Stahlarbeitsplätze in Deutschland haben nur mit Kernkraft Zukunft. Deswegen waren die Nuklearia-Mitglieder @UW_4E, @EricDanielski und weitere bei der Kundgebung der @IGMetall »Stahl hat Zukunft – bei uns!« in Berlin dabei. Ein Stahlwerk braucht eine kontinuierliche Energieversorgung zu vorhersehbaren und geringen Preisen. Wetterabhängige Energiequellen können das nicht liefern, fossile Energieträger unterliegen starken Preisschwankungen. Die einzige Chance für wettbewerbsfähige Industriestrompreise liegt deswegen in der Reaktivierung der deutschen Kernkraftwerke.

THE JEW'S HOLOCAUST;He was offered his life, his freedom, and a way out, but he chose to walk into the fire because he couldn't bear the thought of a child being afraid in the dark alone. They went to their deaths not as prisoners, but as a family, following the only man who ever told them they were loved. Janusz Korczak, the famous Polish-Jewish doctor, author, and director of a large orphanage in Warsaw, dedicated his life to fighting for children's rights. When the Nazis invaded Poland, he moved his 200 orphans into the cramped, starving Warsaw Ghetto. On August 5, 1942, as the orphanage faced "liquidation" and the children were to be sent to Treblinka, Korczak was offered a "Sanctuary" pass by Nazi authorities, which he tore to pieces, refusing to abandon his children. He led them on a "trip to the countryside," dressed in their cleanest clothes, holding two of the youngest children's hands as they marched through the ghetto toward the trains. Even at the station, a German officer's attempt to pull him from the line was met with a simple shake of his head before he stepped into the airless cattle car with his children. He stayed with them until the very end, comforting them in the darkness of the gas chambers, telling them stories until the air ran out, choosing to die as a father to the fatherless. This image captures the "Final Walk of the Just"—a poignant testament to human goodness, a story that breaks the heart but heals the soul, proving that the light of one man’s love can outshine the darkness of a thousand cannons. Today, against the Jew, the same annihilation is crafted every other day. THE ISLAMIC WORLD, LEFTIST REGIMES AND REST OF THE DEMONISED BEINGS HAVE CONNIVED AGAINST ISRAEL. IT'LL NOT HAPPEN!

Ein Glück, dass Union und SPD endlich unbegrenzt neue Gasheizungen ermöglichen! nytimes.com/2026/05/14/busin…

Die „einzigartige Lösung“, die Kiew Deutschland anbietet to.welt.de/kIDmq08

Ponad połowa 🇷🇺 żołnierzy zabitych na 🇺🇦 umarła z ran, które wyjściowo nie były śmiertelne. Skalę dramatu obrazuje proporcja rannych do zabitych – 2:1 po stronie rosyjskiej, 5:1 po ukraińskiej. Nie tłumaczy jej ani arsenał, ani liczebność armii, lecz systemowe zaniechanie, które przeoczyło nowy porządek pola walki, gdzie o przeżyciu rannego nie decyduje już odległość do szpitala, ale to, czy właściwa pomoc dotrze, zanim rana stanie się śmiertelna. 1️⃣ Przez dwieście lat ranny szukał drogi do szpitala. W zdronizowanym środowisku pola walki pytanie się odwraca: jak dostarczyć szpital do rannego? Sformułowanie to nie jest metaforą publicystyczną, lecz wyznacza punkt wyjścia nowej organizacji zabezpieczenia medycznego. 2️⃣ Przyczyna zmiany ma charakter strukturalny. Trzy fundamenty doktryny zbudowanej w Iraku i Afganistanie – dominacja w powietrzu, drożność tras ewakuacji, bezpieczeństwo infrastruktury sanitarnej – przestały obowiązywać jednocześnie. Drony FPV i platformy światłowodowe rozszerzyły strefę rażenia do 40-70 km za linię styczności. Stałość, przez dwa wieki atrybut ochronny placówki medycznej, stała się atrybutem demaskującym. 3️⃣ Efekt: punkt stabilizacji znika z powierzchni, stanowisko chirurgiczne zagłębia się w ziemię – role pacjenta i szpitala uległy zamianie. Nowa sytuacja oddaje zmianę układu odniesienia. Dawniej szpital był punktem stałym, do którego zmierzał ranny – dziś staje się biernym obserwatorem zdarzeń rozgrywających się poza jego zasięgiem. Obraz z powietrza dociera natychmiast, interwencja znacznie wolniej, a między jednym a drugim otwiera się przestrzeń, w której ranny jest widoczny, ale poza zasięgiem pomocy. Aby zamknąć ten dystans, należy skrócić ramię interwencji: zdecentralizować zasoby medyczne, przesunąć do przodu moduły ratunkowe, wprowadzić autonomiczne platformy ewakuacyjne. 4️⃣ 🇵🇱 wydaje na obronność 4,7% PKB – pytanie pozostaje zatem organizacyjne, nie finansowe: czy zdążymy przebudować architekturę zabezpieczenia medycznego, zanim pierwszy tydzień konfliktu wystawi rachunek liczony w żołnierzach, którzy zginęli z powodu obrażeń pierwotnie niezagrażających życiu? Doktrynę zabezpieczenia medycznego pisze się w czasie pokoju – w trakcie wojny już tylko płaci się jej cenę. Pełna analiza – od indywidualnego pakietu medycznego żołnierza po bezzałogową sieć ewakuacji, w załączonym artykule, zapraszam 🔗 portalobronny.se.pl/polityka… @MON_GOV_PL @MZ_GOV_PL @SztabGenWP @DowOperSZ @DGeneralneRSZ @BBN_PL @WIMWarszawa @PGZ_pl