Waarom hebben we eigenlijk een minister van OCW? Antisemitisme is geen artistieke vrijheid. @Martinbosma_pvv @DiederikBoomsma @ANanninga

Join me in once again calling for the resignation of @TheLancet editor Richard Horton. Publishing a petition calling for the boycott of the Israeli Medical Association is an absolute disgrace. Medicine should bring physicians together in service of patients, not weaponize professional organizations for political campaigns. Just as it failed the public on the #COVID19 origins debate, The Lancet is again positioning itself as a political actor rather than a medical journal.

One of the most troubling aspects of the Palestine Action/Elbit case is the moral psychology involved. It is what happens when a political cause becomes a total identity and creates the opportunity for malign actors to exploit it. Once “Palestine” is transformed from a cause into a sacred symbol of moral standing, ordinary ethical boundaries begin to collapse. Violence is described as “direct action,” criminal damage as “solidarity,” arrest as “repression,” and prison as martyrdom. The worker in the factory, the police officer with a family, the public frightened by political violence, even the activist discarding their own future, all fade into a heroic narrative about resistance. It is radicalisation. Outrage narrows the mind; group approval encourages escalation; online applause replaces conscience. The slogan provides moral permission, and the crowd offers emotional insulation. Every consequence is then reinterpreted as proof that the system is evil, making self-correction nearly impossible. The most tragic aspect is how cheaply lives are destroyed. People with futures sacrifice them for a fantasy of moral purity. Supporters enjoy the warm glow of righteousness. The accused face the sentence, the criminal record, the terrorist notification requirements, and the ruin of adulthood. You can care about Palestinians without excusing political violence. You can condemn civilian suffering without romanticising criminality or being duped by false propaganda narratives about “genocide”. Having a just cause does not make a person just. Sometimes the most dangerous lie people tell themselves is that because they have chosen the “right side”, anything they do in its name must be good. You can read my report on the Psychology of Disinformation, here: henryjacksonsociety.org/publ…

Wie kan zich nog de hijgende media herinneren toen Israël in 2023 zogenaamd een Gazaans ziekenhuis gebombardeerd zou hebben? Binnen enkele minuten namen de MSM gretig en met het kwijl uit de mondhoeken keiharde Hamaspropaganda over. Gevolg: talloze protesten en laster die niet meer uit de hoofden van de ontvangers weg te slaan was. Inmiddels hebben we te maken met bijna drie jaar van onophoudelijke bloedbias tegen de Joodse staat en weten we eigenlijk niet meer beter. Een nieuw dieptepunt werd bereikt toen een gerenommeerde Amerikaanse journalist onlangs in een al even gerenommeerde Amerikaanse krant het bizarre bloedsprookje verkondigde over de verkrachting van Palestijnse gevangenen door honden. Zet dit tegenover de scepsis van diezelfde media wanneer het gaat om zo ongeveer de meest uitgebreid gedocumenteerde pogrom ooit, namelijk de gruwelijke massaslachting op Joden door Hamas op 7 oktober 2023, en ieder weldenkend mens begint zich achter de oren te krabben. Dat redacties in het Westen worden bevolkt door een progressief-postmoderne elite vormt een deel van de verklaring, maar er speelt meer. Politicoloog Eliyahu Sapir beschrijft het verschijnsel als het verdwijnen van ‘epistemische latentie’: het vermogen van instituties om onzekerheid te verdragen en tijd te nemen voor verificatie voordat zij morele conclusies trekken. Volgens Sapir ontleende de klassieke journalistiek het gezag juist aan die terughoudendheid. Eerst de feiten, daarna de duiding. Eerst gedegen onderzoek, daarna de oordelen. Tegenwoordig voltrekt zich het omgekeerde. Morele verontwaardiging gaat vóór bewijs, want redacties ervaren terughoudendheid als een risico: deugdwang is belangrijker geworden dan waarheidsvinding. Daardoor ontstaat een opmerkelijke asymmetrie. Verhalen die passen binnen bestaande progressieve categorieën van onderdrukking, kolonialisme en slachtofferschap krijgen onmiddellijk het journalistieke stempel van morele geloofwaardigheid. Beschuldigingen hoeven nauwelijks te rijpen voordat zij worden verkocht als vaststaande werkelijkheid. Sapir benadrukt dat dit verschijnsel verder gaat dan gewone politieke vooringenomenheid: het raakt de manier waarop het begrip ‘waarheid’ zélf maatschappelijk wordt georganiseerd. Precies daar wordt het voor Joden extra gevaarlijk. De verkrachtingen, verminkingen en seksuele martelingen van Israëlische vrouwen op 7 oktober werden aanvankelijk met wantrouwen ontvangen. Ondanks bakken forensisch materiaal, getuigenissen van zowel daders als slachtoffers en onafhankelijk onderzoek bleef een groot deel van de media aarzelen. Ook VN-organisaties deden er maanden over voordat zij de omvang en gruwelijkheid van het seksuele geweld enigszins erkenden. Tegelijkertijd kunnen de meest krankzinnige beschuldigingen tegen Israël binnen enkele uren uitgroeien tot mondiale ‘waarheden’. We zien dus een ongelijke verdeling van scepsis en versnelling. Mede door dit mechanisme hebben we te maken met een contemporaine vorm van antisemitisme: antisemitisme dat kan floreren los van antisemieten. In de moderne westerse wereld is openlijke Jodenhaat sociaal onacceptabel geworden, maar de oude patronen kunnen desondanks via instituties en morele reflexen opnieuw worden geproduceerd. Paradoxaal genoeg zijn het opvallend vaak de figuren die zichzelf erop beroepen het naoorlogse morele kompas te hebben uitgevonden en verbeterd, die vooraan staan bij iedere herdenking van de Holocaust en die geen gelegenheid voorbij laten gaan om anderen de maat te nemen over fascisme, die bijdragen aan een systeem waarin Joodse getuigenissen structureel minder geloofwaardig worden geacht, Joodse kwetsbaarheid onvoldoende herkenbaar wordt en beschuldigingen tegen Joden of de Joodse staat sneller plausibel worden geacht dan vergelijkbare beschuldigingen tegen andere groepen, inclusief tegen de genocidale antisemitische doodscultus Hamas. Oude bloedlaster verschijnt daardoor in nieuwe gedaantes, maar de mechanismen blijven herkenbaar: Joodse ervaringen worden gewantrouwd, Joodse slachtoffers verdwijnen naar de achtergrond en Joden worden opnieuw gereduceerd tot objecten waarop bredere maatschappelijke frustraties worden geprojecteerd. Zodra instituties het onderscheid verliezen tussen snelle morele bevrediging en waarheidsvinding, verandert journalistiek van waakhond in producent en versterker van nieuwe antisemythes. *Link naar blog in onderstaande tweet.

Deze @nausicaamarbe is speciaal voor @ahmedmarcouch niw.nl/hersteloperatie/

De meest diverse show van Nederland, de GeenStijl Premium Podcast met @talithamuusse, vanaf nu om de week online! In de eerste aflevering: Is de her en der vertolkte wens dat Nederland en West-Europa 'overwegend blank' blijven, een kwalijke? De talloze veroordelingen en statements na Mona vs Lidewij suggereren van wel. Maar, en hier wordt het ijs dun en de heuvel glad: wat nou als etniciteit in beide richtingen sterk samenhangt met mens- en wereldbeeld? Wat nou als islamitische etniciteiten een sterke voorspeller zijn voor anti-Westers, regressief en expansionistisch gedachtegoed, en West-Europese etniciteiten een sterke voorspeller zijn voor het gedachtegoed dat de moderniteit heeft gecodificeerd en blijft bestendigen? Is de wens voor een 'overwegend blank Europa' dan nog steeds racistisch, of is het gewoon een logisch kraampje op de markt van ideeën? Nou, daar gingen we het dus eens goed over hebben. Dat botste soms echt wel even, maar juist zo blijven we de geesten slijpen. youtube.com/watch?v=l67iMdNF…

Hier de krachtige column van Jolande Withuis. Lees ook haar oordeel over Bluesky.

Guterres, how do you write an entire statement about “escalation” and fail to mention the one country that was under missile attack from the Iranian terror regime and its proxies - the Houthis and Hezbollah - whose declared goal is the annihilation of a UN member-state? Israelis deserve ceasefires too. If you cannot even acknowledge who is the agressor, you are on the wrong side of history.

Dus: de buger is niet langer individu, maar groepslid. Maar de overheid moet dan gaan bepalen welke groepen relevant zijn. Want als alle groepen gelijkwaardig moeten participeren, moet iemand bepalen welke groepen dat zijn. Dat geeft definitiemacht aan de nu al geradicaliseerde inclusie-afdelingen. Zij gaan dan ook nog bepalen wie er namens die groepen mag spreken. Dat wordt natuurlijk: ons kent ons, in plaats van buiten de bubbel die mensen vinden. Want alleen de mensen die zich vanuit identiteit (willen) organiseren, komen in contact met de overheid. De overheid gaat steeds meer luisteren naar activisme, dat een steeds grotere rol krijgt door middel van duurzame relaties met specifieke ngo's die meerjarige financiering in coalities krijgen (en dus de poortwachters naar de mensen die veronderstelde groepen worden). En zo wordt invloed georganiseerd via identiteit. Wie als groep wordt herkend, krijgt een ingang. Wie gewoon als individuele burger bezwaar maakt, staat aan de zijnlijn. Zo beloont de overheid identiteitspolitiek. We krijgen actief verdeel-en-heers-beleid, als het aan de staatscommissie tegen discriminatie ligt.

It took 13 years for Douglas Murray’s prophecy to come true. And it is unfolding exactly as he warned. Standing at the Oxford Union, Murray predicted that the West would once again abandon the Jews — and this time, Israel would be forced to stand completely alone. He said it when it was deeply unpopular. He said it when it was called “offensive.” Now it’s reality. This isn’t just an old speech. It’s a devastating indictment of Western cowardice. The world abandoned the Jews again — and Israel is fighting for its life, just as Murray foresaw. Make this viral. History is repeating itself, and the cowards have no excuse.

Zelfs bij discriminatie zijn Joden tweederangs burgers De Staatscommissie tegen Discriminatie en Racisme presenteerde deze week haar eindrapport. De boodschap is helder: discriminatie is diep verankerd in de Nederlandse samenleving en overheid. Er moet meer aandacht komen voor uitsluiting, achterstelling en ongelijke behandeling. Een nobel streven. Maar juist daarom valt iets op. Waar is het antisemitisme? De afgelopen jaren is de Joodse gemeenschap in Nederland geconfronteerd met een ongekende stijging van Jodenhaat. Joodse scholen worden permanent bewaakt. Mensen durven hun keppeltje niet meer zichtbaar te dragen. Joodse studenten verbergen hun identiteit. Demonstraties ontaarden regelmatig in openlijke vijandigheid richting Joden en alles wat met Israël wordt geassocieerd. Boycots van Israëlische artiesten, wetenschappers en culturele instellingen worden steeds normaler gevonden. Toch lijkt dit in een rapport over discriminatie nauwelijks een centrale plaats te krijgen. Dat is opmerkelijk. Wanneer een groep die minder dan 0,3 procent van de bevolking vormt verantwoordelijk is voor een onevenredig groot deel van de geregistreerde discriminatie- en haatincidenten, zou je verwachten dat dit een van de hoofdonderwerpen van het rapport is. Niet als voetnoot, niet als bijzin, maar als prioriteit. Hier wringt iets fundamenteels. Steeds vaker lijkt discriminatie in Nederland te worden bekeken door een specifieke ideologische bril. De aandacht gaat vooral uit naar huidskleur, afkomst, koloniale geschiedenis en institutioneel racisme. Dat zijn legitieme onderwerpen. Maar discriminatie houdt niet op wanneer het slachtoffer Joods is. Sterker nog, juist antisemitisme heeft Europa door de eeuwen heen laten zien waartoe haat en uitsluiting kunnen leiden wanneer de samenleving wegkijkt. De Holocaust is niet uit de lucht komen vallen. Die begon met normalisering, wegkijken, relativeren en het idee dat sommige groepen minder bescherming verdienen dan andere. Dat maakt de huidige situatie extra wrang. Zelfs in een debat over discriminatie moeten Joden blijkbaar opnieuw vechten om gezien te worden. Alsof hun ervaringen minder relevant zijn. Alsof hun angst minder zwaar weegt. Alsof hun discriminatie niet dezelfde urgentie heeft als die van anderen. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Want zodra een samenleving onderscheid gaat maken tussen "belangrijke" en "minder belangrijke" slachtoffers van discriminatie, is zij haar morele kompas kwijt. Dan bestrijdt zij geen discriminatie meer, maar kiest zij welke vormen van discriminatie aandacht verdienen. Discriminatie moet voor iedereen gelden of voor niemand. Wie zegt op te komen voor gelijkwaardigheid, maar de explosieve groei van antisemitisme slechts zijdelings benoemt, geeft onbedoeld een pijnlijke boodschap af: zelfs bij het onderwerp discriminatie zijn Joden nog steeds tweederangs burgers. nu.nl/discriminatie/6398641/…

Hoe dan ook, de NOS zelf is niet antisemitisch. Weimans & co hebben wel een pleurishekel aan Israël. In het kader daarvan wordt nieuws dat niet in het antizionistische narratief past vaak genegeerd. Dit recente onderzoeksrapport bijvoorbeeld. 🙈🙉🙊 3/3 civilc.org/silenced-no-more

Oh Nederlanders, wat hebben we toch een gigantisch probleem met geïnstitutionaliseerde Jodenhaat. Wat hebben we toch een schrijnend gebrek aan historisch inzicht en lerend vermogen. De podcast met de auteurs van de absolute must-read ‘Het 7 oktober-effect’, dr. Amanda Kluveld en dr. Eliyahu Sapir, biedt belangrijke inzichten. De positie van Joodse studenten en medewerkers binnen de Nederlandse universiteiten is sinds de gruwelijke pogrom van Hamas op Israëlische Joden ernstig verslechterd. In ieder ontwikkeld westers land, in iedere vrije samenleving, zou ieder weldenkend mens natuurlijk precies het omgekeerde hebben verwacht, namelijk steun voor de beschaving en afschuw voor het genocidale neofascisme dat zich vermomt als Palestinisme. Maar helaas: er woedt een oorlog die gericht is op de vernietiging van Israël, op de uitroeiing van de Joden van de rivier tot de zee. En precies die oorlog wordt óók uitgevochten op de Nederlandse campus. De onderliggende mechanismen zijn niet nieuw: Joodse studenten en medewerkers trekken zich terug, verbergen hun identiteit en verliezen ieder vertrouwen in juist de instituties die hen zouden moeten beschermen. Oók binnen de Joodse gemeenschap zelf leidt de huidige situatie tot spanningen. Een deel van het Nederlandse Joodse leiderschap zucht onder de druk van bestuurders, politici en de heersende deugdynamiek binnen de gevestigde orde. De groepsdruk om je uit te spreken vóór Palestina blijkt enorm. Zo beschrijft Sapir hoe studenten werden geacht hun handen in rode verf te dompelen als uiting van solidariteit. Wie daar niet aan meedeed, liep het risico op sociale uitsluiting en op vijandigheid. Het meest schrijnende is misschien nog wel de vanzelfsprekendheid waarmee dit alles plaatsvindt. Joodse studenten die hun studie opgeven, zonder dat iemand vraagt waarom. Medewerkers die collega’s en vrienden verliezen. Joden die opnieuw gedwongen worden om zichzelf onzichtbaar te maken. Het wordt de hoogste tijd dat iedere gezond verstand-Nederlander, hoog opgeleid of niet, opstaat en onvoorwaardelijk vóór, achter en naast de Joodse gemeenschap gaat staan. We moeten duidelijk maken dat de huidige zio-gaschamberlighting onaanvaardbaar is en dat geen énkele Jood gedwongen mag worden zich uit te spreken vóór of tegen wat dan ook, waar dan ook en door wie dan ook. Want wanneer Joden zich niet meer veilig voelen, is dat altijd een teken dat er iets fundamenteel mis is met de samenleving waarin zij leven. Link: youtu.be/TQUBtydoCy8?is=6H9n… Fragment:

"The UN has become one of the most dangerous instruments in modern geopolitics. Authoritarian regimes are using the UN’s prestige to normalise their behavior, conceal their crimes and peddle anti-Western propaganda. It should terrify all of us that the world’s most trusted watchdog has been successfully leveraged as a PR firm for tyrants." spiked-online.com/2026/06/04…

Great article. “ The UN has become one of the most dangerous instruments in modern geopolitics. Authoritarian regimes are using the UN’s prestige to normalise their behavior, conceal their crimes and peddle anti-Western propaganda. It should terrify all of us that the world’s most trusted watchdog has been successfully leveraged as a PR firm for tyrants.” spiked-online.com/2026/06/04…

De #VVD kan zich beter tegen de pro Hamas en Ayatollah’s koers van het #minderheidskabinet keren, als ze nog enige geloofwaardigheid (en zetels) wil behouden. #Jodenhaat #RodeLijn #volksverlakkerij #kiezersbedrog #Jetten

Het zou tot slot ook goed zijn als onze veiligheidsdiensten eens de gevaren van raciaal geïnspireerde infiltratie van onze instituties in kaart brengen.

Dus als je voor een linkse club 'milieudefensie' werkt kun je jarenlang je gang gaan. Maar zodra je voor een 'ongewenste' partij, te weten Tata Steel, aan de slag gaat word je wél volledig doorgelicht. nrc.nl/nieuws/2026/06/02/don…

Deze video is al vaak gedeeld, haar woorden zijn helaas nog steeds relevant.

This was Hamas’s own PR: an 8-year-old hostage begging for her life. But they still won the PR battle, with the full support of Western media. If you are wondering why that is, you don’t know much about Jew-hate.