Schaamte is sluw. Ze presenteert zich vaak als je eigen verstand.
Je wil iets delegeren. Een taak, een project, een beslissing. En dan bedenkt je brein supersnel een reden waarom dat toch niet handig is:
'Ze heeft het te druk.'
'Ik doe het sneller zelf.'
'Het is eigenlijk ook niet haar taak.'
Al die redenen heb ik zelf ook ooit gedacht.
En ze kloppen ook, op een bepaalde manier.
Maar vaak zit er onder dit soort redenen een heel andere vraag: 'Wat zullen ze wel niet van me denken, als ik dit ga delegeren?'
Zo werkt schaamte.
Ze dendert niet binnen met de gedachte "ik ben eigenlijk doodsbang voor wat mensen van me denken."
Nee, ze arriveert als een kalme, plausibele redenering. Ze klinkt als goed leiderschap. Ze klinkt als rekening houden met je team.
En ondertussen doe je toch weer veel te veel werk zelf.
Herkenbaar?