Meewerken aan chemische castratie/sterilisatie van homoseksuele kinderen is vanaf nu verplicht in Nederland. Ouders en hulpverleners zijn strafbaar als ze weigeren er aan mee te werken. 80% van de kinderen met een trans-waandenkbeeld, is homoseksueel.

Trans madness is reaching a peak in Austria. The Innsbruck Transgender Center treats 900 patients, 300 of whom are under the age of 18. imabe.org/bioethikaktuell/ei…

Twist. De stemming over de conversiewet is uitgesteld naar 16 juni. Vandaag bood @genderzorgen namens bezorgde ouders een petitie aan bij de Eerste Kamer. Het gaat om ouders die zich zorgen maken over de behandeling van hun kind met genderdysforie. Ouders die vragen stellen bij sociale transitie, druk vanuit school of hulpverlening, en trajecten richting puberteitsremmers, hormonen of operaties. Hun punt is simpel: ouders kregen steeds te horen dat deze wet niet over ouders gaat. Maar in het debat bevestigde initiatiefnemer Becker dat ouders onder omstandigheden strafrechtelijk wél vervolgbaar kunnen zijn. Wanneer wordt ouderlijke bezorgdheid “indringend”? Wanneer wordt advies “stelselmatig”? Waar ligt de grens tussen bescherming en strafbaar gedrag? Die vragen bleven onbeantwoord. De wet definieert deze begrippen niet. De grens ligt nergens vast. Maar zelfs als ouders indringend en stelselmatig bezorgd zijn over de behandeling van hun kind: is dat een zaak voor het strafrecht? Goed dat de stemming is uitgesteld. Media zouden nu niet alleen politici en lobbyorganisaties moeten spreken, maar vooral ouders zelf! eerstekamer.nl/nieuws/202606…

Here's a dive into the trans medicine PR playbook in Europe: an Austrian case study of queer activism, ideological medicine, compliant media and political failure. Link ⬇️

I don’t care if you’re 18 or 19 or 40 — doctors shouldn’t be cutting off tissue from a woman’s forearm or thigh and turning it into a tube of flesh which is then sewn onto the woman’s groin with the urethra pulled through so they can pee standing up. They even follow up this procedure by inserting a steel rod into it once the initial surgery has healed so that it can be maneuvered for sex. They call this ‘gender-affirming care.’ It is insane, and it is the epitome of evil.

Hoeveel gevangenisstraf kun je straks krijgen als je jongeren waarschuwt voor medische behandelingen die hun problemen niet oplossen, maar groter maken?

Das ist ein Skandal in der Berichterstattung und offenbart die Haltung hinter dem Stand der „Trans-Medizin“ in Österreich. Das „Transgender Center Innsbruck“ meint, an seine Grenzen zu stoßen, und macht aus diesem Anlass aktivistische Marketing-PR, die von den Medien - bis hin zum ORF! - weitgehend unkritisch übernommen wird. → Die Kapazitäten seien mit 900 Patientinnen und Patienten ausgelastet. Laut eigener Angabe ist rund ein Drittel davon minderjährig (!) und wird dort behandelt. → Die Behandlungen der Minderjährigen erfolgen mit Pubertätsblockern, die, entgegen der Evidenz, als rückgängig machbar beschrieben werden. Das ist Desinformation gegenüber Eltern und betroffenen Kindern mit schwerwiegenden Folgen. Die Pubertät kann nicht einfach auf Pause gestellt werden. Auf Pubertätsblocker folgen zumeist gegengeschlechtliche Hormone. Die Folgen sind weitreichend, massiv und hinlänglich dokumentiert. → Die Rate der Detransitionierer liege angeblich im Bereich von 1 bis 3 Prozent. Für diese Zahl gibt es keinerlei Belege. Die Klinik führt keine flächendeckende Nachverfolgung über einen längeren Zeitraum durch (10-15 Jahre). Dazu kommt das fehlende Angebot an medizinischer und psychosozialer Unterstützung einer Detransition und die erheblichen Herausforderungen bei fortgeschrittener körperlicher Veränderung, etwa durch die Maskulinisierung von Frauen. → Die Klinik nennt Social Media als Grund dafür, dass das Thema heute stärker bei ihr aufschlägt. Doch statt dies mit der naheliegenden Kritik an Peer-Gruppen, Beeinflussbarkeit und Idealisierung durch soziale Medien zu analysieren, propagiert sie eine Lesart, wonach Menschen nun einfach früher zu der Einsicht gelangen würden, dass sie „vielleicht eher in ein nicht-binäres Setting passen“. Völlig ausgeblendet wird dabei, dass es bei diesem Phänomen gerade keine gleichmäßige Verteilung über alle Altersgruppen hinweg gibt. Besonders betroffen sind Jugendliche, vor allem Mädchen. Dass dieser Umstand aus einer medizinischen Perspektive und Praxis heraus vollständig ausgeblendet wird, ist unfassbar. Die Sorge sollte zuallererst den Jugendlichen gelten, die sich in einer vulnerablen Phase befinden und in den allermeisten Fällen mit erheblichen Komorbiditäten leben, von Essstörungen über Depressionen bis hin zu Autismus, und die durch soziale Medien zu der Vorstellung gelangen, eine Transition sei die Lösung ihrer Probleme. Die Klinik scheint zudem keinerlei Interesse daran zu haben, die Entwicklung der letzten Jahrzehnte zu analysieren, in denen das Thema Transidentität weder bei Jugendlichen noch bei Frauen überhaupt eine Rolle spielte. → Die Wartezeit hält pubertierende Jugendliche auch nicht davon ab, Behandlungen durchführen zu wollen. Vor allem dann nicht, wenn sie in dieser Zeit mit „gender-affirmierender Therapie“ begleitet werden. Jener Therapieform, die nach dem Willen von SPÖ und Grünen die einzig zulässige sein soll. Tatsächlich ist es schon heute schwierig genug, einen Therapieplatz in einer Praxis zu finden, die bei diesem Thema nicht ideologisch geleitet arbeitet und „trans Kinder“ oder „trans Jugendliche“ nicht affirmiert. → Es geht hier um schwerste und irreversible Eingriffe. Nicht um die Frage, ob jemand "eher männlich oder weiblich orientiert" ist. Das sind regressive Stereotype und Rollenvorstellungen, die gesellschaftlich entstehen und verändert werden können. Das medizinische Angebot der Klinik umfasst hingegen Brustentfernungen, Neovagina, Penoidaufbau und lebensverändernde Behandlungen. → Der Leidensdruck ist in der Tat groß. Die Mehrheit der Betroffenen leidet unter erheblichen psychischen Komorbiditäten. Darüber wird geschwiegen. Stattdessen wird diagnostische Überschattung produziert. → Das Suizid-Narrativ ist mittlerweile durch finnische Studien, den Cass Review und sogar Aussagen von Trans-Aktivisten selbst vor US-amerikanischen Gerichten widerlegt. Dennoch wird der Stand der Wissenschaft erneut ignoriert und Eltern, Angehörigen, Gesellschaft und Staat Angst gemacht. → Und schließlich die Empfehlungen an Eltern für den Umgang mit ihren Kindern: Völlig ausgeblendet wird, was Pubertät überhaupt ist. Eine Phase, in der Grenzen ausgetestet werden, der eigene Wille durchgesetzt werden soll und vieles impulsgetrieben ist. Eine Phase, in der Eltern gefordert sind, einerseits mehr Freiraum zu geben, andererseits aber ihr Kind vor schwerwiegenden Schäden zu schützen und Grenzen aufrechtzuerhalten. Der richtige Ansatz wäre, klare Grenzen zu setzen und den Blick auf die Realität zu bewahren. Stattdessen wird empfohlen, den Vorstellungen eines psychisch belasteten jungen Menschen Raum zu geben und sie zu bestätigen. → Zuletzt: Eltern ausgerechnet an die NGO Courage zu verweisen, eine Organisation, die regelmäßig Camps für „Trans-Kinder“ und „Trans-Jugendliche“ veranstaltet, braucht eigentlich kaum einen weiteren Kommentar und offenbart die Ausrichtung der Klinik. Es gibt tatsächlich eine umsichtige Elterngruppe in Österreich - rogdoe.at - die ich allen nur ans Herz legen kann. Außerdem diesen Podcast, den ich mit Eltern trans-identifizierter Kinder in Österreich geführt habe: open.spotify.com/show/268Cxm… Und den Medien empfehle ich eine fundierte Recherche statt der Übernahme von aktivistischer PR.

Transgenderzorg is zorgvuldige zorg volgens @HoebekePiet (Tafel van Tine, 17/11/25), of hoe UZ Gent mensen een rad voor de ogen draait! cryforrecognition.be/de-myth…

The Myth of Belgium's 'Cautious Approach', or how Belgian gender clinics (UZ Gent) are pulling the wool over people's eyes! genspect.substack.com/p/the-…

Leden van de @EersteKamer, vandaag stemt u niet alleen over “homogenezing”. U stemt over een wet die ook genderidentiteit het strafrecht binnenhaalt. Kijk daarom nog één keer naar de mensen die in dit debat bijna onzichtbaar zijn gebleven: ouders. Op papier gaat deze wet namelijk over hulpverleners en organisaties, maar de echte druk komt terecht waar geen senator meekijkt: aan de keukentafel. Bij ouders die luisteren, zoeken, twijfelen en beschermen, en juist daarom niet meteen bevestigen dat hun kind werkelijk in "het verkeerde lichaam" is geboren. Stel: een veertienjarig meisje met autisme en lesbische gevoelens zegt dat zij een jongen is. Haar ouders nemen haar serieus, maar willen nog geen nieuwe naam, andere voornaamwoorden of medische route bevestigen voordat duidelijker is wat er speelt. Maar school is al begonnen haar met “hij” en een nieuwe naam aan te spreken. De jeugdpsycholoog beweegt daarin mee. Die zegt dat steun thuis belangrijk is, constateert dat de ouders terughoudend zijn, en dringt erop aan dat zij ook meegaan. Bevestiging is immers de norm geworden. Voelt u wat daar gebeurt? Ouders die hun kind proberen te beschermen, worden langzaam tegenover hun kind gezet. Niet door dwang of afwijzing, maar doordat zij aarzelen, tijd vragen en het kind niet direct bevestigen. Hun voorzichtigheid wordt niet meer gezien als liefdevolle verantwoordelijkheid, maar als gebrek aan steun. Hun vraag om onderzoek wordt verdacht. Dáár komt de druk te liggen. Niet in de rechtszaal, maar in schoolgesprekken, zorgdossiers en meldingen. En dit is ook niet theoretisch. Zulke conflicten bestaan nu al. Luister maar eens goed naar ouders met kinderen met genderdysforie. Deze wet gaat in die conflicten één kant extra macht geven. Dan wordt niet het kind beschermd, maar het idee dat bevestiging de veilige standaard is. Voorstanders zullen zeggen: ouders worden door deze wet niet strafbaar. Maar wetten werken niet alleen via veroordelingen. Ze veranderen ook de norm in scholen, spreekkamers en dossiers. School en hulpverlening gaan zich indekken. Bevestigen wordt veilig, vertragen wordt riskant. Ouders die om tijd vragen, komen tegenover de instituties te staan die hen zouden moeten helpen. Dat is gevaarlijk. Juist bij jongeren met genderdysforie moeten volwassenen kunnen vertragen, doorvragen en breder kijken. Een nieuwe naam, andere voornaamwoorden en registratie op school lijken misschien onschuldig, maar sociale transitie staat vaak niet los van een mogelijke medische route. Het kan een kind verder één kant op opduwen. Daarom is voorzichtigheid nodig. De Cass Review wees op de zwakke bewijsbasis voor medische interventies bij jongeren; ook recent Fins onderzoek laat zien dat psychische problemen niet vanzelf verdwijnen door medische transitie en zelfs vaak erger worden. En laten we wel wezen: het idee dat iemand werkelijk “een jongen in een meisjeslichaam” is, kan geen arts, rechter of ouder objectief toetsen. Bij zoveel onzekerheid is voorzichtigheid geen gebrek aan steun. Voorzichtigheid ís steun. De indieners doen alsof deze wet dwang bestrijdt. Maar door genderidentiteit mee te nemen, maakt de wet van een niet-toetsbaar zelfbeeld een strafrechtelijke norm. Daardoor komen gewone twijfel, ouderlijk gezag en professionele zorgvuldigheid onder druk te staan. Niet het kind wordt beschermd, maar één idee heilig verklaard: dat bevestigen altijd veilig is en terughoudendheid schadelijk. De Eerste Kamer moet daar niet in meegaan. Maak van een wet tegen homogenezing geen wet tegen ouders, hulpverleners en leraren die hun hoofd koel houden. U stemt vandaag niet alleen over intenties, maar over gevolgen. Over ouders die straks zwijgen terwijl zij zouden moeten spreken. Over hulpverleners die bevestigen terwijl zij zouden moeten onderzoeken. Over kinderen die verder een route op worden geduwd waarvan de prijs misschien pas wordt begrepen als terugkeer niet meer mogelijk is. Die verantwoordelijkheid ligt vandaag bij u. Stem tegen deze wet. @DittrichBoris @CU_EersteKamer @eerstekamervvd @bbbfractie_ek @hdoornhof @SP_eerstekamer @PvdD_EK @jannybakker x.com/EdelGeertje/status/206…

Ook interessant in dit artikel is dat het beschrijft hoe het Dutch Protocol steeds een andere rechtvaardiging krijgt. Puberteitsremmers zouden eerst “tijd geven om na te denken”, vroeg ingrijpen zou dan latere operaties voorkomen en het zou hun mentale gezondheid verbeteren omdat ze dan beter lijken op het andere geslacht. Maar als meer dan 90% van de jongeren die start met puberteitsremmers doorstroomt naar cross-sex hormonen, dan is die tijd om na te denken geen pauzeknop, maar de start van een medisch traject. En omdat sterk bewijs voor mentale gezondheidswinst ontbreekt, worden er in het veld nieuwe rechtvaardigingen gezocht: “gender embodiment”, “gender euphoria”, “creative bodily transfiguration”. Eind 2024 erkenden De Vries en anderen van Amsterdam UMC al dat medische transitie niet aantoonbaar leidt tot beter welzijn, maar zij vonden dat geen bezwaar: autonomie zou zwaarder moeten wegen dan gezondheidswinst. Maar zij maakten daarmee de medische behandeling los van het doel: gezondheid bevorderen. Autonomie wordt dan verheven tot het hoogste goed, maar in werkelijkheid belandt een jongere in afhankelijkheid: van medicijnen, operaties en de goedkeurende blik van de buitenwereld. En het meest absurde: de instituties bewegen mee alsof het wetenschap is. Maar er is geen nieuw bewijs; alleen de rechtvaardiging verandert steeds. tandfonline.com/doi/full/10.…

Het blijft maar gaan over een “verbod op homogenezing”. Maar dat frame verhult waar deze wet óók over gaat: genderidentiteit, “indringende” gesprekken en het risico dat ouders, leraren en hulpverleners verdacht worden zodra zij niet bevestigen dat een kind in het verkeerde lichaam is geboren. Natuurlijk is iedereen tegen geweld, dwang, elektrische schokken of vernedering. Maar juist die extreme voorbeelden zijn vaak al strafbaar. Waar deze wet echt iets toevoegt, wordt het vaag: opvoeding, therapie, geloof, kritiek, twijfel. Deze wet is een wolf in schaapskleren. Onder het sympathieke verhaal van bescherming wordt het niet-toetsbare idee 'genderidentiteit' het strafrecht binnengebracht. De Raad van State had grote vragen bij de noodzaak, handhaafbaarheid en grondrechten. De wetenschapstoets wees erop dat betrouwbare cijfers ontbreken. De vraag is niet: bent u tegen homogenezing? Die vraag is een morele val. De echte vraag is: welke slachtoffers beschermt deze wet die nu niet al beschermd worden? Hoe weten we dat? En waarom zou dat opwegen tegen het risico dat ouders, leraren en hulpverleners strafrechtelijk kwetsbaar worden zodra zij genderidentiteit niet bevestigen? Die vragen zijn nooit fatsoenlijk beantwoord. En dat is niet alleen juridisch slordig, maar ook inhoudelijk gevaarlijk. Want als kritiek op genderidentiteit verdacht wordt gemaakt, wordt bevestigen de veilige route. Dan wordt het moeilijker om bij jongeren eerlijk te onderzoeken wat er werkelijk speelt: homoseksualiteit, trauma, autisme, groepsdruk, "puberteitsstress" of gewoon het feit dat een kind niet in stereotypen past. Daar zit het enorme verschil. Bij homoseksualiteit betekent acceptatie: je hoeft niet te veranderen. Je lichaam is niet verkeerd. Je liefde is niet verkeerd. Bij transidentiteit kan “acceptatie” iets heel anders betekenen: een kind bevestigen in het idee dat het eigen lichaam verkeerd is. Dat kan leiden tot sociale transitie, medische trajecten, levenslange afhankelijkheid van hormonen en uiteindelijk zelfs onomkeerbare ingrepen in een gezond lichaam. Zo kan een wet tegen conversie zelf conversiedruk vergroten: niet richting heteroseksualiteit, maar richting transidentiteit. Dáárom is deze wet zo gevaarlijk. Onder het mom van bescherming wordt kritiek op genderidentiteit verdacht gemaakt, worden ouders, leraren en hulpverleners onder druk gezet om te bevestigen, en worden jongeren juist verder een route opgeduwd waarvan de gevolgen enorm zijn. Dat beschermt geen kinderen. Dat beschermt een idee. Eerste Kamerleden moeten zich daarom niet laten chanteren door het frame dat dit simpelweg een verbod op homogenezing is. Zij dragen verantwoordelijkheid voor de gevolgen van deze wet. Ook voor de gevolgen die niet in de memorie van toelichting staan, maar straks wel in huiskamers, klaslokalen en spreekkamers voelbaar worden. Senatoren, dit is uw verantwoordelijkheid. Denk echt na voordat u een niet-toetsbaar idee als “genderidentiteit” het strafrecht binnen stemt. telegraaf.nl/politiek/verbod…

Another story of a young detransitioner. A girl who started with puberty blockers at 12, and proceeded on to testosterone and a double mastectomy. She regrets it all and is now dealing with health issues because of it, as a young 21-year-old. This should be a crime, and I hope @PierrePoilievre wins the next election and makes it one. How many kids’ lives need to be destroyed before we wake up?