Strategy to buy 203 BTC more this week for the same dollars.

De Europese Unie is zijn doel ver voorbijgeschoten. Wat ooit begon als een economisch samenwerkingsverband tussen landen die elkaar nodig hadden voor handel en stabiliteit, is verworden tot een politieke moloch. Terug naar deze basis van economische samenwerking is van levensbelang. Donderdag debat in de Tweede Kamer.

Veel Nederlanders kennen Javier Milei vooral als die razend gekke Argentijn met de kettingzaag. Wat hier zelden of nooit wordt uitgelegd, is waar die kettingzaag eigenlijk voor bedoeld is. Neem het Garrahan ziekenhuis in Buenos Aires. Stel dat iemand het Prinses Máxima Centrum, het Sophia Kinderziekenhuis en een nationaal transplantatiecentrum zou samenvoegen tot één instelling. Dat is ongeveer de positie die het Garrahan in Argentinië inneemt. De moeilijkste kinderkankers, transplantaties en operaties van het land komen daar terecht. Jaarlijks behandelt het ziekenhuis honderdduizenden patiënten en verricht het duizenden complexe ingrepen. Voor veel Argentijnen is het een nationale trots. Toen Milei audits en hervormingen aankondigde, verschenen onmiddellijk verhalen over een president die zou bezuinigen op zieke kinderen met kanker. Veel normale Argentijnen stelden een andere vraag. Hoe kan een topkinderarts in het belangrijkste kinderziekenhuis van Argentinië slechts €1.300 tot €1.500 per maand verdienen? Hoe kan een arts-assistent die werkt in een van de beste kinderziekenhuizen van Latijns-Amerika rond de €600 per maand verdienen? Hoe kan een instelling met meer dan 4.500 werknemers voortdurend geld tekortkomen? En waarom bestaat bijna een derde van het personeel uit administratieve functies terwijl artsen en verpleegkundigen blijven klagen over salarissen, personeelstekorten en werkdruk? Om die vragen te begrijpen moet je een paar Argentijnse woorden kennen. - Een “ñoqui” is iemand die op de loonlijst van de overheid staat zonder een duidelijke productieve functie te vervullen. - Een “empleo militante” is een baan die wordt verkregen dankzij politieke loyaliteit, vakbondsactiviteiten of partijactivisme. - Een “kiosco” is een publieke instelling die door politieke groepen wordt gebruikt als bron van banen, contracten, invloed en inkomsten. Vrijwel iedere Argentijn begrijpt onmiddellijk waarover je het hebt. Gedurende tientallen jaren bouwden opeenvolgende regeringen, vooral peronistische regeringen, een systeem op waarin publieke instellingen niet alleen een publieke functie hadden, maar ook een politieke functie. Ministeries, staatsbedrijven, universiteiten, ziekenhuizen en agentschappen werden plekken waar politieke macht werd verdeeld, beloond en gereproduceerd. De discussie rond het Garrahan ging daardoor over veel meer dan gezondheidszorg. Ze ging over de vraag hoeveel geld daadwerkelijk terechtkomt bij artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en patiënten. En hoeveel geld terechtkomt bij bureaucratische structuren, vakbondsapparaten, politieke benoemingen en cliëntelistische criminele netwerken. Dat is ook waarom zoveel Argentijnen het conflict anders zagen dan veel Europese media. Zij zagen geen strijd tussen Milei en artsen of verpleegkundigen. Zij zagen artsen van wereldniveau die minder verdienen dan veel Nederlandse vakkenvullers bij Albert Heijn. Zij zagen een ziekenhuis dat behoort tot de beste van Latijns-Amerika. En zij zagen een politieke klasse die onmiddellijk fanatiek begon te schreeuwen zodra iemand vroeg waar het geld eigenlijk bleef. Interessant genoeg eindigde het verhaal niet met de ineenstorting die door veel critici werd voorspeld. Het Garrahan bestaat nog steeds. De operaties gaan door. De transplantaties gaan door. De patiënten worden nog steeds behandeld. De salarissen van echte medewerkers werden stevig verhoogd. De audits gingen door. En miljoenen Argentijnen kregen voor het eerst inzicht in de schandalige manier waarop publieke instellingen werden beheerd. Dat is misschien wel de grootste politieke overwinning van Milei in dit dossier. Hij slaagde het debat te verschuiven van “hoeveel geld geven we uit?” naar “waar gaat het geld eigenlijk naartoe?” Dat is een vraag waar niet alleen Argentinië iets van kan leren. Ook in Den Haag hebben we dit nodig. Een kettingzaag tegen de maffia.

Vrij zeldzaam, maar ze bestaan nog: nieuwkomers die daadwerkelijk integreren, de taal leren en deelnemen aan de samenleving. 🥳

Henry Nowak died the same way a civilization dies: abandoned, handcuffed by authorities who neither trusted nor cared for him, and accused of hate crimes he did not commit. His murder is as tragic as it is enraging. He should still be alive today, and he would be if the last few generations of European elites had stood their ground against the politics of self-hatred and the mass invasion of migrants, many of whom despise the West and the people who love it. Henry was far from the first to so needlessly lose his life, and I fear he won’t be the last. Each time a life like his is lost, the proper response—the only response—is righteous anger. One of the most important things the Trump administration has proven to the world is that stopping the flow of mass migration and defending national sovereignty is a matter of political will and leadership. Anything else is an excuse. It is because we love the West that we want to preserve it. We love our civilization. We love our country. We love our children. And nobody—nobody—should ever die the way that Henry Nowak died. May God comfort those who loved him, and may God rest his soul.

Bitcoin is at the 200-week MA

The funniest thing about Bitcoin cycles is that everyone expects the bear market… until it actually starts and they start panicking