Wat mij bij Lale Gül stoort, is dat ze haar eigen hardheid en karaktergebreken blijft verkopen als een soort heroïsche bevrijdingsstrijd tegen de islam, terwijl de werkelijkheid volgens mij veel eenvoudiger is. Er zijn talloze moderne, gescheiden Turkse vrouwen die werken, hun eigen leven leiden, zich kleden zoals ze willen en niet volgens een streng islamitisch ideaalbeeld leven, maar wel met respect, fatsoen en liefde met hun ouders en familie omgaan. De soep wordt in de meeste families echt niet zo heet gegeten als zij het doet voorkomen.
Ik ken daar zelf een voorbeeld van: een Turkse vrouw, gescheiden, drie kinderen, zelfstandig, modern, vrij in hoe ze leeft. Gewoon goed contact met haar ouders, er is liefde, er is respect. Haar zus draagt wel een hoofddoek en is getrouwd, leeft dus heel anders, en toch zijn die twee beste vriendinnen. Dat laat precies zien dat verschil in levenskeuzes helemaal niet automatisch hoeft te eindigen in haat, breuk of vijandschap.
Daarom geloof ik niet dat het bij Lale alleen om vrijheid draait. Wat ik bij haar zie, is vooral een gebrek aan respect, fatsoen en waardigheid richting haar ouders en familie. In mijn ogen heeft ze haar eigen familie voor de bus gegooid om zichzelf via een boek op de kaart te zetten, een boek dat zwaar leunde op haar directe omgeving en waarvan de morele prijs vooral door haar familie werd betaald. Dat is voor mij geen moed, maar opportunisme verpakt als bevrijding.
En het wrange is: uiteindelijk word je door hetzelfde publiek dat je eerst toejuicht ook weer net zo makkelijk afgedankt zodra je niet meer in hun gewenste frame past. Wie zijn eigen nest bevuilt voor applaus van vreemden, eindigt vaak met lege handen.
Vrijheid zonder respect, loyaliteit en waardigheid is geen bevrijding. Het is gewoon vervreemding met applaus erbij.