Piyasada öyle bir dönemden geçtik ki, olup bitenlere şaşırmak oldukça zor. O kadar çok okuma hatası yapıldı ki, kimse bunu “yanlış strateji” diye tanımlamaya bile cesaret edemedi. Her şey pozitif okunmak zorundaymış gibi davranıldı; sanki en olumluyu seçmek bir disiplinmiş gibi. Pozitif okumayı abartmanın kimseye faydası olmadı; tıpkı negatif yorum yapanları dışlamanın da kimseye faydasının olmadığı gibi. Makro cephede bile bariz hatalar zincir halinde yaşandı: enflasyonun göz ardı edilmesinin yarattığı riskler, daha çok işsizlik olsun da faiz indirilsin meselesi, Trump’ın ekonomiye getirdiği politik kırılganlık, veriler zaten ne işe yarıyordu ki gelmesinler daha iyi demek, faiz indirmenin otomatik olarak pozitif bir sinyal sayılacağı, QT’nin bitişinin adının QE’ye çıkması. Her şey para basma, her şey likidite geliyor. M2 para arzı, grafiklere bakıp, çizgileri çizip çizip tekrar çılgınlığı yaratmaya çalışmak. Ama madalyonun bir de mikro tarafı var ve en az makro kadar ağır. Dönemin koşullarını anlamadan risk alma iştahı, “trend asla bozulmaz” fikrinin herkese bulaşması, bu rahatlıkla kendi döngüsünü yaratması… Düştüğünde önemsemeyen, yükseldiğinde zaten yakalayacağını sanan, trendle uyum bile gösteremeyen varlıklara yapılan yatırımlar; bu alandaki uyarıların görmezden gelinmesi… Ve işin ironisi şu: Bu uyarıları herkes coşmuşken yaparsan “negatiflik satıyorsun” diye tepki görüyorsun. Negatiflik baş gösterdiğinde de “tamam işte, şimdi sırası mı; sus seni mi dinleyeceğiz”. Zamanın hiçbir anında doğru uyarıyı yapabileceğin bir zemin yok gibi. Herkes kendi hikâyesini doğrulayacak sesi arıyor; gerçek ise ancak iş işten geçince duyuluyor. Ve elbette bu rahatlık ve objektif olamamanın getirisi bugün baş gösteriyor. Artık ne düşse alacak durumun var, ne de zaten inancın var. Eğer senin düşündüklerin ve bu süreçte inandıkların olmadıysa, artık hiç bir şey işe yaramaz çünkü piyasa bozuk diyip eleniyorsun. Geri dönüp bakıp öğrenilecek çok şey var. Sağlık olsun.