Το 1979 ο Ελύτης δεν πρωτοτύπησε όταν έγραψε το "είμαστε οι μόνοι σ' ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό "ουρανό" και τη θάλασσα "θάλασσα" όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό.".
Διακόσια χρόνια πριν τον Ελύτη, ο Σιατιστιανός Μακεδόνας έμπορος και συγγραφέας Γεώργιος Ζαβίρας (1744-1804) δεν μας εκπλήσσει που έγραψε αυτό:
"Ἀλλὰ παρ’ ἡμῖν δὲν εἶναι τόση διαφορά, πᾶσαι γὰρ αἱ λέξεις ἡμῶν παράγονται ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς ἤτοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰσὶ Ἑλληνικαὶ ὁποῦ μὲ τὰς ὁποίας ὡμίλουν οἱ προπάτορες ἡμῶν οἷον λέγω, γράφω, δίδω, φέρω, παίζω, βαστάζω, ἔρχομαι, κάθομαι, χαίρω, κλαίω, τρώγω, πίνω, διψῶ, πεινῶ, κοιμοῦμαι, καὶ ἐκ τῶν ὀνομάτων θεός, ἄγγελος, ἅγιος, οὐρανός, γῆ, ἥλιος, σελήνη, ἀστέρες, ἄνεμος, ἀήρ, φύσις, ἄνθρωπος, κεφαλή, μέτωπον, ὀμμάτιον, ὀφρύδιον, στόμα, γλῶσσα, λαιμός, στῆθος, καρδία, νεφρά, κοιλία, ἔντερα, λόγος, φωνή, ὕπνος, ζῶον, θηρίον, λύκος, λαγώς, πρόβατον, χοῖρος, χῆνα, νύσσα, ξύλον, δένδρον, κρέας, τόπος, παιδίον καὶ τὰ παραπλήσια, τὰ ὁποῖα εἰσι καὶ αὐτοῖς τοῖς νηπίοις γνωστά. Ἄν καὶ εἰς τινὰς λέξεις ἐστὶν ὀλίγη διαφορά, ἀλλ’ ἡ αὐτὴ διαφορὰ ἦτον καὶ εἰς τοὺς προπάτορας ἡμῶν. Ἄλλως γὰρ ὡμίλουν οἱ Ἀττικοί, ἄλλως οἱ Αἰολεῖς, ἄλλως οἱ Ἴωνες καὶ ἄλλως οἱ Δωριεῖς. Ὅθεν αὐτὴ ἡ νῦν γλῶσσα ἡμῶν εἶναι ἕνας Κλῶνος, ἕνας βλαστὸς καὶ μία διάλεκτος τῆς παλαιᾶς ἡμῶν γλώσσης"