ชั้นเละ เละพระมัก รักพระเมะ

RT @KhunRueanka: บรีฟผชตอนผญด่าว่าเลว : ไปอยู่ในสังคมแบบไหนมาครับ เดินข้างถนนก็เจอแล้วอีดอก

น้องชินจิ๋วขึ้นทุกวัน ๆ เก่งขึ้นทุกวันด้วยเหมือนกัน โหดว่ะ โคตรโดนใจเลยสุดหล่อ

จริงๆไม่อยากให้นักเขียนนอยด์เรื่องหนังสือตัวเองขึ้นลิสต์คนไม่ชอบนะ ยิ่งติดเยอะแปลว่างานมันเข้าถึงผู้อ่านได้วงกว้างมากพอที่จะมีคนไม่ชอบอ่ะ อาจอนุมานได้ว่ามันเข้าถึงคนเยอะขนาดนี้ คนที่ชอบก็ต้องมีเหมือนกัน

เข้าถึงสิ้กเนเจ้อเคะหล่อมากเลยล่ะ

HAIR THEORYY

ใด ๆ คือพี่โมะพาคุนชิชิบะเข้าห้องน่ะ 😁😁😁😁😁😁😁😁 (นงชชชิปเป้อกรี้ดด่วน) (เรา)

แต่ทรงเหมือนใกล้จะจบเข้าไปทุกที ชีวิสที่ไม่มีซกด ชั้นจะอยึ่อย่างไร

skdy 263 . . . . พี่โมะนางรวยจิง ๆ มีห้องแบบนี้อีกสามสิบห้อง นางทำงานหนักขนาดนี้ไหนวะ5555555555 ทำไมดุรวยผิดหุผิดตา เสดถีท่านหนึ่งมาก

RT @_anchr: สังคมดัดจริต ตอนเจ้าตาย สลิ่มกับพวกเป็นกลางแหกปากบอกให้คนอื่นมีความเป็นมนุษย์ ห้ามเยาะเย้ย ห้ามดีใจ แต่ตอนประชาชนติดคุกคดีการเ…

skdy 263 . . . . น้องชินไม่เคยหยุดวิ่งตามแผ่นหลังคุนซากะเลยจริง ๆ ตอนสุ้ก้นึกป๊า สุ้ชนะก้นึกถึงป๊า มีป๊าเปนไอดอลมาตลอดเลย เอาชนะออเด้อด้วยตัวเองได้แล้วนะคับ รอก่อนนะคับคุนซากะ ถ้านี่ไม่ใช่คนที่รักพ่อที่สุด ㅜ — ㅜ

RT @kuni_929: 이스트 블루조~🌊 #ONEPIECE

skdy 263 . . . . ปูมางี้แอบหวังว่าจะได้เหนไอ่คุสุ้กับ (ปุ่) สเลอได้ไหม 🫠🫠🫠🫠🫠🫠

idk but สำหรับชัน เราสามาดรีวิวหนังสือที่อ่านละรุสึกว่ามันห่วยว่าห่วยได้อะ ตราบใดที่ไม่ได้ไปชี้หน้าบอกว่าคนเขียนห่วย 😭😭😭😭😭😭😭😭 คนเราควนจะวิจารงานเขียนได้อย่างอิสระเสรีสิ ไม่จำเปนต้องมาวิจาร/รีวิวติเพื่อก่ออะไรทำนองนั้นเรย ไม่ใช่หน้าที่กรุน่ะ 🫨🫨🫨🫨🫨🫨🫨

นี่เพิ่งปลดล็อกเหมือนพี่พีชชี่ว่าเราไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านหนังสือที่เราไม่ได้เอนจอยกับมัน ไม่มีใคร force ให้เราต้องอ่านจบถึงจะเริ่มเล่มใหม่ได้สักหน่อย อย่างที่พี่ลูกกอล์ฟบอกว่าลองเก็บเข้าชั้นก่อน สักวันหยิบมาอ่านใหม่ อาจจะกลายเป็นหนังสือเล่มโปรดของเราก็ได้ ทุกอย่างมีเวลาของมันน่ะ

ทุกคนมีสิทธิ์วิจารณ์ และทุกคำวิจารณ์ คนรับสารควรต้องอ่านโดยใช้วิจารณญาณตัวเองประกอบด้วยอยู่เสมอ อย่าคีพคำวิจารณ์หนังสือบนเน็ตมาเป็น personal attack ขณะเดียวกันก็อย่าเข้าไปจั้ด/แทงสวนหักหน้าคนที่เขาชอบเล่มนั้น มีพื้นที่ให้แก่กันและกัน ทุกคนควรมีอิสระทั้งกล้าติกล้าอวยไปตามที่คิด

ก็วิจารณ์ไปเถอะหนังสือน่ะ เสียเงินซื้อมาอ่านก็มีสิทธิ์จะรีวิวในมุมของตัวเอง เพราะรสนิยมการอ่านของคนเรามันไม่เหมือนกัน หนังสือเล่มเดียวกัน บางคนอ่านแล้วเปลี่ยนชีวิต แต่บางคนอ่านแล้วอาจจะรู้สึกเฉย ๆ หรือไม่ชอบเลยก็ได้ ซึ่งมันไม่มีใครผิดใครถูก การที่เราออกมาบอกว่าไม่ชอบตรงไหน หรือรู้สึกว่าจุดไหนยังไม่สุด มันคือการแชร์ประสบการณ์จริงในฐานะนักอ่านคนหนึ่ง ซึ่งมีประโยชน์มากสำหรับคนที่กำลังลังเลจะซื้อ จะได้เห็นมุมมองที่หลากหลายก่อนตัดสินใจ ไม่ใช่เห็นแต่คำอวยที่บางทีก็เกินจริงไปไกลน่ะ ถ้านักเขียนหรือสำนักพิมพ์อยากได้ยินแต่คำชม วงการหนังสือก็คงไม่มีวันพัฒนา เพราะคำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมานี่แหละ คือกระจกสะท้อนที่ช่วยให้คนทำงานเห็นจุดบกพร่องและนำไปปรับปรุงในเล่มต่อ ๆ ไป สินค้าทุกอย่างบนโลกยังมีรีวิวได้ แล้วทำไมหนังสือจะรีวิวแบบตรง ๆ บ้างไม่ได้ เพราะงั้นใครอยากวิจารณ์ตัวบทหนังสือจริง ๆ ก็ทำไปเถอะ ไม่ต้องกลัวทัวร์ลงหรอก อาจจะมีหลายคนที่คิดแบบเดียวกับรีวิวนั้นก็ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ

ตอนนั้นสู้กันมาก สุดท้ายแล้วประเทศนี้ก็ไม่ได้พัฒนาอยู่ดี รู้สึกแย่นะ ตอนนั้นเด็กแม่งมีความหวังกันทั้งนั้นแหละว่าประเทศนี้จะมีโอกาสให้กับเด็กๆได้เติบโตแต่แม่งก็เปล่าเลย

RT @bibuarydf: เข้าใจมั้ยอะว่าเด็กพึ่งจบม.6ที่ตะโกนสุดเสียงคนนนั้นเป็นคนเดียวกันกับพนักงานออฟฟิตต้อกต๋อยที่ต้องทำงานงก ๆ ในประเทศที่ไม่มีอะ…

ย้อนกลับไปตอนม็อบใหญ่ปี 63 วัยรุ่น วัยกลางคน วัยทำงาน ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าการเมืองอยู่รอบตัว การเมืองเป็นเรื่องของทุกคน วันนี้ถึงวันที่คนเบื่อการเมืองแล้วบอกว่า อย่าการเมืองได้ป่ะ ได้ไง งง

เพิ่งรู้ว่าคนเราไม่ได้อยากตายเป็นเรื่องปกติเพราะนี่อยากตายตั้งแต่มัธยม มารู้เพราะคุยกับเพื่อนแล้วนี่บอก ใคร ๆ ก็อยากตายปะวะ เพื่อนบอกไม่นะ ชั้นรักชีวิตของชั้นมาก /เคาท์เจอร์ช็อค