Trump heeft in Iran in ieder geval meer voor elkaar gekregen dan De Grote Leider Jetten. Die ging uitgebreid op rondreis door het foute Iran met het vriendje van toen. Natuurlijk wél heel laf (“vooral jezelf zijn”) in het bijzijn van 2 alibi-vriendinnetjes want anders hang je daar voor je het doorhebt maar zo ongezellig aan een hijskraan te bungelen…

MARCO RUBIO 🇺🇸 Neem even 3 minuten de tijd om te luisteren naar Marco Rubio, een opname van 2015. Dat is 11 jaar geleden. Een korte video, waar hij precies voorspelde wat er zou gebeuren met de Islamitische Republiek Iran. En nu is hij stil, wij horen hem niet en dat heeft een reden. Spreek je Donald Trump tegen, dan kan hij zijn kantoor leegmaken en de vervang(st)er staat al klaar. #MarcoRubio #Trump #IranDeal #Obama #JCPOA

Wat denkt u, staat bij de @NOS redactie het zweet al parelend op het voorhoofd? @elonmusk neemt juridische maatregelen tegen het Duitse ZDF voor leugenachtige berichtgeving.

U was in zijn tijd niet eens geboren! Dit zegt een 82 jarige! Laat uw woordvoerders stoppen met iedere hype aan te grijpen tot meerdere glorie van uzelf. Het neemt belachelijke vormen aan!

De échte prijs van deze krakkemikkige deal is het bloed waarmee tienduizenden Iraniërs betaald hebben. De enige juiste “deal” is dat het Islamitische regime moet vallen. De strijd daarvoor zullen we nooit opgeven.

Haal ze hierheen @D66 !

Warum überrascht mich das nicht? Ausländische Medien melden: Kushner und Witkoff trieben das Iran-Deal voran. Berichten ausländischer Medien zufolge waren es Steve Witkoff und Jared Kushner, die Trump dazu gedrängt haben, das Memorandum of Understanding mit dem Iran zu unterzeichnen. Dem Bericht zufolge lehnten Außenminister Marco Rubio und Verteidigungsminister Pete Hegseth diesen Schritt vehement ab.

Waarom wordt Israël afgerekend op leven, maar Hamas niet op terreur? Met deze reportage zet NRC opnieuw een beeld neer dat eerder olie op het vuur gooit dan bijdraagt aan begrip. De groei van Sderot wordt beschreven tegen de achtergrond van de verwoesting in Gaza, alsof het feit dat Israëliërs hun leven weer oppakken op zichzelf al iets verwerpelijks is. Wat daarbij opnieuw naar de achtergrond verdwijnt, is de verantwoordelijkheid van Hamas voor de tragedie die zich in Gaza heeft voltrokken. Op 7 oktober 2023 werden Israëlische dorpen en steden aangevallen door Hamas. Burgers werden vermoord, verkracht en ontvoerd. Het doel van Hamas was niet een compromis, een tweestatenoplossing of vreedzaam samenleven. Het doel was terreur. Toch lijkt dat startpunt in veel analyses steeds verder naar de achtergrond te verdwijnen. Nu wordt de wederopbouw en het doorgaan met leven in Israël door sommigen gepresenteerd als een vorm van moreel falen. Alsof Sderot, een stad die jarenlang onder raketbeschietingen leefde, zich zou moeten schamen voor het feit dat scholen open zijn, kinderen spelen en nieuwe huizen worden gebouwd. Maar wat is het alternatief? Dat een samenleving die is aangevallen zichzelf stilzet totdat haar aanvallers tevreden zijn? De harde realiteit is dat Hamas Gaza heeft geleid naar de situatie waarin het nu verkeert. Een beweging die miljarden aan internationale hulp niet investeerde in een toekomst voor haar bevolking, maar in tunnels, wapens en raketten. Een organisatie die nog altijd vasthoudt aan gewapende strijd en die de gijzelaarskwestie inzet als politiek drukmiddel. Dat zijn geen kenmerken van een beweging die vrede zoekt. Dat leidt tot een ongemakkelijke vraag. Welk volk zegt vrede te willen, maar houdt tegelijkertijd vast aan terreur als middel? Vrede vraagt om moeilijke keuzes. Het erkennen van elkaars bestaansrecht. Het loslaten van geweld als strategie. Wie als buur vrede zegt te willen, moet eerst terreur afzweren en het bestaansrecht van de ander erkennen. Doe je dat niet, dan is de conclusie onvermijdelijk: je zoekt geen vrede, maar slechts een adempauze tot de volgende aanval. Zolang Hamas weigert die fundamentele stap te zetten, blijft iedere oproep tot vrede hol klinken. Dat betekent niet dat Palestijnse burgers geen medeleven verdienen. Integendeel. Het zijn juist de gewone Gazanen die de hoogste prijs betalen voor leiders die hen al jaren gijzelen in een ideologie van permanente strijd. Werkelijke solidariteit met de Palestijnse bevolking begint daarom met de eis dat Hamas de wapens neerlegt, de gijzelaars vrijlaat en afstand doet van haar vernietigingsdoelstellingen. Wat opvalt, is dat de druk in Europa en ook in Nederland vaak vrijwel exclusief op Israël wordt gelegd. Alsof alleen de democratische rechtsstaat verantwoordelijk is voor de uitkomst van dit conflict. Alsof de partij die de oorlog begon, geen eigen verantwoordelijkheid draagt voor de gevolgen ervan. Dat creëert een gevaarlijke morele scheefgroei. Israël wordt niet bestraft omdat het oorlog voert. Israël wordt steeds vaker bestraft omdat het ondanks alles verder wil leven, bouwen aan de toekomst en weigert zich te laten definiëren door slachtofferschap. Maar het recht om in veiligheid te bestaan, geldt niet alleen voor de ene partij in dit conflict. Misschien is de meest ongemakkelijke vraag daarom deze: waarom wordt van Israël verwacht wat men nooit van Hamas durft te eisen? Want vrede begint niet met het veroordelen van wederopbouw. Vrede begint met het afwijzen van terreur als politiek instrument en met de erkenning dat beide volken bestaansrecht hebben. Zolang die principiële helderheid ontbreekt, blijft de weg naar echte vrede verder weg dan ooit. Want zonder het afzweren van terreur en zonder wederzijdse erkenning is er geen vredesproces, maar slechts de voorbereiding op een volgend conflict. nrc.nl/nieuws/2026/06/15/het…

Goed zo...Heb niks met @markuszower. Maar helemaal niks met dat verrotte enge D66 clubje. Hoop dat er gerechtigheid komt.telegraaf.nl/politiek/markus…

Gidi Markuszower doet daadwerkelijk AANGIFTE tegen Jan Paternotte geenstijl.nl/5190345/gidi-ma…

Prima vragen van Diederik Boomsma en Annabel Nanninga, die de opportunistische deugdrang van onze D66-minister van OCW aan de orde stellen. Ik geloof persoonlijk geen seconde dat La Letschert per ongeluk met de lange arm van de Moslimbroederschap aan tafel is beland. Ongetwijfeld weet Letschert met wie zij zaken doet. Men kan mij niet wijsmaken dat zij niet wist dat de MSA deel uitmaakt van een internationaal netwerk rond FEMYSO en de Moslimbroederschap. Kennelijk vormt dat voor haar geen enkel probleem. Dit is overigens dezelfde minister die bijzonder weinig deed voor Joodse studenten en medewerkers die in de knel kwamen na de eindeloze palestinisering van de Universiteit Maastricht, waar zij eerder bestuurder was. Het verbaast mij dan ook totaal niet dat zij liever enthousiast aanschuift bij organisaties die pseudoslachtofferschap tot politiek instrument hebben verheven, dan dat zij iets doet aan het antisemitisme dat de academische wereld, mede dankzij diezelfde organisaties, overspoelt. De Instagrampost van Letschert laat bovendien mooi zien hoe het vocabulaire van de ‘softe’ jihad zich voortdurend ontwikkelt. Eerst ging het over islamofobie en moslimhaat, vervolgens over discriminatie en racisme, maar inmiddels bewegen we richting de eis om “je thuis te voelen”. Een volledig subjectief begrip dat de basis vormt voor wéér nieuwe eisen en wéér verdere aanpassingen van ons onderwijs. In de interactie tussen Letschert en de MSA zien we het mechanisme van circulair cliëntelisme in volle glorie terug. Islamitische dawa-activistische organisaties produceren eindeloze claims over achterstelling en ongelijkheid. Progressieve bestuurders benutten deze claims voor de gebruikelijke fotomomentjes en gaan mee in de gestelde eisen. Vervolgens begint hetzelfde riedeltje opnieuw. Dezelfde organisaties blijven slachtofferschap cultiveren, stellen weer nieuwe eisen en progressieve bestuurders kunnen vervolgens weer vinkjes zetten bij hun ideologische opvattingen over diversiteit, gelijkheid en inclusie. De studenten van de MSA zijn natuurlijk totaal niet bezig met het emanciperen van hun middeleeuwse fascistische ideologie. Zij zijn bezig met het islamiseren van onze universiteiten en de academische wereld. Ik kan nauwelijks wachten op de ongetwijfeld ontwijkende antwoorden van onze minister op de schriftelijke vragen:

“Israël zal nieuwe bondgenootschappen sluiten en zal zichzelf kunnen verdedigen.” “Onder mijn leiding zal Iran geen kernwapen krijgen.” “Het Iraanse regime bezwijkt economisch.” Netanyahu’s speeches gaan verder vaak over hoe geweldig hij zelf is, helemaal nu er verkiezingen aankomen. Maar ongeacht wat je van de man denkt: het is wel geruststellend als democratisch verkozen leiders de belangen van hun eigen land vooropstellen. Dat dit in deze tijd in het westen bijzonder is, is een teken van verval dat we hier in Europa zien. x.com/clashreport/status/206…

The stakes were never identical, but early on they aligned more closely. Soon enough though the internal US pressure, and the pressure from allies over economic and other fallout, grew too intense for the American administration. The threat to Israel was, is and always has been existential. And when you are under existential threat you cannot rely on friends who aren’t under the same threat. It is a rather standard geopolitical reality really. What is in it for Trump now? What does he gain by prolonging the stalemate? Only loss

Hussein Sabbagh asesinó a 4 israelíes, entre ellos un niño de 4 años. También violó a una niña cristiana de 7 años hasta matarla. Luego, cambió de identidad y se hizo carpintero. Pero el Mossad lo buscaba. Fue abatido en un ataque selectivo de las FDI.

En zo zijn er meer in NL!! Syrische handlanger Assad krijgt 26 jaar cel van Nederlandse rechter /via @NOS nos.nl/l/2618731

"Palestinians" murdered elderly hostages. Chaim Peri (79) - peace activist, drove children from Gaza to Israeli hospitals. Yoram Metzger (80), Amiram Cooper (85). All shot in the head by their captors in Feb 2024. They call it "resistance".

Iemand al aan de ‘goede kant vd geschiedenis’ een rode lijn tegen het fascisme in Iran gezien?

Is een gezin dat terugkeert naar Zuid-Libanon.

IRÁN: Aida Rostami fue una médica valiente. Atendía a personas que luchaban por la libertad, protestando contra el régimen. Por eso, el régimen islámico la castigó de la manera más cruel. Fue torturada y le fracturaron huesos, la nariz y los hombros. Le arrancaron el ojo izquierdo. Luego, la asesinaron. Su cuerpo quebrado cuenta una historia de una crueldad inimaginable. Aida no merecía esto: era una sanadora, no una criminal. El régimen le quitó la vida por atreverse a ayudar a otros. Su sacrificio no debe ser olvidado. Comparte esto. El mundo debe saber.

Klip en klaar dat de grootste verliezers van de aankomende vredesdeal de Iraanse burgers zijn. Onder wie de 40 duizend vermoorde demonstranten. De @NOS illustreert de deal met een foto van een dolblij gezin in Iran (bron?).