Europa en haar politici willen koste wat kost X aan banden leggen.
Bijzonder, want het is tegelijk één van de belangrijkste kanalen waarop diezelfde politici hun plannen, standpunten en boodschappen verspreiden.
Natuurlijk krijgen ze op X nu dan wel ongefilterd wat ze in de ‘reguliere-door henzelf (met ons geld) gesponsorde- media veel minder tegenkomen: onmiddellijke, heldere kritiek van een aanzienlijk deel van de bevolking.
Kritiek die je zogoed als nooit tegenkomt in persberichten, in parlementen of in de (zwaar gesubsidieerde) traditionele media.
Maar op X is ze er wél. Elke dag opnieuw.
En dus moet X “gereguleerd”, “gecontroleerd” en “aan banden gelegd” worden.
De argumenten veranderen continu maar de richting blijft dezelfde. En het ene nobele motief volgt het andere op.
Maar misschien ligt de oplossing niet in méér censuur, maar in méér democratische volwassenheid?
❇️Tegen kritiek kunnen bijvoorbeeld.
❇️En af en toe erkennen dat critici misschien wel een punt kunnen hebben.
❇️Beseffen dat politici verondersteld worden de héle bevolking te dienen, niet alleen hun elitaire netwerk, hun ideologische medestanders of hun steeds kleiner wordende achterban.
Vrije meningsuiting is voor sommigen lastig.
Maar een overheid die kritiek liever onderdrukt dan weerlegt, is potentieel veel gevaarlijker dan eender welke tweet.